7. Kanıt

---

*Aşk İçin mi Para İçin mi*
*Bölüm 7: Kanıt*

Pazar. Saat 2:50. Eski sanayi sitesi. Rüzgar tenekeleri uçuruyordu.

Eren 4. deponun önünde durdu. Kapı yarı açıktı. İçeriden ses gelmiyordu.

Telefondaki numarayı aradı. Çalmadı. Kapandı.

İçeri girdi. Karanlıktı. Toz kokusu.

"Kimse var mı?" dedi.

Arkasından kapı kapandı. Eren döndü.

Karşısında 40 yaşlarında bir adam. Federasyon yeleği üstünde. Elinde flash bellek.

"Geldin" dedi adam. "İyi."

"Kimsin sen?"
"Adım önemli değil. Ben 15 yıldır bu işteyim. İlk kez böyle bir şey görüyorum. Bir kız için adam satın alınıyor."

Flash belleği uzattı. "Bunda var. Baran'ın hakemlerle konuşması. Para sayması. Tarih, saat her şey."

Eren aldı. "Niye veriyorsun bana?"

"Çünkü benim de kızım var" dedi adam. "Ve senin gözünde onu gördüm."

Çıktı gitti.

Eren flash belleği cebine koydu. Koşarak salona gitti. Kemal'e verdi. Bilgisayara taktılar.

Görüntü açıktı. Baran masada. Karşısında 3 hakem. Çantadan para çıkıyor. "Final Eren'e gitmeyecek" diyor Baran. "Anlaştık mı?" Hakemler başıyla onaylıyor.

Kemal videoyu 3 kere izledi. "Bu altın" dedi. "Bununla federasyonu yerinden oynatırız."

Pazartesi sabahı Nevşehir Gençlik Spor İl Müdürlüğü'ne gittiler. Müdürle görüştüler. Videoyu gösterdiler.

Müdür izledi. Yüzü düştü. "Bunu savcılığa vereceğiz" dedi. "Ama soruşturma 2 ay sürer. Maç 37 gün sonra."

"Maçı erteleyin" dedi Kemal.

"Ertelenemez. Sponsorlar var. Yayın var."

Çıktılar. Hiçbir şey değişmemişti.

Salı günü Baran öğrendi. Akşam Eren'i aradı.
"Videoyu gördüm" dedi. "Zekiymişsin. Ama geç kaldın."

"Ne demek istiyorsun?"
"Yarın sabah Defne'nin babası mahkemeye çıkacak. Borcu ödemediği için hapis cezası isteyecekler. 2 yıl. İstersen videoyu yayınla. Ben de mahkemede konuşurum. Bakalım kim kazanır."

Telefon kapandı.

Eren duvara yumruk attı. Duvar çatladı.

Çarşamba. Defne aradı. Ağlıyordu.
"Babamı aldılar Eren. Mahkemeye götürdüler. Ne yapacağız?"

Eren "hallediyorum" dedi. Kapattı.

Salona gitti. 6 saat durmadan torba dövdü. Elleri kanadı. Umrunda değildi.

Kemal "dur" dedi. "Elin kırılacak."

"Kırılsın" dedi Eren. "Zaten kırık."

Perşembe. Yarı final maçı vardı. Rakip: Murat. 25 yaşında. Şehir şampiyonu.

Eren ringe çıkarken aklında tek şey vardı: Defne'nin babası cezaevinde.

İlk round. Murat hızlıydı. Eren yavaş. Yumruk yedi. 2 tane.

İkinci round. Eren öfkelendi. Yaklaştı. Vücuda 4 tane. Murat geri gitti.

Üçüncü round. Son 30 saniye. Eren tüm gücünü topladı. Sağ kroşe. Sol kroşe. Sağ direkt.

Murat yere düştü. Kalkamadı.

Kazandı.

Ama sevinemedi. Köşeye oturdu. Başını ellerinin arasına aldı.

Baran tribünden kalktı. Alkışladı. Yavaş yavaş. Sonra bağırdı.
"Finalde görüşürüz Eren! 30 gün!"

Gitti.

Gece eve geldiğinde kapıda Defne vardı. Valiziyle.

"Ne oldu?" dedi Eren.

"Babamı 2 aylığına tutukladılar" dedi Defne. "Evde duramıyorum. Bir süre sende kalabilir miyim?"

Eren şaşırdı. "Tabii. Gel."

İçeri girdiler. Sessizlik.

Defne koltuğa oturdu. "Neden bana söylemedin videoyu?"

"Çünkü işe yaramadı."

"Yar. Yayınlarız. Sosyal medyaya atarız. Herkes görsün."

Eren başını salladı. "Atarsak Baran daha beter yapar. Babana daha fazla zarar verir."

Defne ağladı. "O zaman ne yapacağız?"

Eren yanına oturdu. Elini tuttu. "Dövüşeceğim Defne. Temiz dövüşeceğim. Öyle bir döveceğim ki hakemler bile puan veremeyecek. Nakavt edeceğim."

Defne baktı. "Ya yapamazsan?"

"Yapacağım."

O gece ikisi de uyumadı. Eren antrenman programı yazdı. Defne izledi.

Cuma sabahı Kemal geldi.
"Yeni haber" dedi. "Finalin yeri değişti. Ankara'ya aldılar. Daha büyük salon. Daha çok para."

"Baran istedi" dedi Eren.

"Evet."

"Gidelim" dedi Eren. "Nerede olursa olsun. 30 gün kaldı."

Kemal Eren'e baktı. "Hazır mısın?"

Eren aynaya baktı. Yüzü yorgun. Gözleri yorgun. Ama elleri sıkılıydı.

"Hazırım" dedi.

Çünkü artık geri dönüş yoktu. Ya aşk, ya para.

Ve Eren seçimini yapmıştı.

---

Bölüm 7 bitti.