5. 1. Maç

---

*Aşk İçin mi Para İçin mi*
*Bölüm 5: 1. Maç*

Cumartesi sabahı salonun kapısı 7:10'da açıldı.

Baran geldi. Tek başına. Takım elbise yoktu bu sefer. Siyah eşofman, üstünde pahalı bir mont. Arkasında koruma yoktu. Gerek duymuyordu.

Kemal kapıda kesti. "Ne istiyorsun?"
"Antrenman izleyeceğim" dedi Baran. "Yasal hakkım. Maç yapacağım adamı tanımak istiyorum."

"Çık dışarı."
"Çıkmazsam ne olur Kemal Hoca? Polisi mi ararsın?"

Kemal arkasına baktı. Eren ip atlıyordu. Durdu.

"Gelsin" dedi Eren. Nefes nefese idi. "İzlesin."

Baran içeri girdi. Köşedeki sandalyeye oturdu. Telefonu çıkardı. Kayıt tuşuna bastı.

"Devam et" dedi. "Göstere kendini."

Eren 3 saniye düşündü. Sonra ipi daha hızlı çevirdi. Ter akıyordu. Nefesi düzgündü. Gözü Baran'da değildi. Kum torbasındaydı.

1 saat boyunca Baran tek kelime etmedi. Sadece izledi. Not aldı.

Çıkarken kapıda durdu. "Fena değil" dedi. "Ama 4. roundda nefesi bitecek. Ben 12 round atarım."

Gitti.

Kemal Eren'in yanına geldi. "Niye izin verdin?"
"Çünkü korkmuyorum" dedi Eren. "Korktuğumu görsün istemedim."

O gün akşam Defne aradı.
"Buluşalım mı?" dedi. Sesi yorgundu.

"Kafe" dedi Eren. "Yarım saat."

Buluşma kısa sürdü. Defne babasıyla konuşmuştu.
"Babam kabul etmiyor. 'Namus borcu' diyor. Baran'a gidip yalvaram diyor."

"Baran'a yalvarmayacağız" dedi Eren. "Ben çözeceğim."

"Nasıl? Dövüşerek mi? Eren ben istemiyorum. Yarın bir şey olsa sana-"

"Bir şey olmayacak" dedi Eren. Yalan söylüyordu ve ikisi de biliyordu.

Defne kalktı. "Seni böyle görmek istemiyorum." Gitti.

Eren 10 dakika oturdu. Sonra salona döndü.

Pazar günü ilk resmi maç vardı. Nevşehir Kupası Çeyrek Final.

Salon doluydu. 500 kişi. Aileler, çocuklar, bahisçiler.

Rakip: Cihan. 27 yaşında. 1.82 boy. 4 maç, 3 galibiyet.

Kemal Eren'in ellerini sardı. "Dinle. Bu çocuk güçlü. Ama sabırsız. İlk 2 round kaç. 3. roundda yakala."

Eren başıyla onayladı. Ağzında dişlik vardı. Tadı plastikti.

Tribünde Baran ön sıradaydı. Yanında 2 adam. Gülüyordu.

Zil çaldı.

İlk round. Cihan üstüne geldi. Sağlı sollu. Eren geri çekildi. Gardı kapalı. Vücuduna 3 tane yedi. Canı yandı.

İkinci round. Aynı. Eren sadece savundu. Seyirci yuhaladı. "Dövüşsene!" diye bağırdılar.

Baran ayağa kalktı. "Yoruldu! Bitirin!"

Üçüncü round. Son 1 dakika.

Eren bir adım öne attı. Cihan sağ kroşe savurdu. Eren altına girdi. Karaciğere sol. Cihan inledi.

Bir daha. Bir daha.

Cihan geri çekildi. Nefes nefese idi. Eren yaklaştı. Çeneye sağ direkt.

Tak.

Cihan'ın dizleri büküldü. Yere düştü. Hakem saydı. 10.

Bitti.

Salon ayağa kalktı. Eren nefes alamıyordu. Kemal sarıldı. "Demiştim sana" dedi.

Soyunma odasına gitti. Kapıyı kapattı. Kusuyordu. Ağrıdan değil, stresten.

Kapı çaldı. Kemal açtı. Dışarıda Baran vardı.

"5 dakika" dedi Baran.

Kemal "yok" dedi.
"Var" dedi Baran ve içeri girdi.

Eren kanlı havluyla yüzünü siliyordu.

"Güzel oyun" dedi Baran. "3 round yattın. Sonra vurdun. Akıllısın."

Eren cevap vermedi.

"Finalde böyle yapamazsın" dedi Baran. "Çünkü ben yatmam. Ben 12 round basarım. Ve hakemler bende."

Cebinden bir kağıt çıkardı. Masaya bıraktı.
"Bu son teklif. Şimdi çekil. Defne'yi bana bırak. 200 bin lira da vereyim. Borcun kapanır. Sen de yaşarsın."

Eren kağıda baktı. Sonra Baran'ın gözlerine baktı.

"Benim borcum para değil" dedi. "Sen anlamazsın."

Baran güldü. "Göreceğiz." Çıktı.

Gece eve gittiğinde telefonunda 12 cevapsız çağrı vardı. 10'u Defne'den. 2'si bilinmeyen numara.

Defne'ye mesaj attı: *"İyiyim. Kazandım. Seni seviyorum."*

Cevap gelmedi.

Yattı. Gözünü kapattığında Baran'ın yüzünü gördü. Gülüyordu.

Yarı finalde görüşeceklerdi. 38 gün vardı.

Ama artık herkes biliyordu. Bu iş kanla bitecekti.

---

Bölüm 5 bitti.

Bölüm 6'da Baran hakemleri satın alıyor, Eren bunu öğreniyor ve Defne babasının evraklarını karıştırırken sözleşmenin bir kopyasını buluyor. Devam edeyim mi?