Efe Şan

-Barış...
Barış kıvırcık saçlarını düzelterek bana baktı.
-Barış ne ? Barış suçlu demi şuan ?
-Hayır suçlu falan değilsin ama ardanında bi suçu yok.
Barış alaycı gözlerle bana baktı.
-Sen gerçekten kafayı yemişsin. Çocuk seni bıçakladı.
Suratımı astım.
-Evet biliyorum ama geldi ve benden özür diledi.
Barış elini kalbimin olduğu yere götürdü.
-Sen gerçekten fazla iyi kalplisin.
Elini hafifçe ittirdim.
-Ya bu çocuk arkadaşlarına uyduğu için yapmış hepsini. Hiç arkadaşı olmadığından yapmış. Belkide sadece...
Barış sözlerimin devamını bekliyordu.
-Başka insanlar tarafından sevilmek istemiş. İnsanların ne yaşadığını bilemezssin barış.
-Ama senin neler yaşadığını biliyorum. Annen ve babanla aran iyi değildi. Ama bunlara rağmen kimseye bir kötülük yapmadın.
-Her insan aynı değildir barış. Ama lütfen daha fazla uzatmayalım gel eve gidelim.
Dediğimde barış hala sinirliydi. Arda ise çoktan ortalıktan kaybolmuştu.
Eve gidene kadar konuşmadık. Hatta evde bile konuşmadık. Batu zaten geldiğimde uyuyordu. Sırf bu yüzden değer miydi aramızı bozmaya ?
Saat 03:30'a geliyordu. Benim ise gözüme bir damla uyku girmiyordu. Barış bir anda yanıma geldi.
-Özür dilerim. Böyle davranmamam gerekirdi.
-Bende özür dilerim. Kaç yıllık arkadaşımı bir saatlik çocuuğa satmış gibi oldum. Ama...
Barış bana dikkatle bakıyordu.
-Ben ardayla arkadaş olmak istiyorum sanırım.
Dediğimde barış hiç bir tepki vermedi.
-Sen istiyorsan vardır bir sebebi. Sen bilirsin en iyisini.
Gülümsedim.
-Yeni şarkının sözlerimi.
O da gülmeye başladı.
-Değil ama şuan baktığımda gayet kafiyeli.
Barış bi anda bana baktı. Ciddi görünüyordu.
-Tamam hadi yat uyu, yarın okul var.
Tamam anlamında kafamı salladım ve yatağıma uzandım. Barışta yatmıştı.
-İyi geceler.
-Sanada.

__________________________________________________________________________________________________

Kalktığımda ilginç bir şekilde ayakta gördüm. Hazır bir şekilde bizi bekliyordu.
-Hadi be sizi mi beklicem.
Diyen batuya tip tip bakmaya başladım. Aynı zamanda da hazırlanmaya başlamıştım.
-Hayırdır sen erken kalkar mıydın ?
-Kalkar tabi akşam 7 de yatarsa kalkar.
Batu bunu diyen barışa bakıyordu. Formamı giyip çantamı koluma taktım.
-Hadi çıkalım.
Dediğimde hep birlikte kapıya doğru yürüdük. Sokağa çıktığımızda hafif rüzgarlı havayı içime çektim. Gelen poğça kokusu karnımı daha da acıktırmıştı. Hızla fırına girdik. Girmez olaydım.
-Efe naber ?
Nerden çıkmıştı bu ?
-İyi, sen nasılsın arda ?
Elleriyle saçını düzeltti.
-Yani okula gidiyorum ne kadar iyi olabilirim ki ?
Çabasız komik biriydi.
-Haklısın.
Arda bir anda gözlerini barışa çevirdi.
-Naber kıvırcık.
Barış gözlerini devirdi.
-İyiyim.
Demekle yetindi. Batu ise hala ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
-Kanka konuşmanız bittiyse, ne alacaksanız alın geç kalıyoruz.
-Tamam batu tamam. Alıyorum.
Diyerek fırınla ilgilenen abiye poğça alacağımı söyledim. Abiye parayı uzattıktan sonra fırından çıktık. Arda ise hala içerdeydi. Yolda yürürken barış, batuya dün olanları anlatıyordu. Ben ise onların önünde tek başıma yürüyordum.
-Efeeee
Arkamı döndüm. Arda bize doğru koşuyordu. Yanımıza geldiğinde nefes nefeseydi. Elindeki poşedi bana uzattı.
-Oğlum bu kadar dikkatsiz olma. Poğçanı unutmuşsun. Birde para üstünü.
Diyerek parayıda avcumun içine bıraktı.
-Çok teşekkür ederim.
-Rica ederim.
-İstersen birlikte yürüyelim okula.
Bunu diyeceğim hiç ama hiç aklıma gelmezdi. Büyük ihtimalle arda da tahmin etmiyordu.
-Emin misin ?
-Evet.
Arda sırıttı.
-Tamam o zaman.
Birlikte yürümeye başladık. Barışla batu garipsememişlerdi. Bir kaç dakika geçtikten sonra konuşmaya başlamıştık. Öyle havadan sudan...
Okulun kapısından içeri girdik. Barış ve batuya çantamı verdim.
-Siz sınıfa gidin.
-Tamam. Birşey olursa ara.
Tamam anlamında kafamı salladım. Ardaya döndüğümde telefona bakıyordu.
-Bahçede oturmaya ne dersin.
-Olur.
Bahçenin kenarındaki banka oturduk. Zilin çalmasına 20 dakika falan vardı. Poğçamı yemeye başladım. Birazını bölüp ardaya uzattım.
-İster misin ?
-Teşekkürler.
Poğça kokusunu daha iyi alması ve kararını değiştirmesi için burnuna doğru yaklaştırdım.
İkimizde aynı anda gülmeye başladık. Gülümsememizi anında solduran bir ses duyuldu.
Silah sesi...
Arda aniden elimden tutup beni bankın arkasına çekti. Sesler okulun içinden geliyordu.
Hayır batu ve barış içerideydi. Allahım lütfen onlara bir şey olmasın. Yaşadığım adranalinden dolayı kalbimin sesini duyabiliyordum. Arda bana baktı. Yaşadığım paniği yüzümden anlamış olacak ki,
-Barışla batu...
Dedi. Ayağa kalkıp okula doğru yürümeye başladı. Arkasından bağırabilecek kadar bile gücüm yoktu. Arda çok cesurdu. Oturduğum yerde kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Sesler hiç susmuyordu. Herkes dışarıya çıkmaya başladı. İçimi rahatlamasına sebep olan kişilerde çıkmıştı. En önde arda arkasında batu ve barış. İyilerdi. Yanıma oturdular.
Ardaya baktım. Nefes nefese kalmıştı.
-Kim yapıyor bunu ?
-Bilmiyorum göremedim ama sanırım 10 lardan biri.
Kafamı kaldırıp okula baktım. Bir çocuk elendeki silahla okulun çıkışına doğru koşuyordu. Bir süre sonra gözden kayboldu. Okulun içinden tarih hocamızın kucağında bir çocukla çıktığını gördüğümde yerimden kalkıp hocaya doğru koştum. Yanlarına vardığımdan göz yaşlarımı tutamadım.
-Kuzey....
Korodaki en yakın arkadaşım. Her yeri kan içindeydi. Nefes alış verişleri çok yavaştı.
Arda, batu ve barışta yanıma geldiğinde onlarda üzgün görünüyordu.
Tarih hocası kuzeyi hafifçe yere bıraktı. Elimi kalbinin üzerine koyduğumda artık atmıyordu...

Bu olaylar yüzünden böyle bir bölüm yazma isteği geldi.
Gerçekten çok üzücü bir durum.
Okulda bile rahat oturamayacaksak.... Bilemiyorum.
Umarım sizler iyisinizdir.
Hepinizi öpüyorum🎀
Bas o kalbe💖✨