Bölümler 31Şu an: BAHÇEDE BIR DÜNYA
- 1 Ben Bir Mangoyum!1.806 kelime
- 2 Meyve Sepeti Değil, Sınıfız!1.782 kelime
- 3 Nezaketin İlk Kuralı1.428 kelime
- 4 MEYVELERIN GIZLI YETENEKLERI1.784 kelime
- 5 Oyunun Kuralları Çocuklardan1.429 kelime
- 6 Koridordaki Yankı1.757 kelime
- 7 BAHÇEDE BIR DÜNYA1.754 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Yeni Oyunlar Laboratuvarı1.784 kelime
- 9 Müdürün Odasında1.761 kelime
- 10 "Nezaket Bahçesi" Günü1.779 kelime
- 11 Akran Nezaketi Ödülleri1.403 kelime
- 12 Bir Yanlış Anlaşılma1.404 kelime
- 13 Dışarıda Kalan Biri1.400 kelime
- 14 Dijital Dünyada Nezaket1.408 kelime
- 15 Meyveler Arasında Büyük Oyun1.409 kelime
- 16 Birlikte Karar Vermek1.397 kelime
- 17 Can'ın Zor Günü2.116 kelime
- 18 Nezaket Her Gün1.404 kelime
- 19 Büyük Okul Toplantısı1.399 kelime
- 20 Meyve Bahçesinin Ötesi1.400 kelime
- 21 Akran Nezaketi El Kitabı1.746 kelime
- 22 Bir Özür ve Bir Onarım1.410 kelime
- 23 Sonbahar Şenliği1.381 kelime
- 24 Mango Çekirdeği1.729 kelime
- 25 Yeni Gelenlere "Merhaba!"1.389 kelime
- 26 Nezaket Sözlüğü1.711 kelime
- 27 Herkesin Meyvesi Kendine1.716 kelime
- 28 Birlikte Daha Güçlü1.746 kelime
- 29 Bir Sınıfın Hatırası1.756 kelime
- 30 Mangonun Yeni Sunumu1.729 kelime
- 31 SON SÖZ59 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
7. BAHÇEDE BIR DÜNYA
Açık hava toplantısı
Öğle arasında okul bahçesinde kısa bir toplantı yapıldı. Çocuklar halka oluşturdu. Ortada
mikrofon yoktu; isteyen konuştu, isteyen not yazdı. Katılmak için bağırmak gerekmiyordu.
Bahçedeki ağaçların altında fikirler sırayla dolaştı. Çocuklar birbirlerinin aynı olmak zorunda
olmadığını fark etti. Birlikte olmak, herkesin aynı şeyi sevmesi veya aynı biçimde davranması
demek değildi.
Can, içinden geçenleri toparlamak için birkaç saniye bekledi. Aklından aynı anda pek çok
cümle geçiyordu. Birini seçti, sonra vazgeçti. Sonunda en anlaşılır olanı söyledi. Kusursuz
konuşmak zorunda olmadığını fark etmek, omuzlarındaki yükü biraz hafifletti.
Defne, masanın kenarındaki kâğıdı kendine çekti. “Bunu deneyebiliriz ama herkesin katılmak
zorunda olmadığı bir yol bulalım,” dedi. Önerisini anlatırken birkaç seçenek sıraladı. Böylece tek
bir doğru katılım biçimi varmış gibi davranmadılar. İsteyen konuşabilir, isteyen yazabilir, isteyen
de bir süre izleyebilirdi.
Can, arkadaşlarının yüzlerine baktı. “Bence önce deneyelim,” dedi. “İşe yaramazsa değiştiririz.”
Bu öneri sınıfın hoşuna gitti. Bir fikrin ilk hâlinin son hâli olmak zorunda olmadığını anlamışlardı.
Denemek, gözlemlemek ve yeniden düzenlemek de öğrenmenin parçasıydı.
Aylin Öğretmen çocukların konuşmasını izledi. Gerektiğinde sınırları hatırlattı ama bütün
kararları kendisi vermedi. Çocukların fikir üretmesine, denemesine ve hatalarını fark etmesine
alan açtı. Güvenli bir ortam, yetişkinlerin sorumluluğunu ortadan kaldırmıyordu; tam tersine,
çocukların sesinin duyulmasını sağlıyordu.
O gün çocukların aklında kalan yalnızca yaptıkları etkinlik değildi. Birbirlerine nasıl
davrandıkları, bir sorun karşısında ne kadar bekledikleri ve kimin sesinin duyulmadığını fark edip
etmedikleri de önemliydi. Can, herkesin aynı anda konuştuğu bir yerde en sessiz kişinin fikrinin
kaybolabileceğini düşündü. Bu yüzden bir sonraki buluşmada daha fazla beklemeye ve daha
dikkatli dinlemeye karar verdi.
Teneffüste konu yeniden açıldığında bu kez birkaç öğrenci farklı bir öneri getirdi. Önerilerden
biri hemen kabul edilmedi; önce nasıl uygulanacağı konuşuldu. Çocuklar, bir fikri eleştirmenin
onu ortaya atan kişiyi reddetmek olmadığını öğreniyordu. “Bu kısmı değiştirebilir miyiz?” demek,
“Senin fikrin kötü” demekten çok daha yapıcıydı.
Can eve giderken günün konuşmalarını düşündü. Bazı anlarda hâlâ heyecanlanmış, bazı
anlarda ne söyleyeceğini bilememişti. Ama artık bunun utanılacak bir durum olmadığını biliyordu.
İhtiyaç duyduğunda yardım isteyebilir, istemediği bir şakaya sınır koyabilir ve başkasının sınırına
da saygı gösterebilirdi.
ARKADAŞIM MANGO
33
7. BAHÇEDE BIR DÜNYA
Meyve haritası
Büyük bir kâğıda okulun krokisi çizildi. Kütüphane, bahçe, spor salonu ve koridorlar işaretlendi.
Her noktaya yapılabilecek bir nezaket davranışı yazıldı. Kütüphanede sessizce yardım etmek,
bahçede oyuna davet etmek, koridorda düşen eşyayı sahibine ulaştırmak gibi. Aylin Öğretmen,
çocukların çözüm üretmesine fırsat verdi. Gerektiğinde destek oldu; fakat onların yerine konuşup
bütün kararları kendisi almadı.
Arkadaşları birbirine baktı. Birkaç dakika önce sıradan görünen sınıf, şimdi yeni bir fikrin
etrafında toplanmıştı. Bu fikir herkes için aynı anlama gelmiyordu. Kimi oyunun eğlenceli yanını,
kimi birlikte karar vermeyi, kimi de kimsenin dışarıda kalmamasını düşünüyordu.
Mert'in aklına yeni bir soru geldi. Bu kez sorusunu hemen ortaya atmadı; önce konuşmanın
bitmesini bekledi. Sonra merak ettiği noktayı kısa ve açık biçimde sordu. Arkadaşları, soru
sormanın da bir nezaket biçimi olabileceğini gördü. Önemli olan, soruyu karşısındakini küçültmek
için değil, anlamak için sormaktı.
“Peki ya biri katılmak istemezse?” diye sordu Ada. Can bu soruyu önemli buldu. “O zaman
istemediğini kabul ederiz. Davet etmek başka, zorlamak başka,” dedi. Bu cevap üzerine sınıfta
kısa bir sessizlik oldu. Çocuklar, bir arkadaşına alan açmanın bazen onun kararına saygı
duymak anlamına geldiğini düşündü.
Zil çaldığında konuşma sona erdi ama fikir sınıfta kaldı. Birkaç öğrenci teneffüste devam etmek
istedi. Başkaları başka bir etkinliğe yöneldi. Herkesin aynı anda aynı şeyi yapması gerekmiyordu.
Can, küçük bir başlangıcın farklı insanlarda farklı düşünceler uyandırabileceğini gördü.
O gün çocukların aklında kalan yalnızca yaptıkları etkinlik değildi. Birbirlerine nasıl
davrandıkları, bir sorun karşısında ne kadar bekledikleri ve kimin sesinin duyulmadığını fark edip
etmedikleri de önemliydi. Can, herkesin aynı anda konuştuğu bir yerde en sessiz kişinin fikrinin
kaybolabileceğini düşündü. Bu yüzden bir sonraki buluşmada daha fazla beklemeye ve daha
dikkatli dinlemeye karar verdi.
Teneffüste konu yeniden açıldığında bu kez birkaç öğrenci farklı bir öneri getirdi. Önerilerden
biri hemen kabul edilmedi; önce nasıl uygulanacağı konuşuldu. Çocuklar, bir fikri eleştirmenin
onu ortaya atan kişiyi reddetmek olmadığını öğreniyordu. “Bu kısmı değiştirebilir miyiz?” demek,
“Senin fikrin kötü” demekten çok daha yapıcıydı.
Can eve giderken günün konuşmalarını düşündü. Bazı anlarda hâlâ heyecanlanmış, bazı
anlarda ne söyleyeceğini bilememişti. Ama artık bunun utanılacak bir durum olmadığını biliyordu.
İhtiyaç duyduğunda yardım isteyebilir, istemediği bir şakaya sınır koyabilir ve başkasının sınırına
da saygı gösterebilirdi.
ARKADAŞIM MANGO
34
7. BAHÇEDE BIR DÜNYA
Kimse dışarıda kalmasın
Bir öğrenci, kalabalık oyunlarda kendini rahat hissetmediğini söyledi. Çocuklar küçük gruplar
ve sakin köşeler önerdi. Etkinlik alanında hem hareketli oyunlar hem de çizim, yazı ve sessiz
düşünme masaları bulunacaktı. Herkesin katılım yolu farklı olabilirdi. O gün alınan küçük karar,
ertesi gün yeniden hatırlanacaktı. Çünkü güven ve nezaket, bir kez söylenince kendiliğinden
kalıcı olmazdı.
Sınıfta o sırada küçük bir hareketlilik başladı. Sandalyeler hafifçe gıcırdadı, kalemler masalara
bırakıldı. Herkes aynı şeyi düşünmüyordu; kimi merak ediyor, kimi ne söyleyeceğini tartıyor, kimi
de yalnızca arkadaşının yüzündeki ifadeyi anlamaya çalışıyordu. Can, insanların tepkilerini
dikkatle izledi. Birinin gülümsemesiyle diğerinin suskunluğu arasında büyük fark vardı.
“Bunu biraz daha açar mısın?” diye sordu Zeynep. Sesinde alay değil, gerçekten öğrenmek
isteyen bir merak vardı. Can da düşüncesini yeniden anlattı. Zeynep'in onu dinlerken araya
girmemesi, Can'ın kelimelerini bulmasına yardımcı oldu. Bazen bir arkadaşın verebileceği en iyi
destek, hemen çözüm önermek değil, konuşması için zaman tanımaktı.
“Yanlış yaparsak ne olacak?” dedi Mert. Defne omuz silkti. “Önce ne olduğunu anlamaya
çalışırız. Birini incittiysek bunu kabul eder, nasıl düzeltebileceğimizi sorarız.” Efe de başını
salladı. Hata yapmakla hatayı sürdürmek aynı şey değildi. Önemli olan, geri bildirimi duyunca ne
yaptığımızdı.
Dersin sonunda herkes aynı fikirde değildi. Fakat artık anlaşmazlık çıktığında ne
yapabileceklerine dair birkaç yolları vardı: durmak, dinlemek, soru sormak, gerekirse ara vermek
ve güvenilir bir yetişkinden destek istemek. Bu yollar her sorunu bir anda çözmezdi; yine de
kimsenin tek başına kalmamasına yardım ederdi.
O gün çocukların aklında kalan yalnızca yaptıkları etkinlik değildi. Birbirlerine nasıl
davrandıkları, bir sorun karşısında ne kadar bekledikleri ve kimin sesinin duyulmadığını fark edip
etmedikleri de önemliydi. Can, herkesin aynı anda konuştuğu bir yerde en sessiz kişinin fikrinin
kaybolabileceğini düşündü. Bu yüzden bir sonraki buluşmada daha fazla beklemeye ve daha
dikkatli dinlemeye karar verdi.
Teneffüste konu yeniden açıldığında bu kez birkaç öğrenci farklı bir öneri getirdi. Önerilerden
biri hemen kabul edilmedi; önce nasıl uygulanacağı konuşuldu. Çocuklar, bir fikri eleştirmenin
onu ortaya atan kişiyi reddetmek olmadığını öğreniyordu. “Bu kısmı değiştirebilir miyiz?” demek,
“Senin fikrin kötü” demekten çok daha yapıcıydı.
Can eve giderken günün konuşmalarını düşündü. Bazı anlarda hâlâ heyecanlanmış, bazı
anlarda ne söyleyeceğini bilememişti. Ama artık bunun utanılacak bir durum olmadığını biliyordu.
İhtiyaç duyduğunda yardım isteyebilir, istemediği bir şakaya sınır koyabilir ve başkasının sınırına
da saygı gösterebilirdi.
ARKADAŞIM MANGO
35
7. BAHÇEDE BIR DÜNYA
Görev paylaşımı
Görevler gönüllülere dağıtıldı. Afiş, oyun kartları, malzeme kontrolü, karşılama ve fotoğraf izni
gibi konular konuşuldu. Öğrenciler, fotoğraf çekilmek istemeyenlerin görüntülerinin
alınmayacağını özellikle yazdı. Nezaket, yalnızca oyunda değil, hazırlıkta da gerekliydi. Can
defterine kısa bir not yazdı: “Birini anlamak için önce onun yerine karar vermeyi bırakmalıyım.”
O anın önemli tarafı, herkesin hemen doğru cevabı bulması değildi. Asıl önemli olan, kimsenin
aceleyle hüküm vermemeye çalışmasıydı. Çocuklar bazen bir davranışı anlamadıklarında
gülmeye veya uzaklaşmaya yönelebilirdi. Bu kez aralarından biri durup soru sordu. Küçük bir
soru, konuşmanın yönünü değiştirmeye yetti.
Efe önce bir şaka yapmayı düşündü. Sonra karşısındaki kişinin yüzüne baktı ve bekledi.
Şakanın komik olup olmayacağını anlamak için yalnızca kendi niyetine güvenemeyeceğini artık
biliyordu. “Bunu söylemem seni rahatsız eder mi?” diye sordu. Can başını iki yana sallayınca
başka bir konuya geçti.
“Herkesin fikrini nasıl duyacağız?” diye sordu Zeynep. Aylin Öğretmen, konuşmak
istemeyenlerin yazılı not bırakabileceğini söyledi. Bazı çocuklar kalabalıkta konuşmakta
zorlanabilirdi. Fikirlerin duyulması için herkesin aynı biçimde konuşması gerekmiyordu.
Can defterinin kenarına küçük bir mango çizdi. Çizimin yanına o gün öğrendiği şeyi yazdı.
Yazısı biraz eğriydi ama cümlesi açıktı: “Birlikte olmak, birbirinin aynısı olmak değildir.” Defteri
kapatırken kendini daha rahat hissetti. Yeni bir gün geldiğinde her şey yeniden denenebilirdi.
O gün çocukların aklında kalan yalnızca yaptıkları etkinlik değildi. Birbirlerine nasıl
davrandıkları, bir sorun karşısında ne kadar bekledikleri ve kimin sesinin duyulmadığını fark edip
etmedikleri de önemliydi. Can, herkesin aynı anda konuştuğu bir yerde en sessiz kişinin fikrinin
kaybolabileceğini düşündü. Bu yüzden bir sonraki buluşmada daha fazla beklemeye ve daha
dikkatli dinlemeye karar verdi.
Teneffüste konu yeniden açıldığında bu kez birkaç öğrenci farklı bir öneri getirdi. Önerilerden
biri hemen kabul edilmedi; önce nasıl uygulanacağı konuşuldu. Çocuklar, bir fikri eleştirmenin
onu ortaya atan kişiyi reddetmek olmadığını öğreniyordu. “Bu kısmı değiştirebilir miyiz?” demek,
“Senin fikrin kötü” demekten çok daha yapıcıydı.
Can eve giderken günün konuşmalarını düşündü. Bazı anlarda hâlâ heyecanlanmış, bazı
anlarda ne söyleyeceğini bilememişti. Ama artık bunun utanılacak bir durum olmadığını biliyordu.
İhtiyaç duyduğunda yardım isteyebilir, istemediği bir şakaya sınır koyabilir ve başkasının sınırına
da saygı gösterebilirdi.
ARKADAŞIM MANGO
36
7. BAHÇEDE BIR DÜNYA
Bahçenin sesi
Toplantı bittiğinde bahçe her zamanki gibi gürültülüydü. Ama Can, seslerin arasında başka bir
şey duyuyordu: Birbirine fikir soran, teşekkür eden, söz veren çocukların sesini. Okul henüz
değişmemişti; fakat değişim için bir yer açılmıştı. Can o an, bir davranışın etkisinin niyetten farklı
olabileceğini düşündü. İyi niyet önemliydi ama karşısındaki kişinin ne hissettiğini dinlemek de
gerekiyordu.
Can, içinden geçenleri toparlamak için birkaç saniye bekledi. Aklından aynı anda pek çok
cümle geçiyordu. Birini seçti, sonra vazgeçti. Sonunda en anlaşılır olanı söyledi. Kusursuz
konuşmak zorunda olmadığını fark etmek, omuzlarındaki yükü biraz hafifletti.
Defne, masanın kenarındaki kâğıdı kendine çekti. “Bunu deneyebiliriz ama herkesin katılmak
zorunda olmadığı bir yol bulalım,” dedi. Önerisini anlatırken birkaç seçenek sıraladı. Böylece tek
bir doğru katılım biçimi varmış gibi davranmadılar. İsteyen konuşabilir, isteyen yazabilir, isteyen
de bir süre izleyebilirdi.
Can, arkadaşlarının yüzlerine baktı. “Bence önce deneyelim,” dedi. “İşe yaramazsa değiştiririz.”
Bu öneri sınıfın hoşuna gitti. Bir fikrin ilk hâlinin son hâli olmak zorunda olmadığını anlamışlardı.
Denemek, gözlemlemek ve yeniden düzenlemek de öğrenmenin parçasıydı.
Aylin Öğretmen çocukların konuşmasını izledi. Gerektiğinde sınırları hatırlattı ama bütün
kararları kendisi vermedi. Çocukların fikir üretmesine, denemesine ve hatalarını fark etmesine
alan açtı. Güvenli bir ortam, yetişkinlerin sorumluluğunu ortadan kaldırmıyordu; tam tersine,
çocukların sesinin duyulmasını sağlıyordu.
O gün çocukların aklında kalan yalnızca yaptıkları etkinlik değildi. Birbirlerine nasıl
davrandıkları, bir sorun karşısında ne kadar bekledikleri ve kimin sesinin duyulmadığını fark edip
etmedikleri de önemliydi. Can, herkesin aynı anda konuştuğu bir yerde en sessiz kişinin fikrinin
kaybolabileceğini düşündü. Bu yüzden bir sonraki buluşmada daha fazla beklemeye ve daha
dikkatli dinlemeye karar verdi.
Teneffüste konu yeniden açıldığında bu kez birkaç öğrenci farklı bir öneri getirdi. Önerilerden
biri hemen kabul edilmedi; önce nasıl uygulanacağı konuşuldu. Çocuklar, bir fikri eleştirmenin
onu ortaya atan kişiyi reddetmek olmadığını öğreniyordu. “Bu kısmı değiştirebilir miyiz?” demek,
“Senin fikrin kötü” demekten çok daha yapıcıydı.
Can eve giderken günün konuşmalarını düşündü. Bazı anlarda hâlâ heyecanlanmış, bazı
anlarda ne söyleyeceğini bilememişti. Ama artık bunun utanılacak bir durum olmadığını biliyordu.
İhtiyaç duyduğunda yardım isteyebilir, istemediği bir şakaya sınır koyabilir ve başkasının sınırına
da saygı gösterebilirdi.
Bölüm etkileşimi
