Aşkı bulan bölüm 6

Samet gilin evi
Eve dönülmüş, çaylar yeniden demlenmiştir. Yenge ve abi salondaki koltukta yan yana oturuyordur, küçük yeğen de halıda oyuncaklarıyla oynuyordur veya Samet'in dizine tırmanmaya çalışıyordur.
Annesi heyecanla lafa girer: "Samet, oğlum... Kız pırlanta gibi, pek utangaç, pek hanım hanımcık. Benim çok içime sindi
Samet'in babası kendi halindedir ama kızı beğenmiştir. Sadece Zeynep'in babasının o sert ve kaba tavırlarına takılmıştır: "Kız iyi güzel de, babası biraz aksi bir adam. Çok laf çaktı otururken..."
Abisi takılır: "Aman baba, biz kızla evleniyoruz, babasıyla değil ya! Samet'e bak sen, yüzünde güller açıyor."

fatoş Zeynep'in o evdeki ürkekliğini, çekingenliğini fark etmiştir: "Abla olarak diyeyim, kızın gözlerinde bir çekingenlik vardı. Sanki evde pek rahat ettirmiyorlar kızı. Samet'e bakarken bile gözlerini kaçırdı ama bakışları çok temizdi."

Yeğeninin saçını okşayan Samet gülümser. Zeynep'in o ürkek hali, yüzünün masumiyeti ve baş başa konuştuklarındaki efendiliği aklından çıkmıyordur.
"Ben beğendim anne," der Samet alçak ve emin bir sesle. "Babası biraz sert olabilir ama Zeynep çok başka. İçim ısındı.Uzatmayalım, isteme gününü konuşalım..."
Zeynepgilin evi
Ertesi günün sabahında kahvaltıda anne ile baba yalnızken konuşur.
Annesi usulca ağzını arar: "Bey, ne diyorsun dün akşamki oğlana?"
Baba yine o egoist ve baskıcı tavrıyla konuşur: "Oğlan fena değil, işi gücü yerinde duruyor. Zaten daha iyisini mi bulacağız bu kıza? Geçen gelenler gibi olmadan verelim de kurtulalım, elaleme maskara olmayalım." Babanın tek derdi yine kendi itibarı ve kızdan bir an önce kurtulmaktır.Akşam bütün aile (Zeynep, Cemre, abileri, anne ve baba) bir araya gelir. Babanın kararı kesindir ama usulden aileye açıklar.
Baba, Zeynep'in yüzüne bakarak gürler: "Oğlan tarafı niyetli. Benim de aklıma yattı. Uzatmanın alemi yok, haftaya gelsinler istemeye!"
Zeynep başını öne eğer, kalbi güm güm çarpar. Cemre ise masanın altından Zeynep’in elini sımsıkı tutarak ablasına güç verir. Zeynep için bu karar, cehennemden çıkış biletinin onaylanmasıdır.

Tam o sırada büyük abi bacak bacak üstüne attığı koltukta dikleşti, kaşlarını çatarak babasına baktı:
"Baba, sen ne diyorsun Allah aşkına? Oğlan kaç yaşında, Zeynep daha kaç yaşında? Adamın yaşı Zeynep'e göre çok büyük! Kız daha gencecik, hemen pat diye neyin istemesi bu? Biraz araştırsaydık, sorup soruşturaydık!"
Babanın gözleri bir anda hiddetle açıldı. Evde kendi otoritesine karşı gelinmesine tahammülü yoktu. Elindeki çay bardağını tabağına sertçe vurdu, çay masaya döküldü.Sana mı soracağım ulan ben kızı kime vereceğimi?!" diye gürledi baba. Oturduğu yerden doğrulup parmağını abinin yüzüne doğru salladı: "Bana akıl vermeyi bırak! Kız benim kızım, kararı da ben veririm! İşinize gelmiyorsa kapı orada!"
Abi sinirden kızarmış yüzüyle ayağa kalktı. Babasının bu bencil ve kestirip atan tavrına daha fazla katlanamayacağını anlayarak Zeynep'e çaresiz bir bakış attı. Sert adımlarla koridora yürüdü ve arkasından kapıyı evi sarsacak şiddette çarparak çıkıp gitti.
Salonda buz gibi bir sessizlik kaldı. Baba hırsla solurken, Zeynep gözünden süzülen tek damla yaşı silip odasına doğru kaçtı...
Bu kavga sayesinde zeynep
kendinin evdeki tek çaresiz kişi olmadığını, abisinin de babaya karşı duramadığı için evi terk ettiğini görmüş oldu.
"Bu evde kimse beni koruyamıyor, tek kurtuluşum gitmek" düşüncesi iyice perçinlenir.