Bölümler 12Şu an: Ara Oyun — Sevilla Hapishanesi.[41]
- 1 Ara Oyun — Boşanma Hâkimi.2.164 kelime
- 2 Ara Oyun — Dul Kalmış Kabadayı — Trampagos Üzerine.2.303 kelime
- 3 Sahte Basklı — Ara Oyunu.3.141 kelime
- 4 Dikkatli Nöbetçi — Ara Oyunu.2.846 kelime
- 5 Ara Oyun — Kıskanç İhtiyar.2.833 kelime
- 6 Ara Oyun — Daganzo Belediye Başkanlarının — Seçimi Üzerine.2.061 kelime
- 7 Ara Oyun — Sevilla Hapishanesi.[41]2.607 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Ara Oyun — Mucizeler Gösterisi.2.496 kelime
- 9 Ara Oyun — Salamanca Mağarası.2.645 kelime
- 10 Çürüyenler Hastanesi Ara Oyunu.[54]1.927 kelime
- 11 İki Konuşkanın Ara Oyunu.2.059 kelime
- 12 Notlar710 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ARA OYUN
SEVİLLA HAPİSHANESİ.[41]
İçeriden prangaların, hapishanenin ve mahkûmların gürültüsü duyulur; dışarı çıkmadan şöyle derler:
GARAY.
Aç kapıyı, gardiyan! Tahtakuruları bizi yiyor.
SOLAPO.
Aç kapıyı, be gardiyan! Keneler bizi yiyor.
PAISANO.
Çıkar bizi işemeye, gardiyan efendi.
Garay, Solapo ve Paisano ayaklarında prangalar, ellerinde gitarlarla çıkarlar.
GARAY.
Tanrı'ya şükür, İsa'nın göğünü görüyorum.
SOLAPO.
Tanrı'ya şükür, bulutları taşıyan göğü görüyorum.
PAISANO.
Tanrı'ya şükür, Ebedî Olan'ı görüyorum.
SOLAPO.
Beyler, hepinizin elinde gitar var; bu ne demek?
PAISANO.
“Şarkı söyleyerek lanet ediyorum” diyen o şarkıcık üzerine bir şey bestelediğimi bilirsiniz.
GARAY.
Siz mi bestelediniz?
PAISANO.
Evet, efendim.
GARAY.
Ben de.
PAISANO.
Siz de mi? Peki, benimkini de dinleyin.
(Çalarlar, Paisano şarkı söyler.)
PAISANO.
Acımasız açık deniz,
senden şikâyetçiyim:
yedi yıl kürek çektim
zorla kadırgalarda;
ne taze ekmek yedim
ne de taze et;
hep korsanlık ettim,
Sardinya denen ada dışında karaya hiç çıkmadım,
yalnız bir adada,
Sardinya denen adada;
şimdiyse hapisteyim,
en büyük ceza bu!
En çok içime dert olan
şu gözü pek Beltrana'ya
duyduğum kıskançlık;
çünkü ilk o
şu zevkimi kabarttı,
kesemi de doldurdu.
Goróseo onu kaptı,
Antequera'ya götürdü,
sonra da padre ordinario'ya
teslim edip rehin bıraktı;
biri de şarkı söyler,
“Şarkı söylerken lanet eder.”
(Hep bir ağızdan söylerler.)
HEPSİ.
Bravo, yaşa, bravo!
GARAY.
Şimdi sıra bende, dinleyin efendiler.
Benimki daha kötü,
çünkü başka bir dert:
hüküm giydim
on yıl kadırga küreğine,
savcı denen üvey babanın elinden.
Tanrım korusun beni
ispiyonculardan
ve muhbirlerden,
yüz değnekten,
cellattan ve kırbaçtan;
biri de şarkı söyler,
“Şarkı söylerken lanet eder.”
HEPSİ.
Yaşa, bravo, yaşa!
SOLAPO.
Şimdi de benimki gelsin; dinleyin.
Benimki daha kötü,
başka bir şikâyet:
benimle derdi olan
hapishanedeki mahkûmların.
Kabzalı bıçaklar,
matkap ve burgu,
herkes gözünü
dört açsın;
çünkü saldırırlarsa
savunmaya geçelim
ve yoldaşlarım
dirensin.
Hapishanenin dışındaki yiğitler
ses versin.
Biri de şarkı söyler,
“Şarkı söylerken lanet eder.”
İçeride mahkûmların ve prangaların gürültüsü, kavga eder gibi duyulur; dışarı çıkarlar, kimi bir yandan kimi öte yandan, şişler ve bıçaklarla dövüşerek; Gardiyan çıkar, onlar da içeri kaçar. Barragan, Paisano ve Gardiyan yalnız kalır.
GARDİYAN.
Bu gürültü de ne? Kral aşkına, birinizi öteki hapishaneye göndereceğim, yoksa biri bukağıda yatacak.
BARRAGAN.
Siz birini öteki hapishaneye gönderdiğinizde, buradaki bazıları için fark etmez.
(Parmak şıklatır.)
PAISANO.
Siz birini öteki hapishaneye gönderdiğinizde, buradaki bazılarının umurunda olmaz; İsa aşkına yemin ederim, biri öyle bir hançer gömer ki, Tanrı'dan başkası onu bedeninden çıkaramaz.
GARDİYAN.
Kim olduğum üzerine yemin ederim, elimden gelirse hapishanemde hiçbir hırsız cezasız kalmayacak.
PAISANO.
Gardiyan efendi, hepimiz hırsızız, hepimiz hırsızlık işinden anlarız: kilidi açar, parayı keseye atar, sonra da “Gerek yok” deriz.[42]
GARDİYAN.
Bu da ne, Barragan? Paisano'nun huylarını mı kapıyorsun?
BARRAGAN.
Hiç değilse, Gardiyan efendi, hapishanede benden ve Bay Paisano'dan daha barışçıl kimse olmadığını söyleyemezsiniz.
GARDİYAN.
Kavganın başlıca sorumlusu sizsiniz, hâlâ böyle mi diyorsunuz?
PAISANO.
Susun Gardiyan efendi, siz hiçbir şey bilmiyorsunuz, kusura bakmayın: bu kavga değildi, şakalaşıp eğleniyorduk. İnanın, gerçek bir kavga olsaydı, burada bulunan iki konsül bunu anlayınca Sevilla'da bağırsak çözüp iç organ diken tek bir cerrah bile hapishanede işsiz kalmazdı.
GARDİYAN.
Şu yiğit geçinenlere bakın, sonra da kış kavunu gibi sönüp kalıyorlar! Neyse, hapishanemde sükûnet istiyorum: ellerinizi verin, ötekilerin ellerini almaya gideyim.
BARRAGAN.
Gardiyan efendi, şunu bilin: bu tatsızlıkta benimle Bay Paisano'nun da payı var; ama sokakta, özgürken herkes kendi başının çaresine bakar, onu da söyleyeyim.
GARDİYAN.
Şunu diyorum: ne gemide, ne hapishanede, ne de nöbet yerinde kimse yük altında değildir; bu işi ben günahlarım yüzünden üstlendim. Ben de gübre yığınının yükü oldum.
PAISANO.
Susun Gardiyan efendi, siz hiçbir şey bilmiyorsunuz; ihtiyarlara göre fazla yumuşak davranıyorsunuz. Şimdilik dostça el sıkışalım; ama bu hapishane arafından sokağın cennetine çıkar çıkmaz herkes gözünü dört açsın: çünkü şiş işi olacak, sakal gibi.
GARDİYAN.
Neyse, sessiz ve sakin durun.
(Çıkar.)
PAISANO.
Bu kasveti dağıtmak için kimde öküz var?
BARRAGAN.
Benim çiftlikte var. Hey, Coplilla!
Coplilla, bir serseri, çıkar.
COPLILLA.
Buyruğunuz nedir?
BARRAGAN.
Kraliyet kitabını getir, Majestelerinin izniyle basılmış olanı.
COPLILLA.
Buyurun, burada.
BARRAGAN.
Ne de elinin altındaymış, hırsız! Oynamak için kimin tanesi var?
PAISANO.
Altı tanem var, onları oynuyorum.
(Oynamaya koyulurlar.)
BARRAGAN.
İlk eli size verdim.
PAISANO.
Ben dağıtıyorum.
BARRAGAN.
İşte kazandım.
PAISANO.
Çekilin de karıştırayım; şu eşleşmeleri ortadan kaldırmak istiyorum.
BARRAGAN.
İlk eli size verdim.
PAISANO.
Çıkar onu.
BARRAGAN.
Şans ne getirirse getirsin, yüreğimi de sakalımı da ortaya koyuyorum; buna da mı itiraz ediyorsun?
PAISANO.
Ah, lanet olası vale kızları! Son elde!
Garay, Solapo'dan kazandığı kısa ceketle çıkar; Solapo da onunla birlikte çıkar.
SOLAPO.
Bay Garay, elimde kalan giysileri de benden kazanana dek oynamak zorundasınız; yoksa Bay Paisano'ya sorun, kendisi usta kumarbazlardandır.
PAISANO.
Oynadınız mı?
GARAY.
Evet, efendim.
PAISANO.
Kazandınız mı?
GARAY.
Evet, efendim.
PAISANO.
Öyleyse hükmü Bay Barragan versin; öyle biridir ki dünyanın bütün erkeklerini susturmak için ağızlarına iskambil destesini tıkayabilir.
BARRAGAN.
Param üzerine bahse girerim: onunla, Adem gibi çırılçıplak kalana dek oynamak zorundasınız.
SOLAPO.
Öyleyse kalan giysilerim de ortaya.
GARAY.
Bunu da benden kazanırsa çiftliğime gider, önüme bir incir yaprağı örterim.
Gardiyanla Kâtip çıkar.
GARDİYAN.
Paisano, size bir hükmü tebliğ etmeye geliyorlar; ölüm cezası olduğu için üzgünüm.
KÂTİP.
Dinleyin kardeşim, size tebliğ etmek istediğim şeyi.
PAISANO.
Karıştırın da şu eşleşmeleri ortadan kaldırın.
KÂTİP.
Söylediğimi duyuyor musunuz, kardeşim?
PAISANO.
Bir dakika bekleyin; şu iş benim için ötekinden daha önemli.
KÂTİP.
Bir bilseniz! Beyler, Paisano’nun davasına bakan yargıcın onu ölüm cezasına çarptırdığına tanık olun.
PAISANO.
Kimi? Beni mi?
KÂTİP.
Hayır, beni!
PAISANO.
Tarafı kastediyorum!
KÂTİP.
Dinleyin kardeşim, size tebliğ etmeye geldim.
PAISANO.
Bakalım bu curcuna neymiş. Bize hangi güzel bayram haberini tebliğ edecek?
(Kâtip hükmü yüksek sesle okur.)
KÂTİP.
“Paisano aleyhine sabit olan suçtan ötürü onu mahkûm etmem gerektiğine ve ettiğime; bulunduğu hapishaneden, suçunu halka duyuracak bir tellal önde olmak üzere, semerli bir eşeğin üzerinde herkesin gözü önünde çıkarılmasına; alışılmış sokaklardan geçirilip oradan, önceden bir darağacı kurulmuş olan meydana götürülmesine; boynundan asılarak doğal biçimde ölene dek orada bırakılmasına hükmediyorum. İznim olmadan hiç kimse onu indirmeye cüret etmesin. Ve aksi hâlde canıyla ödeyeceğini emrediyorum, vb.”
PAISANO.
Bu hükmü kim verdi?
KÂTİP.
Davanıza bakan yargıç.
PAISANO.
Yargıcım olduğuna göre bunu yapabilir. Ama ona deyin ki şerefli bir adam olsun da kırlıkta baş başa karşılaşalım: o hükmüyle, ben de yedi karışlık bir kılıçla; bakalım hangimiz öldürecek. Şu küçük yargıçlar, bir adamı çipura gibi sepete tıktılar mı hemen hükmü keserler; ustanın kılıcı gibi: “Mahkûm etmem gerektiğine ve mahkûm ettiğime; alışılmış sokaklardan semerli bir eşek üzerinde geçirilmesine...” Her şeyi de söylüyor! Şeytan alsın, ne sakatat yahnisi gibi hüküm bu! Bu adam ölsün demek, bunca süsten kurtulmak daha iyi değil mi?
KÂTİP.
Tanrı şahidim olsun, bu kadar küstahlığı görünce hükmü böyle yazmaya ramak kaldı.
GARDİYAN.
Buyurun gidin, Bay Kâtip; bu vicdansız takımını umursamayın.
GARAY.
Bay Paisano, onu çağırın da temyize başvurduğunuzu söyleyin.
PAISANO.
Ona sesleniyorum: Hey, Bay Kâtip! Buraya gelir misiniz?
KÂTİP.
Ne istiyorsunuz, kardeşim?
PAISANO.
İnsanın içi dışı yükle doluyken nasıl çekip gidebilirsiniz? Şuraya otuz kez temyize başvurduğumu yazın.
KÂTİP.
Bir tanesi yeter. Peki, kimin adına temyize başvurduğunu söyleyelim?
PAISANO.
Tanrı’ya başvuruyorum; çünkü şu hükümlere çare bulan Yüksek Mahkeme beylerine başvursam, hiçbir çare bulamayacağımı düşünüyorum.
KÂTİP.
Bay Gardiyan, kulağınıza bir şey söyleyebilir miyim?
(Kulağına bir şey fısıldar ve çıkar.)
PAISANO.
Hayrola, kulağa fısıldanacak ne var?
GARDİYAN.
Kardeşim, işler çok kötüye gidiyor; Kâtip bana sizi revirdeki bölüme çıkarmamı ve Hayırseverlik Cemaati’nin giysisini giydirmemi bildirdi.
PAISANO.
Bay Gardiyan, başka bir şey yapılamaz mı?
GARDİYAN.
Hayır kardeşim; vekilinizi çağırıp temyize başvurduğunuzu söyleyin. Belki o beyler sizi dinler; dinlerlerse gönülden sevinirim.
PAISANO.
Öyleyse Bay Gardiyan, rica ederim, geçen gün asılan adamın giydiği Hayırseverlik Cemaati giysisini bana giydirmeyin; giysi eski ve güve yemişti, ne olursa olsun onu giymeyeceğim. Madem çıkacağım, namuslu bir adam gibi çıkmak istiyorum, serseri kılığında değil. Gerekirse hapiste kalırım.
GARDİYAN.
Peki, bunu istediğiniz gibi yaparım.
PAISANO.
Bir de, beyler, rica etsem revire gelip beni ziyaret eder, namuslu mahkûmlar için okunan yakarışları okur musunuz? Bu arada Beltrana’ya da haber verin, bakalım bu felaketin çaresi var mı. Hepinizi Allah’a emanet ederim, krallarım; ağlamak, gözyaşı ve yaygaraya gerek yok. Ebedî Olan’la barışmaya gidiyorum.
(Paisano ile Gardiyan çıkar.)
SOLAPO.
Yemin ederim Bay Barragan, Paisano ölürse gece vakti antubion atmayı bilen kimse kalmaz. Ne dersiniz, efendim?
BARRAGAN.
Doğrusu Bay Solapo, Paisano ölürse Barragan dünyanın en iyi dostunu yitirmiş olur; yoksul garibanlar için koca bir bilgi hazinesi, bir çiçek yatağıydı[43]. Ölürse nelerin eksik kalacağını dinleyin: kabadayıların, hırsızların, gece baskıncılarının, domuzların, aptalların, yankesicilerin, çaylak yankesicilerin, asker kaçaklarının, şakaların, kazıklamanın, üçkâğıtların, guzpataroların, trainelilerin[44] tarihi;
ve nihayet, kederimizi
artıran bu teselli yoksunluğunda,
öfkeli muameleyle düelloyu
açıklayacak biri eksik kalacak.
GARAY.
Paisano olmayınca dünyada namuslu adam kalmaz.
Evin kadınları Torbellina ile Beltrana, katlanmış mantolar ve beyaz önlüklerle, vekilleri yanlarında çıkar.
BELTRANA.
Bırak beni kardeşim, şu hırsız vekilin yüzünü baştan başa tırmalayacağım.
TORBELLINA.
Dur kardeşim, lanet olsun bana; gelelim önemli olana.
BELTRANA.
Ah kardeşim, suç benim; şu hırsız vekile kanıp aldandım. Bir dilekçe vereceğini söyleyerek beni oyaladı; şimdi veriyor, şimdi geri çekiyor. Paisano da ölüm cezasına çarptırıldı! Bırak da şu ellerimde lime lime edeyim onu.
VEKİL.
Dur şeytan karısı; şu yazı takımlarıyla kafanı kırarım.
BELTRANA.
Ah kardeşim! Bu da ne? İsa aşkına, ölüyorum!
(Bayılır.)
TORBELLINA.
Tutun onu Bay Vekil; bakın, bayıldı.
VEKİL.
Dur şeytan karısı! Dava zaten sırtımda, bir de çocuk bakıcılığı mı yapayım?
Paisano, elinde bir haç ve asılacak adam giysisiyle, yanında Gardiyan olduğu hâlde çıkar.
GARDİYAN.
Haydi Paisano, bu son anda yardım etmesi için Tanrı’ya seslenin.
BELTRANA.
Ah, gözümün nuru mahkûm! Bu da ne?
GARDİYAN.
Hey! Hey!
(İçeriden büyük bir gürültü kopar.)
İÇERİDEN.
Hey! Hey!
GARDİYAN.
Bu kadınları buraya kim soktu? Atın dışarı! Yoksa şerefim üzerine yemin ederim, onları hapse attırırım.
BELTRANA.
Ah, canımın, ömrümün mahkûmu!
(Ağlar.)
PAISANO.
Beni buraya bu acıklı ölümün yol harçlığı olan kadınları kim getirdi?
TORBELLINA.
Bu da ne, gözümün nuru Paisano?
(Ağlar.)
PAISANO.
Cehennemlik Teatinoları buraya kim getirdi?
BELTRANA.
Ah, neşem artık tükeniyor!
TORBELLINA.
Ah, fırtınalarımızda ve gemi kazalarımızda artık bizi avutacak kimse olmayacak!
PAISANO.
Hey, ibne herifler; kulaklarımın dibinde havlayıp durmayın.
GARDİYAN.
Defolup dışarı çıkın, hadi!
PAISANO.
Beltrana, bir şey söyleme. Bedenim sana bunca kez hizmet etti; ruhumu sana emanet ediyorum. Arkadaşlarından biri, sen yapma; ortalık karışabilir, ben asıldığımda yüzümü silsin ki öteki zavallılarınki gibi çirkin kalmasın. Bir de kolalı, iyisinden bir yaka getir; fırfırlı, dantelli, her şeyi tastamam olsun. Bu dünyadan gitmeden önce beni kimin ihbar ettiğini öğrenmek istiyorum.
BELTRANA.
Aşkım ölümünde bile tertemizdi; bahse girerim dünyada ondan iyi asılan olmamıştır.
TORBELLINA.
Ah, ne çok kıskanan çıkacak!
PAISANO.
Bayan Torbellina, şu kadını bütün malımın, taşınır taşınmaz eşyamın ve zindanımın mirasçısı yaptığımı ister tanık, ister kadın tanık olarak, hangisini uygun görürseniz, tasdik edin. Ayrıca dört beş tabak ve kâse, bir matkap, bir burgu, topraktan bir şamdan, bir tava ve bir şiş. Ayrıca bir battaniye, bir şilte, bir lazımlık ve bir parlatma aleti.
Bunları kim elinden alırsa kızım,
lanetim onun başına yağsın.
TORBELLINA.
Bay Paisano çok güzel konuştu.
PAISANO.
Beltrana, bu dünyadan gitmeden önce seni güvenceye almak istiyorum. Solapo dostumdur; senden söz etmemi istedi. Kavgacıdır, kavgaya da girer; seni korur. Ben ruhumu teslim edince sen de bedenini ona teslim edersin.
BELTRANA.
Canım kardeşim, sen benden isteseydin bunu seve seve yapardım; ama başkasına söz verdim.
PAISANO.
Öyle mi, yosma? Ben daha bu dünyadan göçmedim, sen başkasına söz veriyorsun! Bu işten hayır gelmez; bunun gizli bir evlilik olduğunu görmüyor musun?
GARDİYAN.
Haydi, şu kadınları buradan çıkarın, defolup gitsinler.
(Kadınlar çıkar.)
PAISANO.
Bay Vekil, şu yargıç beni temyizimi dinlemeden ansızın asmak isterse ne yapacağız?
VEKİL.
Susun, öyle yapmaz. Hiçbir şey için kaygılanmayın; hukuk onsuz kalmadı. Tanrı diler de onu asarsa, ben de ona...
PAISANO.
Ya beni asarsa?
VEKİL.
Öyleyse Bay Paisano, kendinizi astırın; ben burada kalırım.
PAISANO.
Keşke daha iyi bir hançer darbesi indirseler!
(İçeride ilahi okunur, herkes karşılık verir.)
GARDİYAN.
Bence önemli olan da bu: Dostlarınız bunlar; size ilahileri okumaya geliyorlar.
PAISANO.
İnsanın dostlarının kim olduğu ölümde belli olur.
Çıkabilen herkes, ellerinde yanan mumlarla, küçük figürler gibi sıra sıra dizilerek dua yakarışlarını söyleyip çıksın.
PAISANO.
Bakın, Galiçyalı kargalarla çevriliyim.
GARAY.
Daha saygın ve daha kıdemli olan Bay Barragan konuşsun.
BARRAGAN.
Ben konuşmayacağım; Bay Solapo konuşsun.
SOLAPO.
Bir gün o sokakta özgür olduğumu göreyim; tek kelime etmeyeceğim. Bay Cuatro konuşsun.
CUATRO.
Cuatro konuşmayacak; Bay Garay konuşsun.
GARAY.
Garay konuşmayacak, söylenecek başka bir şey yok.
PAISANO.
Şimdi tantanaya, patırtıya yer yok. Ölüm kürsüsüne en yakın aday konuşsun; öncelik hakları da saklı kalsın.
SOLAPO.
Saygın mahkûmlara eskiden beri gösterilen âdeti sürdürmek için şöyle derim: Bu yas giysileri içinde yoldaşlarınızın bu acıyı duyduğunu göreceksiniz. Tanrı bizi gökte de yoldaş etsin. Kahrolası şeytan; iki ölüm hükmüm var, öteki neden gelmedi de size eşlik etmedi?
PAISANO.
Ah, ne talihsizim! Kahrolası şeytan; han han dolaşıp birbiri ardına atsaydık ya; sizin gibi iki mahkûmla birlikte gitmek benim için büyük mutluluk olurdu!
SOLAPO.
Bir de sizi tutuklayan muhbir var ya! Bir dışarı çıkayım, başka bir şey demiyorum.
PAISANO.
O muhbir işini yapmış, boşboğaz bir memur. Sizden bir iyilik istiyorum: Karnıma bir hançer gömün de bu hayattan sevinçle gideyim.
BARRAGAN.
Bay Paisano, teselliyi adaletin bunu yaptığı gerçeğinde bulun; çünkü dünyada sizle baş edebilecek başka kimse yoktu. Adalet sizi de bütün dünyayı da üzüntüye boğabilir. Siz onlara aldırmayın, başka bir şey demiyorum.
PAISANO.
Hiç kimse, bu vedalaşma sırasında dost kılığına girip beni suçlamaya kalkmasın. Bay Barragan'ın adaletin beni üzüntüye boğabileceğini söylemesiyle beni suçlayıp suçlamadığını bilmek istiyorum.
GARAY.
Barragan'ın söylediği suçlama değil; şerefim üzerine söylüyorum.
PAISANO.
Öyleyse bu şeref artsın. Tanıklarla ilgilenmeyi üstlendiğinize göre, tanıklardan birinin kulaklarını, ötekinin burnunu kesmenizi, geri kalanların yüzlerini de bir hançerle çizmenizi rica ediyorum; böylece öteki dünyaya huzurla giderim.
ESCARRAMÁN.
Hayatınız nasılsa ölümünüz de öyle olsun; çünkü size kötülük eden herkesin karşılığını verdiniz.
PAISANO.
İyi ki bu hayatta nasıl dövüştüğüme, kaç kişinin ölümünden sorumlu olduğuma siz tanıksınız; sakat bıraktıklarımın, bacaklarını kırdıklarımın ise sayısı yok.
ESCARRAMÁN.
İnerken oradakiler ağlarsa yüzünüzü çevirmeyin; bu felaket yerinde vaaz da vermeyin. O, Sevilla'dan bir hemşehridir; korkaklık emaresi göstermemeli.
PAISANO.
Bundan söz etmeye, “Çocuğu olan anneler, onları nasıl yetiştirip eğittiğinize bakın; bu işin hepsi sarhoşluk ve patırtı,” demeye gerek yok.
ESCARRAMÁN.
Bir de size ipleri öyle sıkan cellat var ya, yapmadığınız şeyi itiraf ettirdi; bir dışarı çıkayım, başka bir şey demiyorum.
PAISANO.
Siz, bu cellatla başka bir cellat aracılığıyla hesabını görüp ömrünü biçme iyiliğini yapar mısınız?
ESCARRAMÁN.
Bunu seve seve yaparım.
CUATRO.
Beltrana beni çok üzdü; gözümün önünde yüzünü tırmaladı.
PAISANO.
Adaletin bana yaşatacağı bu acıyı o kadın canından çok dert etti; çünkü sunak tasvirini tırmaladı, buna inanın.
CUATRO.
Siz Gradas'tan geçerken yüzünüzü çevirmenizi söyledi; sizi boğazınızda bir iple görmek, dört dolamalı altın zincirle görmekten çok daha kıymetliymiş ona.
PAISANO.
İnanırım; o, esparto otuna düşkün, güçlü kuvvetli bir kadındı. Onu esparto ipiyle yatırırdım; arkadaşları ona Espartocu der. Esparto otunu iliklerine kadar işletti işte.
CUATRO.
Bir de Sekreter var ya, bir dışarı çıkayım, başka bir şey demiyorum. Ama bu aramızda kalsın: Öldürdüğünüz adam hatırı sayılır biri miydi?
PAISANO.
Sıradan, toy bir delikanlıydı. Beni yumuşak başlı biri sandı, ikinci hamlede yıkılıverdi. Kancalı kılıçla ne yaptığımı bilirsiniz: savuşturur, vururum; kuzucuk, aslanın ağzına doğru geliyordu, orada kaldı.
CUATRO.
Bay Paisano, haçı hançere çevirmeyin; bu yakışıksız olur.
PAISANO.
Bunu hiç düşünmemiştim.
Gardiyan, müzisyenler ve kadınlar çıkar.
GARDİYAN.
Müjde Paisano; beyefendiler artık sizi dinliyor.
PAISANO.
Beni mi dinliyorlar? Akılları başlarında değil.
BELTRANA.
Bu güzel habere sevindiğin pek söylenemez.
PAISANO.
Bunun bir nedeni var.
BELTRANA.
Ne nedeni olabilir, köpek yüreklisi?
PAISANO.
Bil ki sen yetim ve yalnız kalacağın için sevindim; şu beyefendilerse mumlara ve yas giysilerine çoktan para harcadıkları için içime dert oldu. Hapiste dolaşma hevesim de yok doğrusu.
BELTRANA.
Haydi, başka bir fırsat çıkar elbet.
PAISANO.
Bay Gardiyan, şu haçı alın, başıma başka bir fırsat geldiğinde kullanmak üzere sunağa koyun. Sizler de eğlenip neşelenin; bütün erzakım harcansın.
(Çalgılar çalar, şarkı söylenir ve dans edilir.)
BELTRANA.
Madem mahkûmum artık serbest,
harcansın eteğim
ve kazandığım
ne varsa.
Bütün erzakım harcansın,
erzağım kalmasa da,
çünkü gemimle küreklerimi
böylesi güzel bir işe koşuyorum.
Tozu toprağı silkeleyin;
Mellado ile Garrampies de
bu ödülden pay alsın,
gösterdikleri yiğitlik için.
MÜZİSYENLER.
Madem mahkûmum artık serbest,
vb.
BELTRANA.
Bu kararın haberini hemen Helipa'ya
verin;
gözümün önünde harcansın
iki jambonla bir tulum şarap;
bu yüce iyilikten
payına düşeni alsın, içsin.
MÜZİSYENLER.
Madem mahkûmum artık serbest,
vb.
Şamata ve bağrış çağrış eşliğinde içeri girerler; oyun sona erer.
BU ARA OYUNUN SONU.
Bölüm etkileşimi
