Aşkı bulan bölüm 4

Murat
Gece yarısını çoktan geçmişti. Yatak odasındaki tek ışık, komodinin üzerindeki cılız abajurdan yayılıyordu. Murat yatağın kenarına oturmuş, derin bir nefes alarak tişörtünü çıkarıyordu. İşten yorgun dönmüştü ama asıl yorgunluğu bedeninde değil, ruhundaydı.
Karısı arkasından yaklaşıp elini onun omzuna koyduğunda Murat refleks olarak hafifçe irkildi. Geri çekilmedi ama omuzları sertleşti. Karısı elini çekti, yüzündeki hayal kırıklığı bir anda keskin bir öfkeye dönüştü.
"Yine mi Murat?" dedi sesi titreyerek. "Aylardır aynı şey! Yanıma yaklaşmıyorsun, yüzüme bakmıyorsun. Biz neyiz bu evde? Ev arkadaşı mı, yoksa sırf çocuk için aynı çatıyı paylaşan iki yabancı mı?"
Murat gözlerini kapatıp şakaklarını ovdu. Tartışmak istemiyordu. "Yorgunum," dedi alçak ama buz gibi bir sesle. "Lütfen bu gece yapma."
"Ben ne zaman desem yorgunsun!" diye
bağırdı karısı. "Sırf o zaman hamile kaldım diye evlendin benimle, biliyorum! Ama yetti artık! Bana dokunmaya bile tahammülün yoksa neden sürdürüyoruz biz bu evliliği?"
Murat doğrulup ayağa kalktı. Karısının gözlerinin içine baktı; nefretle değil, dondurucu bir hissizlikle... Çocuğunun odasına doğru yürürken son sözü söyledi: "Cevabını bildiğin soruları sorma."
Figen kendi kendine kararı vermişti o gece her şeyi bitirecekti. Kızına kendi başına bakacaktı.
En başından babasını dinlemeliydi hiç evlenmemeliydi.
Bunları düşünürken uykuya daldı.