6. Oyun

---

*Aşk İçin mi Para İçin mi*
*Bölüm 6: Oyun*

Eren çeyrek finalden sonra 3 gün yataktan çıkamadı. Kaburgaları morarmıştı. Nefes alırken bıçak batıyordu.

Kemal her gün geldi. Çay getirdi, merhem sürdü.
"Dinlen" dedi. "Yarı final 1 ay sonra. Acele yok."

Ama acele vardı. Baran acele ettiriyordu.

Pazartesi sabahı Eren depoya gitti. Patron çağırdı.
"Kovuldun" dedi. "Sebep: devamsızlık ve verimsizlik."

Eren biliyordu. Baran aramıştı.

"Tamam" dedi. Maaşını aldı. 8 bin lira. 2 aylık kira ve yemek parası.

Salona döndü. Artık tam zamanlı boksördü. Sabah koşu, öğlen torba, akşam sparring.

Çarşamba günü Kemal'in telefonu çaldı. Arayan federasyondan bir hakemdi. Eski arkadaşı.

"Kardeşim" dedi telefonda. "Sana bir şey söyleyeceğim. Finalin hakemleri belli oldu. 3'ü de Baran'ın cebinde."

Kemal dondu. "Ne diyorsun?"

"Baran 600 bin vermiş. Maçı kim kazanırsa kazansın, puanlar ona gidecek. Sen bil istedim."

Telefon kapandı.

Kemal Eren'e bakamadı 10 dakika. Sonra anlattı.

Eren dinledi. Hiçbir şey demedi. Sadece kalktı, eldivenleri taktı, kum torbasına vurmaya başladı.

"Ne yapacağız?" diye sordu Kemal.

"Bilmiyorum" dedi Eren. "Ama dövüşeceğim."

O gece Defne aradı.
"Eren evde bir şey buldum" dedi. Sesi titriyordu. "Babamın çekmecesinde. Bir kağıt. Sözleşme yazıyor. Senin adın, Baran'ın adı... benim adım."

Eren'in kanı dondu. "Nerede buldun?"

"Babamın dolabında. Üstünde 'gizli' yazıyordu. Eren bu ne? Bana doğruyu söyle."

Eren sustu. Yalan söyleyemedi artık.

"Ben... ben maç yapacağım Defne. Baran'la. 12 round. Kazanan... kazanan seninle evlenecek."

Telefonda hıçkırık sesi geldi.
"Sen deli misin? Sen benim için hayatını mı riske atıyorsun?"

"Başka çarem yoktu."

"Var! Ben varım! Biz varız! Neden bana sormadın?"

"Çünkü 'hayır' diyecektin."

Defne ağladı. "Evet diyecektim. Çünkü seni kaybetmekten korkuyorum. Aptal."

"Defne dinle-"

"Gel. Şimdi gel. Konuşacağız."

Eren taksiye atladı. 15 dakikada Defne'nin evindeydi.

Defne kapıda bekliyordu. Gözleri şiş. Elinde sözleşmenin fotokopisi.

"Yırt bunu" dedi. Yırttı. Parçaları yere attı. "Bitti. Ben böyle bir şeye alet olmam."

Eren parçaları topladı. "Geç kaldın. Maç 38 gün sonra. Sözleşme noterden geçti."

"Ne?"

"Baran her şeyi ayarladı. Çekilirsem yine de kaybederim."

Defne Eren'e tokat attı. Sert.
"Benden nefret ediyorum. Kendinden nefret ediyorum. Babamdan nefret ediyorum."

Sonra sarıldı. Sıkı. "Ölme olur mu? Lütfen ölme."

Eren sarıldı. "Ölmeyeceğim."

O gece Defne'nin evinde kaldı. Koltukta. Uyumadı. Tavanı izledi.

Sabah 5'te kalktı. Defne hala uyuyordu. Alnından öptü ve çıktı.

Salonda Kemal bekliyordu.
"Federasyona itiraz edeceğiz" dedi. "Ama kanıt yok. Sadece laf."

"Kanıt bulacağız" dedi Eren.

Nasıl? Bilmiyordu.

Cuma günü Baran tekrar geldi. Bu sefer tek başına değil. Yanında federasyondan 2 adam vardı. Takım elbiseli.

"Rutin kontrol" dediler. Salonun evraklarına baktılar. Kemal'e ceza yazdılar. "Ruhsat eksik" dediler.

Yalan. Hepsi yalan.

Giderken Baran Eren'in kulağına fısıldadı.
"Oyunu gördün mü? Ben parayı severim Eren. Sen aşkı. Bakalım hangisi kazanacak."

Gittiler.

Eren o akşam ilk kez boksu bırakmayı düşündü. Eve gitti. Boş daire. Soğuk soba.

Aynaya baktı. Yüzü yorgundu. Elleri nasır.

Telefonu çaldı. Bilinmeyen numara.

"Alo?"

"Eren ben" dedi bir erkek sesi. "Ben federasyondanım. Adımı söyleyem. Ama sana yardım edeceğim. Pazar günü saat 3'te. Eski sanayi, 4. depo. Gel. Kanıt var."

Telefon kapandı.

Eren 10 dakika düşündü. Gitti mi, gitmedi mi?

Kalktı. Montunu giydi.

37 gün kaldı.

Ve artık bu sadece bir boks maçı değildi. Bu bir savaştı.

---

Bölüm 6 bitti.

Bölüm 7'de Eren o gizli buluşmaya gidiyor ve kanıtı ele geçiriyor. Devam edeyim mi?