4

Bana ait olamayacak kadar güzel. Bana ait olamayacak kadar mükemmel.....

Bazen aynaya baktığımda, gördüğüm şey gözüme çarpık geliyor. Ama güzel. Daha yakından. Gözenekleri. Daha da yakından. Göze kadar. Beyaz kısımdaki kan damarları ve renkli kısımdaki ince şekiller. O şeyle bakıp, o şeyi görebiliyorum. Ve daha da içeriye. Boşluk....

Sonra yüz. Gözenekler. Dudaklar. Şekilli. Yanaklar. Elmacık kemikleri. Ve...Ve... birçok şey....

Bana ait değil. Hiç olmadı. Kafamın içindeki sesler, derler. Hayır. Kafamın içinde sesler yok. Şimdilik. Ama gerçekten bunaltıcı şeyler var. Düşünceler. Birisi, hakkımı savunuyor. Diğeri haksızlığımı. Diğeri pişmanlığımı. Ötekiler başka şeyleri. Hepsi birçok şeyi savunuyor. Önceden çok dikkat etmezdim. Artık hangisinin haklı olduğunu bilmiyorum.

Sesler. Bunaltıcı. Ağızdan çıkan sesler. Diş gıcırdatmaları. İnsanlar uyurken farkında olmadan yapıyor. Nefes sesleri. Masadaki parmaklar. Tabaktaki çatal. Kamaştırıyor. Ürpertiyor. Rahatsız ediyor. Rahatsız oluyorum. Ama kime ne? Onlar da bana ait değil.

Bana ait olamayacak kadar mükemmel... ama neden bana göre davranıyor? Hayır. Hiç bana göre davranmadı. Aslında bana göre davrandı. Neye göre bana göre ama? Ben neyim? Ne zamandan itibaren varım? Felsefe yapma, mı diyorlar? Umrumda değil. Buna felsefe deniyorsa, felsefe yapacağım. İlgi manyaklığı mı? Görünüşçülük? Veya gösteriş? Bilmiyorum. Merak ediyor muyum? Bilmiyorum.

Ne diyordum? Ne zamandan beri varım mı demiştim? Ya da, ne kadar varım... anne karnına düşen hücre, annenin duygularından etkilenir. Doğar. Çevreden etkilenir. Büyür. Davranışlardan etkilenir. Işıktan. Kumaştan. Renklerden. Ortamdan. İklimden. İlimden. Hava durumundan. Etkiye tepkiden.... geriye ne kaldı? Benden bana ne kalıyor ki? Nerden itibaren kendim olmaya başlıyorum? Hiç kendim miyim ki? Veya kendim denen şey ne? Bana ait ne var?

Bunları kaç insan sorguladı bilmiyorum. Kaç insan aynı sonuca vardı bilmiyorum. Ama düşünüyorum ki, sanırım hiç biri, aynı sonuca varmış olsa bile, aynı yollardan geçmemiştir. Ben henüz bir sonuç bulamadım. Ama insanlara da soramıyorum. Ne kadarından sorumlular? Ne kadarının farkındalar? Beni örnek alıyorlar. İstemiyorum. İyi bir değilim bile. Sadece, insan neye maruz kalırsa ona alışır, sonra benimser, sonra yansıtır. Bu dünyadan bir ben geçti diyebilirler. Ama sanırım iyi bir ben demeyecekler.

Saat kaç? Günlerden ne? Aylardan hangisi? Hicri mi miladi mi? Hangisi doğru? Recep mi, şubat mı? Hangisi gerçek? Güneş mi, yıldız mı? Hangisi aslı? Yoksa Kerem miydi...

Neden uyumadığımı bilmiyorum. Neden insanlarla konuşamadığımı... Nasıl olacağını biliyorum. Hangisinin doğru olduğunu biliyorum. Uykunun gecelere, uyanıklığın gündüzlere yakıştığını biliyorum. Düşününce, vicdan veya ahlak, adı her neyse, bir davranışın iyi mi kötü mü olduğunu ayırt edebiliyorum. Fıtrat mı his mi bilmem. Ama niye yapmıyorum? Yapamıyor muyum? Hayır. Düşününce, o da çok kolay. Kalkacağım, yürüyeceğim, ve konuşacağım. Ama niye kalkmıyorum? Kalkamıyor muyum? Yapmamak ve yapamamak arasındaki fark ne? Birisi kendi isteğin ile, diğeri isteğine rağmen mi? Ama nasıl yapıldığını biliyorum. Bu yeterli değil mi?

Yazmak istiyorum. Ama yazmak istemiyorum.

Yazmak istiyorum. Ne kadar yazarsam, konular o kadar dallanıp kılçıklanıyor ve arttıkça çoğalıyor. Kendimi anlamak için iyi bir yol. Bazen düşüncelerimi ben onlara yetişemeden akıp gidiyor. Hızları artık öyle çok ki, yeni düşüncelere yer açılabilsin diye sanırım, her şeyi unutmaya başladım. Yazarsam, en azından okyanusun içinden, iğne ucunda kalan damlayı belki tutabilirim.

Ama yazmak istemiyorum. Onca şeyin içinden buncacık şey ne fark edecek ki? Önemi var mı? Son günlerde fark ediyorum. İnsanlar umursamıyor. Hiçbir şeyi. Kendi kıyafetlerini. Diğerlerini. Hisleri. Yemekleri. Yolları. Kelimeleri. İçleri boş gibi. Ben de öyle mi gözüküyorum? Öyleyse görünüş cidden çok ama çok aldatıcı.

Konuşmayı severim. Ama dinlemeyi daha da çok severim. İnsanları severim. Ama fikirlerini daha da çok severim. Bazen tavırları ve davranışları kötü oluyor. Değişebilir. Değişmese bile, hala ilgi çekici.

Psikolojiyi severim çünkü insanın içinden. Gezmeyi ve görmeyi severim çünkü insanın yaşadığı yerden. Dil öğrenmeyi severim çünkü insana bağlı. Ama psikolojiyle uğraşmıyorum. Yoksa uğraşmıyorum muyum bilmiyorum. Zamanım çok ama hiç de yok. Gezmiyorum. Param yok. Gücüm yok. İçinde bulduğum koşullarda uygunluk yok. Dil mi? Sanırım onu biraz öğreniyorum. Ama sadece birazcık. O da yeterli değil. Denk gelirsem. Ayriyeten bir çaba yok.

Ne diyorum? Ne diyordum? Ah... bana ait olamayacak kadar güzel demiştim. Bana ait olamayacak kadar mükemmel.

Emanet. Emanetler. Ve sanırım, bir şeyleri koruyup kollayabilecek kadar iyi değilim... özür dilerim. Aklım senle çok meşgul, ama gelmeye yüzüm yok. Bilmiyorum. Belki sadece kendimi ikna ediyorum. Veya vicdanımı rahatlatıyorum. Bak yine başladılar. Ah şu düşünceler....

Ben o kadar güçlü değilim. Aklım noksan. Fikrim doksan. Ama yine de en mükemmel surette miyim? O zaman, lütfen, beni böyle kabul et. Etmesen bile sorun değil. Hala minnettarım. Umarım hep minnettar olurum. Düşünebilmek bile yeterli. Minnet duyabilmek. Kabul etmesen bile sorun değil. Alışkın olduğumdan değil, sadece, layık mıyım emin değilim. Yine de inanmayı geçtim, bazı şeyleri biliyorum. Gerçi... onlardan da emin değilim. Kendi bildiğimden emin değilim. Öğretilerden emin olabilirim. En azından onları sorgulayabilirim. Kendi bildiğim şeyler mi? Ne kadar bana aitler ki zaten? Bilgiler mi? Yoksa tecrübeye dayalı öğretiler mi onlar da? Ne olduğu önemli değil. Sadece, kendim için, kendim ile, kendimle ilgili.... şeylere karşı ilgisiz, bilgisiz, hevessiz.... gibiyim.

Yazmayı bırakacaktım. Son cümleleri ekliyordum. Yine uzadı iyice. İyisi mi gideyim. Belki uyurum.

Teşekkür ederim. Özür dilerim. Ve umarım....