Aşkı Bulan bölüm 5

Günler günleri kovalamış . Zeynep'i n görücülerinin gelme günü gelmişti. Zeynep o günden beri ne hissedeceiğini şaşırmıştı.
Her gece cemre ile konuşuyorlar dı. Erkenden kaşkmışlardı ikramlıkları hazırlıyorlardı. Cemre
- anne ablam müstekbal enişteyle görüşücek demi
Emine hanım her zmnnki tiksinir bakışını takınıp
-Cemre ne eniştesi şimdiden gelsinler bakalım. Ne görüşmesi elin adamı ile evlenicek olursa görüşür zaten. Zeynep sen sorduyorsun demi bunları cemreye.
Cemre
Anne ne alakası var.
Zeynep
- yok bn bişey demedim.
Cemre
- hangi devirdeyiz. Zaten görücü ile evlenmesi yeterince saçma birde görüşmeyecek mi
Emine hanım
-Sen çok konuşma karışma büyüklerin işine. Zeynep hadi sen git giyin. Yüzüne az bişey sür soluk görünüyorsun çirkin diye almıcak seni.
Zeynep ellerini yıkar odaya gider. Cemre de annesine göz devirir ablasının arkasından mutfaktan çıkar.
Cemre
- abla sen çok güzelsin bakma anneme.
- canım kardeşim sen daha güzelsin.
Kızlar hazırlanırken emine hanım içeri gelir Zeynep'e
- zeynep gözünü seveyim. Babanın gözüne batacak bir hareket yapma. Fazla oğlanın olduğu odaya girme. Bak baban kızarsa elinden almam.
Zeynep Boşluğuna geldi ve
- ne zmn aldın ki
Tam emine hanım Zeynep'in üzerine yürücekti ki kapı çalar.
Oğlan ve ailesi gelmişti. Kapıya yöneldiler.
Zeynep kısık sesiyle içeri girenlere hoşgeldin diyordu. Annesi babası sonradan öğrenmişti ( abisi ve hanımı ve küçük oğulları ) en son da Samet içeri girmişti.
Zeynep çok kısa görmüştü hemen mutfağa geçmişti.
Samet ( Zeynep'e görücü gelen adam)
Samet ne kadar güzel diye geçirdi içinden.
Zeynep cemre ile ikramljkları koyup içeri götürdüler.
Havadan sudan muhabbet dönüyordu. Babası durmuyordu. Küçümser tavırla sametin işini gücünü soruyor arayada kendini övmeyi ihmal etmiyordu.
Salonda çaylar içilirken babanın o kibirli ve sorgulayan bu tavırları ister istemez ortamı geriyordu. Samet ise babanın kaba sorularına karşı olgun ve efendi duruşunu bozmadan sakın terbiyeli cevap veriyordu.
Zeynep mutfakta tepsiyi hazırlarken elleri titrer. Kardeşi Cemre mutfağa yanına gelir, Zeynep’in omzuna dokunur ve elini tutar: "Abla korkma, ben yanındayım. Adam fena birine benzemiyor, babam gibi değil. İçin rahat olsun" diyerek ablasına güç verir.
Sametin yengesi Fatoş
-Gençler bir içeride konuşsun, birbirlerini tanısınlar" der. Zeynep'in Babası isteksizce başıyla onaylar ve ekler
- Cemre de yanlarında dursun bize uymaz tek başlarına.
Ozan( sametin abisi)
- tabi Sami abi. Bnm hanımda geçsin yanlarına.
Samet kalkar Zeynep'in annesinin işaret ettiği odaya geçer. Yengeside arkasındna odaya geçer.
Samet ve yengesi tek kalınca
- yengem heyacan yapma. Kendini tanıt evlenmek istediğini söyle zaten tek bı konuşma ile tanıyamazsınız birbirinizi.
- tamam yenge bir ter basmadı değil.

Cemre koşarak mutfapa ablasının yanına gelir.
- abla bırak onları samet abiyle bizim odada konuşacakanız gel.
Zeynep
- cemre dur babam nasıl izin verdi.
- ya boşversene abla tama dedi hadi gel
. Zeynep'i sıcak basmışrı aniden. Odaya yöneldi. Önce cemre sonra zeynep odaya girdi. Cemre ablasıda girince odanın kapısını kapattı. Fatoşa yaklaşıp
- fatoş abla biz kapıda bekleyelim onlar konışsunlar.
- olur olur.
Zeynep sametin karşında sandalyeye oturdu. Elleri titriyordu
. Zeynep babasından gördüğü baskı yüzünden çekingen ve tedirgindir. Adam Zeynep'in bu ürkek halini fark eder ve asla üzerine gitmez:
Samet boğazını temizleyip
- adım samet nüfus müdürlğünde çalılıyorum. 28 yaşındayım. Abim var bir başka kardeşim yok. Anamla babamla yaşıyorum.
Zeynep kısacık gülümsedi. Samet hafif kahkaha atıp
- tekmil verir gibi oldu dedi.
- estağfurullah. Adım zeynep. Liseyi açıktan bitirdim evdeyım. Kardeşim var birde abim.
- neden okumadın?
- öyle gerekti.
Samet derin nefes alıp
"Ben seni zorla bir şeye mecbur etmek istemem Zeynep. Senin de fikrin, senin de rızan önemli"
Zeynep başını sallar. Sonra emine hanımın sesi duyulur.
- cemre kalkıyorlar kızım.
Samet ayağa kalkıp
- görüşmek üzere kendine iyi bak
Zeynep gülümseyip
- sende diyebildi.
sametin bu anlayışlı ve saygılı tavrı , Zeynep’in hayatında ilk kez bir erkekten gördüğü gerçek saygıydı Zeynep o an anlar ki bu adam babası gibi bir zalim değildir.Misafirler gittikten sonra babasının salondaki söylenmeleri biter, odasının kapısı kapanır. Ev sessizleştiğinde Cemre Zeynep’in yanına gelir.
Zeynep hâlâ yaşadığı o birkaç saatin şokunu veya heyecanını atlatamamıştır, elleri kucağında kenetlenmiştir.
Cemre gülümseyerek ablasına takılır:
"Ee abla... Adam fena değildi sanki, ne diyorsun? Babamın laflarına bile gıkını çıkarmadı, bayağı efendi duruyordu."Zeynep gözlerini Cemreye çevirir. Yüzünde ilk kez hafif bir umut ama aynı zamanda büyük bir korku vardır:
"Cemre ben çok korkuyorum... Ya bu adam değişirse? Ya babam gibi çıkarsa? Ama baş başa konuştuğumuzda bana öyle bir baktı ki... İlk defa biri bana ne istediğimi sordu. Sanki ben bir eşya değilmişim gibi..."

Cemre ablasının elini sımsıkı tutar. Babalarının yaratamadığı güveni ablasına kendisi vermek ister:
"Abla, senin bu evden kurtulmanı her şeyden çok istiyorum. Ama sırf kaçmak için değil, mutlu ol diye... Eğer bu adam seni üzerse karşında beni bulur, biliyorsun değil mi? Senin arkanda ben varım." Zeynep
- cemre sen benim canımsın. Babada tamam derse bn zaten tamam dicem.
- ah ablacığım biliyorum. Allah gönlüne göre versin.
Zeynep
- hadi kalk yatalım. Yoruldun sende.
Zeynep’in o gece yatağına yatarken ilk kez gözlerini "korkuyla" değil, hafif bir "umutla" kapatıyordu.