Ara Oyunlar kitap kapağı

5. bölüm / 12

Ara Oyun — Kıskanç İhtiyar.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: Ara Oyun — Kıskanç İhtiyar.

ARA OYUN

KISKANÇ İHTİYAR.
Doña Lorenza, hizmetçisi Cristina ve komşusu Hortigosa girer.

LORENZA.

Anahtarı çevirmemiş olması mucize, Hortigosa Hanım; başımın belası, boyunduruğum, umutsuzluğum olan adam! Onunla evlendiğimden beri, dışarıdan biriyle ilk kez konuşuyorum. Keşke o da, beni onunla evlendiren de bu hayattan çekip gitse.

HORTİGOSA.

Buyurun, Doña Lorenza Hanım, bu kadar yakınmayın; eski bir kazanla yenisini alırsınız.

LORENZA.

Beni de böyle, buna benzer türkülerle, atasözleriyle kandırdılar işte. Parası da batsın, haçlar hariç mücevherleri de; süsleri de batsın, bana verdiği, vaat ettiği her şey de! Bütün bu zenginliğin ortasında yoksul, bolluğun ortasında aç kaldıktan sonra bunların bana ne yararı var?

CRISTINA.

Doğrusu, teyze, haklısın: Sırtımda önüme arkama birer paçavrayla dolaşıp genç bir kocam olmasını, senin koca diye aldığın şu çürümüş ihtiyarla evli ve çamura bulanmış halde kendimi görmektense daha çok isterdim.

LORENZA.

Ben mi seçtim onu, yeğenim? Vallahi, onu bana verebilecek olan verdi. Ben de bir genç kız olarak karşı çıkmaktan çok itaat etmeye yatkındım. Ama bu işlerde bu kadar deneyimli olsaydım, iki harfle yazılan, insana iki bin yıl ağlatan o “evet”i söylemektense dilimi dişlerimle koparırdım. Ama sanırım başka türlüsü olamazdı; başımıza mutlaka gelecek şeyleri önleyecek hiçbir tedbir, hiçbir insan çabası yoktur.

CRISTINA.

Aman Tanrım, ne kötü ihtiyar! Bütün gece “lazımlığı getir, lazımlığı al; kalk Cristinica, bana bez ısıt, böğrümden ölüyorum; şu kamışları ver, böbrek taşım beni perişan ediyor” deyip duruyor. Odada eczaneden fazla merhem, ilaç var; ben daha giyinmeyi bile doğru dürüst bilmiyorum, yine de ona hastabakıcı olmak zorundayım. Püh püh püh, kuluçkaya yatmış ihtiyar; taş hastası da kıskanç olduğu kadar kıskanç, dünyada eşi yok kıskançlıkta!

LORENZA.

Yeğenim doğru söylüyor.

CRISTINA.

Keşke bunu ona hiç söylemeseydim!

HORTIGOSA.

Pekâlâ Doña Lorenza Hanım, size öğütlediğimi yapın; öğüdümün ne kadar işe yaradığını göreceksiniz. Delikanlı taptaze, yeşil bir ayva gibi; sever, sır saklamayı bilir, kendisi için yapılanı da takdir eder. İhtiyarın kıskançlığıyla namus bekçiliği bize soru sormaya da yanıt vermeye de fırsat bırakmadığına göre, kararlı ve cesur olmalıyız. Kararlaştırdığımız düzen sayesinde delikanlıyı odanıza sokarım, sonra da çıkarırım. İhtiyarın Argos'tan daha çok gözü olsa, yerin yedi kat altını gördüğü söylenen bir kâhin kadar iyi görse bile!

LORENZA.

Bu işlerde acemiyim, korkuyorum; zevk uğruna namusumu tehlikeye atmak istemem.

CRISTINA.

Bu, Gómez Arias'ın türküsündeki söze benziyor teyze: “Bay Gómez Arias, bana acıyın; ben küçüğüm, gencim, böyle bir şey hiç başıma gelmedi.”

LORENZA.

Yeğenim, söylediğin sözlere bakılırsa içinde kötü bir ruh konuşuyor olmalı.

CRISTINA.

Kimin konuştuğunu bilmem; ama Hortigosa Hanım'ın söylediği her şeyi, hiçbir eksiğini bırakmadan yapacağımı biliyorum.

LORENZA.

Ya namusun, yeğenim?

CRISTINA.

Ya eğlencemiz, teyze?

LORENZA.

Ya duyulursa?

CRISTINA.

Ya duyulmazsa?

LORENZA.

Duyulmayacağını bana kim garanti edebilir?

HORTIGOSA.

Kim mi? Dikkatli çaba, kıvrak zekâ, beceri; hepsinden önemlisi de cesaret ve benim yöntemlerim.

CRISTINA.

Bakın Hortigosa Hanım, bize yakışıklı, temiz, rahat tavırlı, biraz da atılgan; hepsinden önemlisi genç birini bulun.

HORTIGOSA.

Önerdiğim delikanlıda bu özelliklerin hepsi var; üstelik iki tane daha: zengin ve cömert.

LORENZA.

Zenginlik istemiyorum Hortigosa Hanım; mücevherim yeter de artar, bir sürü elbisemin renk renk oluşu bile aklımı karıştırıyor. Tanrı Cañizares'e sağlık versin, isteyecek başka bir şeyim yok; beni bir palmiye yaprağından bile daha çok giydirdi, zengin bir kuyumcunun vitrininden çok mücevher taktı. Sırf erkek adı taşıyorlar diye pencerelere çivi çakmasa, kapıları kilitlemese, evi her saat denetlemese, kedileri köpekleri evden kovmasa! Namus bekçiliği adına görülmemiş bunca şeyi yapmasaydı, armağanlarını, iyiliklerini bağışlardım.

HORTIGOSA.

Bu kadar mı kıskanç?

LORENZA.

Geçen gün ona çok uygun fiyata bir duvar halısı satıyorlardı; üzerinde insan figürleri var diye istemedi. Daha pahalıya, üstelik daha kalitesiz, bitkili bir halı aldı. Sokağa açılan kapı bir yana, benim odama varana kadar yedi kapı var; hepsi de kilitleniyor. Anahtarları gece nereye sakladığını öğrenmem mümkün olmadı.

CRISTINA.

Teyze, sanırım anahtarı gömleğinin eteklerinin arasına koyuyor.

LORENZA.

Öyle sanma yeğenim; onunla yatıyorum, hiçbir anahtarı olduğunu ne gördüm ne de hissettim.

CRISTINA.

Hem bütün gece evin içinde hortlak gibi dolaşıyor. Sokakta biri müzik çalarsa gitsinler diye taş atıyor. Kötü biri, bir büyücü, bir ihtiyar; daha ne diyeyim!

LORENZA.

Hortigosa Hanım, gidin; şu huysuz gelip beni sizinle görmesin, yoksa her şeyi berbat eder. Yapacağınızı da hemen yapın; öyle bezdim ki bu berbat hayattan kurtulmak için boynuma ip geçirmekten başka çarem kalmadı.

HORTIGOSA.

Belki şimdi başlayacak bu iş, onun bütün bu kötü hevesini alır; yerine daha sağlıklı, sizi daha çok hoşnut edecek başka bir heves getirir.

CRISTINA.

Öyle olsun; bir parmağımı kaybetsem bile razıyım. Teyzemi çok seviyorum; bu ihtiyarın, bu kocamış ihtiyarın elinde onu öyle düşünceli, sıkıntılı görünce içim parçalanıyor. İhtiyar demeye de doyamıyorum ona.

LORENZA.

Ama doğrusu seni seviyor, Cristina.

CRISTINA.

Seviyor diye ihtiyar olmaktan mı çıkıyor? Hem yaşlıların genç kızlara düşkün olduğunu hep duyarım.

HORTIGOSA.

Doğru Cristina. Vallahi, yemeği bitirir bitirmez geri dönerim. Siz de kararlaştırdığımız işi aklınızdan çıkarmayın; bakın, bu işi nasıl başarıyla yürüteceğiz.

CRISTINA.

Hortigosa Hanım, bana da birlikte eğlenebileceğim minicik bir keşiş getirir misiniz?

HORTIGOSA.

O küçük hanıma keşiş resmi getiririm.

CRISTINA.

Resmini istemiyorum, canlısını istiyorum; inci gibi küçücük, canlısını.

LORENZA.

Ya amcan görürse?

CRISTINA.

Ona bir cin derim, korkar; ben de eğlenirim.

HORTIGOSA.

Getireceğim diyorum; haydi, hoşça kalın.

(Hortigosa çıkar.)

CRISTINA.

Teyze, ya Hortigosa bir delikanlıyı, bana da küçük keşişi getirirse; efendi ikisini de görürse, hepimiz onu yakalayıp boğar, kuyuya atar ya da ahıra gömeriz, başka çaremiz yok.

LORENZA.

Sen öyle birisin ki, dediğini yapacağından kuşkum yok; hatta daha da iyisini yaparsın.

CRISTINA.

Madem öyle, kıskanç ihtiyar olmasın da bizi rahat bıraksın; kimseye kötülük etmiyoruz, azizeler gibi yaşıyoruz.

(İçeri girerler.)

Yaşlı Cañizares ve bir ahbabı girer.

CAÑIZARES.

Ahbabım, ahbabım! On beş yaşındaki kızla evlenen yetmişlik ya aklını yitirmiştir ya da öteki dünyayı bir an önce görmeye can atıyordur. Doña Lorencica'yla evlenir evlenmez, onda bana yoldaşlık edecek, beni avutacak, ölüm döşeğimde başucumda durup gözlerimi kapayacak birini bulacağımı ummuştum. Oysa başıma bir sürü dert ve huzursuzluk üşüştü. Evim vardı, evlenmeye kalktım; bekârlık canıma tak etmişti, evlendim.

AHBABI.

Ahbabım, hata ettin ama pek büyük bir hata değildi; çünkü havarinin dediğine göre evlenmek, yanıp tutuşmaktan iyidir.

CAÑIZARES.

Benim yanıp tutuşmam gerekmiyordu ahbabım; küçücük bir alevle küle dönerdim. Yoldaşlık istedim, aradım, buldum; ama Tanrı aşkına, Tanrı buna bir çare bulsun.

AHBABI.

Kıskanıyor musun ahbabım?

CAÑIZARES.

Lorencita'ya bakan güneşi, ona dokunan havayı, onu döven etekleri bile.

AHBABI.

Sana bu kıskançlığı uyandıracak bir sebep veriyor mu?

CAÑIZARES.

Aklından bile geçmesin; ne gereği var, ne yolu, ne zamanı, ne de yeri. Pencereler kilitli olmakla kalmıyor, parmaklıklarla ve kafeslerle de korunuyor. Kapılar asla açılmaz. Hiçbir komşu eşiğimi aşmaz; Tanrı bana ömür verdikçe de aşamayacak. Bak ahbabım, kadınlara kötü yeller jübilelere, alaylara ya da bütün o halka açık eğlencelere gitmekten gelmez. Kadınların tökezlediği, başını derde soktuğu, zarar gördüğü yer komşularının ve arkadaşlarının evidir. Kötü bir arkadaş, gecenin karanlığından daha çok kötülüğü gizler; onun evinde bir meclistekinden daha çok iş çevrilir, daha çok iş sonuca bağlanır.

AHBABI.

Ben de öyle sanıyorum; ama Doña Lorenza evden çıkmıyor, evine de kimse girmiyorsa, ahbabım neden huzursuz?

CAÑIZARES.

Çok geçmeden Lorencica'nın eksik olanın ne olduğunu anlayacağından; bunun da öyle kötü bir şey olacağından ki, yalnızca düşüncesi bile beni korkutuyor; korktukça umutsuzluğa kapılıyor, umutsuzluğa kapıldıkça da huzursuz yaşıyorum.

AHBABI.

Bu korkuda haklısın; çünkü kadınlar evliliğin nimetlerinden eksiksiz yararlanmak ister.

CAÑIZARES.

Benimki iki katını yaşıyor.

AHBABI.

İşte asıl dert bu, ahbabım.

CAÑIZARES.

Yok, asla! Lorencica bir güvercin kadar saf; şimdiye dek bu inceliklerden hiçbir şey anlamadı[36]. Haydi ahbabım, ben eve girmek istiyorum.

AHBABI.

Ben de oraya girip hanımım Doña Lorenza'yı görmek istiyorum.

CAÑIZARES.

Bilmelisin ahbabım, eski Latinler bir özdeyiş kullanırdı: «Amicus usque ad aras», yani «Dost, sunağa kadar»; bununla dostun, Tanrı'ya karşı gelmeyecek her şeyi dostu için yapması gerektiğini anlatırlardı. Ben ise «Amicus usque ad portam», yani «Dost, kapıya kadar» diyorum: eşiğimi kimse aşmamalı. Haydi ahbabım, hoşça kal; kusuruma bakma.

(Cañizares çıkar.)

AHBABI.

Ömrümde bundan daha kuşkucu, daha kıskanç, daha çekilmez bir adam görmedim. Ama o, ipi ardında sürükleyenlerden; hep korktuğu dertten ölmeye yazgılı olanlardan.

(Ahbabı çıkar.)

Doña Lorenza ile Cristina girer.

CRISTINA.

Teyze, amcamın da Hortigosa'nın da gelişi gecikti.

LORENZA.

Keşke ikisi de hiç gelmese; o beni kızdırıyor, bu da aklımı karıştırıyor.

CRISTINA.

Bir denemekten ne çıkar, sevgili teyzem? Olmazsa dirseğiyle bir kenara itersin.

LORENZA.

Ah yeğenim! Ya ben hiçbir şey bilmiyorum ya da bu işlerde bütün zarar denemekte.

CRISTINA.

İnanın sevgili teyzem, pek yüreksizsiniz. Ben sizin yaşınızda olsaydım, silahlı adamlardan bile korkmazdım.

LORENZA.

Bir kez daha söylüyorum, yüz bin kez daha da söylerim: Şeytan senin ağzından konuşuyor. Ama ah! Efendim, nasıl girdiniz içeri?

CRISTINA.

Herhalde ana anahtarla açmıştır.

LORENZA.

Şeytan alsın onun maymuncuğunu da anahtarlarını da!

Cañizares girer.

CAÑIZARES.

Kiminle konuşuyordunuz, Doña Lorenza?

LORENZA.

Cristinica'yla konuşuyordum.

CAÑIZARES.

İyice düşünün, Doña Lorenza.

LORENZA.

Cristinica'yla konuşuyordum diyorum. Başka kiminle konuşacaktım ki? Hem benim konuşacak başka kimsem mi var?

CAÑIZARES.

Kendi kendinize, benim zarar göreceğim bir iç konuşma yapmış olmanızı istemem.

LORENZA.

Söylediğiniz dolambaçlı lafları ne anlıyorum ne de anlamak istiyorum. Hadi, huzurumuz kaçmasın.

CAÑIZARES.

Sizinle arife gününde bile kavga etmek istemem. Ama şu kapıyı bu kadar hızlı çalan kim? Bak Cristinica, kimmiş; yoksulsa sadaka verip gönder.

CRISTINA.

Kim var orada?

HORTIGOSA.

Komşunuz Hortigosa, Doña Cristina.

CAÑIZARES.

Hortigosa bir de komşu öyle mi? Tanrım, yardım et! Cristina, ne istediğini sor, ver eline; ama eşiğimizi aşmasın.

CRISTINA.

Ne istiyorsunuz, komşu hanım?

CAÑIZARES.

«Komşu» sözü beni ürkütüp telaşlandırıyor. Adıyla çağır, Cristina.

CRISTINA.

Cevap verin: Ne istiyorsunuz, Hortigosa Hanım?

HORTIGOSA.

Şerefim, hayatım ve ruhum söz konusu; bu yüzden Bay Cañizares'ten küçük bir ricada bulunacağım.

CAÑIZARES.

Yeğenim, şu hanıma söyle: İçeri girmemesi benim için de her şeyden, hatta daha fazlasından önemli.

LORENZA.

Aman Tanrım, ne tuhaf bir huy! Ben burada, gözünüzün önünde değil miyim? Beni gözleriyle mi yiyecekler? Havaya mı uçuracaklar?

CAÑIZARES.

Madem öyle istiyorsunuz, yüz bin şeytanla birlikte girsin!

CRISTINA.

Buyurun, komşu hanım.

CAÑIZARES.

«Komşu» sözü benim için uğursuzdur.

Hortigosa girer; yanında bir deri duvar örtüsü getirir. Örtünün dört köşesindeki derilerin üzerine Rodamonte, Mandricardo, Rugero ve Gradaso resmedilmiş olmalıdır; Rodamonte de yüzü örtülü olarak resmedilsin.

HORTIGOSA.

Canımın içi efendim, hakkınızda duyduğum güzel şöhret, büyük merhametiniz ve verdiğiniz nice sadaka beni yüreklendirdi; size gelip şu deri duvar örtüsünü satın almanız için yalvarmaya cesaret ettim[37]. Bir kumaş terbiyecisini yaraladığı için oğlum hapiste; yargıç, cerrahın ifade vermesini buyurdu. Cerraha verecek param yok. Üstelik oğlum pek yaramaz olduğundan, başına daha başka, belki de birçok haciz gelecek diye korkuyorum. Mümkünse bugün ya da yarın onu hapisten çıkarmak istiyorum. İşçilik güzel, örtü yeni; yine de ne verirseniz ona bırakırım. Değeri daha fazla ama ben bu hayatta böyle şeylerden çok kaybettim. Şu ucundan tutun hanımım, açalım da Bay Cañizares sözlerimde hile olmadığını görsün. Biraz daha kaldırın hanımım; nasıl güzelce döküldüğüne bakın. Karelerin içindeki resimler de sanki canlı!

(Deri duvar örtüsünü kaldırıp gösterirken arkasından bir delikanlı içeri girer. Cañizares resimleri görünce şöyle der:)

CAÑIZARES.

Ah, ne güzel bir Rodamonte! Peki, yüzü örtülü beyefendinin benim evimde ne işi var? Benim bu tür resimlere, bu örtülü tiplere ne kadar düşkün olduğumu bilseydi, şaşardı[38].

CRISTINA.

Amca, ben yüzü örtülü kişilerden hiçbir şey anlamam. Eğer bu adam eve girdiyse, suç Hortigosa Hanım'da. Yemin ederim ki onu içeri sokmak için şeytan canımı alsın, ne bir şey söyledim ne de yaptım; vicdanım temiz. Amcacığım onun girmesinden beni sorumlu tutarsa, bu da şeytanın işi olur.

CAÑIZARES.

Görüyorum yeğenim, suç Hortigosa Hanım'da. Ama şaşacak bir şey yok; huyumu, şu resimlerden nasıl nefret ettiğimi bilmiyor.

LORENZA.

Resimlerden söz ediyor, Cristinica; başka bir şeyden değil.

CRISTINA.

Ben de onlardan söz ediyorum zaten. Aman Tanrım! Ruhum yeniden bedenime döndü; az kalsın havalanıp gidiyordu.

LORENZA.

Umarım o on bir arşınlık burnun başı yanar; sonuçta, çocuklarla yatanın başına... diye gider.

CRISTINA.

Ah, talihsiz ben! Bütün bu oyunu ne büyük bir tehlikeye atabilirdim!

CAÑIZARES.

Hortigosa Hanım, ben yüzü örtülü ya da örtüsüz tiplerden hoşlanmam. Alın şu doblonu; ihtiyacınızı giderirsiniz. Şimdi de elinizden geldiğince çabuk evimden gidin; hemen gidin ve deri duvar örtünüzü de yanınızda götürün.

HORTIGOSA.

Hanımefendim, Kudüs’lü Matute’den daha uzun yıllar yaşayın; benim hanımım Doña... adını bilmiyorum... yaşadığı sürece bana buyursun; ona gece gündüz canımla ruhumla hizmet edeceğim; çünkü onun ruhu da saf bir kumrununki gibi olmalı.

CAÑIZARES.

Hortigosa Hanım, kısa kesin ve gidin; başkalarının ruhunu yargılamayı da bırakın.

HORTIGOSA.

Hanımefendi rahmi için bir ilaca ihtiyaç duyarsa, mucize gibi etkili ilaçlarım var. Diş ağrısı içinse, ağrıyı bir el dokunuşuyla kesen sözler bilirim.

CAÑIZARES.

Hortigosa Hanım, kısa kesin! Doña Lorenza’nın ne annesi var ne de diş ağrısı; dişlerinin hepsi sağlam, bugüne dek hiçbirini çektirmedi.

HORTIGOSA.

Gökyüzü izin verirse çektirir; çünkü ona uzun yıllar ömür verecek. Yaşlılık dişlerin büsbütün dökülmesidir.

CAÑIZARES.

Aman Tanrım, bu komşu kadın beni bırakmayacak mı? Hortigosa, şeytan mısın, komşu musun, nesin, Tanrı aşkına git de evimde rahat bırak beni.

HORTIGOSA.

İsteğiniz yerinde; öfkelenmeyin, hemen gidiyorum.

(Hortigosa çıkar.)

CAÑIZARES.

Ah şu komşular, komşular! Bu komşunun güzel sözleri bile ağzından komşu çıktığı için içime dert oldu.

LORENZA.

Diyorum ki, barbar ve vahşi yaradılışlısınız; bu komşu ne dedi de ona kinlendiniz? Bütün iyiliklerinizi ölümcül günah işleyerek yaparsınız: kadına iki düzine real verdiniz, yanına da iki düzine hakaret eklediniz; kurt ağzı, akrep dili, kötülük ambarı!

CAÑIZARES.

Hayır, bu harman kötü rüzgâra kapıldı; komşunuzu böyle savunmanız hiç hoşuma gitmiyor.

CRISTINA.

Teyzeciğim, içeri girip sakinleşin; amcam da öfkeli görünüyor, onu rahat bırakın.

LORENZA.

Öyle yapacağım yeğenim; belki iki saat yüzümü bile göremez. Yemin ederim, o istemese de yüzümü ona göstereceğim.

(Doña Lorenza içeri girer.)

CRISTINA.

Amca, kapıyı nasıl da çarpıp kapattığını gördünüz mü? Kapıyı sağlamlamak için bir sürgü aramaya gitti sanırım.

LORENZA. (İçeriden.)

Cristinica? Cristinica?

CRISTINA.

Ne istiyorsunuz teyze?

LORENZA.

Şu iyi talihin bana nasıl bir yakışıklı kısmet çıkardığını bir bilsen! Genç, yapılı, kara saçlı; ağzı bin portakal çiçeği kokuyor.

CRISTINA.

İsa aşkına, ne saçmalıklar, ne çocukluklar! Teyze, siz deli misiniz?

LORENZA.

Aklım başımda; inan bana, onu görsen ruhun sevinçle dolardı.

CRISTINA.

İsa aşkına, ne saçmalıklar, ne çocukluklar! Amca, onu azarlayın da şaka ederken bile edepsizce konuşmaya cesaret edemesin.

CAÑIZARES.

Şaka mı ediyorsun, Lorenza? Yemin ederim, bu şakaları çekecek hâlim yok.

LORENZA.

Şaka değil, gerçek; hem de bu konuda olabilecek en büyük gerçek.

CRISTINA.

İsa aşkına, ne saçmalıklar, ne çocukluklar! Söyleyin teyze, küçük keşişim de orada mı?

LORENZA.

Hayır yeğenim; ama komşu Hortigosa isterse bir dahaki sefere gelir.

CAÑIZARES.

Lorenza, ne istersen söyle ama «komşu» sözünü ağzına alma; duyunca etim titriyor.

LORENZA.

Benim de komşu yüzünden etim titriyor.

CRISTINA.

İsa aşkına, ne saçmalıklar, ne çocukluklar!

LORENZA.

Şimdi kim olduğunu anlıyorum, lanet olası ihtiyar; bugüne dek seninle yaşarken aldanmışım.

CRISTINA.

Azarlayın amca, azarlayın; iyice arsızlaşıyor.

LORENZA.

Bir yakışıklının seyrek sakalını, melek yüzü gibi yüzüne melek suyu dolu bir leğenle yıkamak istiyorum.

CRISTINA.

İsa aşkına, ne saçmalıklar, ne çocukluklar! Onu paramparça edin amca.

CAÑIZARES.

Onu değil, onu saklayan kapıyı paramparça edeceğim.

LORENZA.

Gerek yok, bakın kapı açık; içeri girin de söylediklerimin doğru olduğunu görün.

CAÑIZARES.

Benimle alay ettiğini biliyorum ama seni yatıştırmak için yine de içeri gireceğim.

(Cañizares içeri girerken yüzüne su dolu bir leğen çarparlar; yüzünü silmek için uzaklaşır. Cristina ile Doña Lorenza üzerine koşar; bu sırada yakışıklı delikanlı çıkar ve gider.)

CAÑIZARES.

Tanrı aşkına Lorenza, az daha gözlerimi kör ediyordun! Gözlere saldıran şakaların canı cehenneme.

LORENZA.

Kaderimin beni kiminle evlendirdiğine bakın: dünyanın en kuşkucu adamıyla! Kıskançlık üzerine... dayanan yalanlarıma nasıl da inandı; talihim nasıl da zedelendi, eziyet çekti! Ey saçlarım, bu ihtiyarın borçlarını siz ödeyin; ey gözlerim, bu lanetlinin suçlarına siz ağlayın! Şerefimi ve itibarımı ne hâle düşürdüğüne bakın: kuşkuları kesin gerçeklere, yalanları hakikate, şakaları ciddiyete, eğlenceleri lanetlere çeviriyor. Ah, ruhum kopup gidiyor!

CRISTINA.

Teyze, bu kadar bağırmayın; komşular toplanacak.

JUSTICIA. (İçeriden.)

Kapıları açın! Hemen açın, yoksa kapıları yerle bir ederim.

LORENZA.

Aç kapıyı Cristinica; herkes masumiyetimi ve bu ihtiyarın kötülüğünü öğrensin.

CAÑIZARES.

Tanrı şahidim olsun, şaka ettiğini sanmıştım. Lorenza, sus.

Adliye görevlisi, müzisyenler, dansçı ve Hortigosa girer.

ALGUACIL.

Nedir bu? Bu kavga da ne? Burada kim bağırıyordu?

CAÑIZARES.

Efendim, bir şey yok; karı koca arasında olur böyle kavgalar, hemen geçer.

MÚSICO.

Tanrı şahidim olsun, arkadaşlarım ve ben, hepimiz müzisyeniz, burada duvarın öte yanında bir düğündeydik. Bağrışmaları duyunca başka bir şey oldu sanıp büyük bir telaşla koştuk geldik.

HORTIGOSA.

Ben de öyle, günahkâr canım üzerine.

CAÑIZARES.

Hortigosa Hanım, doğrusu o olmasaydı olanların hiçbiri yaşanmazdı.

HORTIGOSA.

Bunu günahlarım yaptırmıştır; öyle talihsizim ki, nasıl olup da olduğunu anlamadan başkalarının işlediği suçlar benim üzerime kalır.

CAÑIZARES.

Efendiler, hepiniz gönül rahatlığıyla dönün; iyi niyetiniz için size teşekkür ederim. Karımla ben artık barıştık.

LORENZA.

Barışırım; ama önce komşudan özür dilesin, eğer onun hakkında kötü bir şey düşündüyse.

CAÑIZARES.

Kötü düşündüğüm bütün komşulardan özür dilemem gerekseydi, işim hiç bitmezdi; ama yine de Hortigosa Hanım'dan özür diliyorum.

HORTIGOSA.

Ben de burada ve Pero García'nın huzurunda özrünü kabul ediyorum.

MÜZİSYEN.

Doğrusu, boşuna gelmiş olamayız: arkadaşlarım çalsın, dansçı dans etsin, bu şarkıyla barış kutlansın.

CAÑIZARES.

Efendiler, müzik istemiyorum; onu kabul edilmiş sayın.

MÜZİSYENLER.

İstemeseniz de:

Aziz Juan yortusu yağmuru,

Şarabı alır, ekmek vermez.

Aziz Juan yortusunda kavgalar,

Bütün yıl barış getirir.

Harman yerine buğday yağsa,

Üzümler daha korukken:

Hiçbir çiftçi yönetemez

Fıçılarını, ambarlarını iyi.

Ama en ciddi kavgalar,

Aziz Juan yortusunda çıkarsa,

Bütün yıl barış getirir.

Kavurucu yaz sıcağında

Öfke kabarmaya hazırdır;

Ama o dönem geçince

Öfke daha az etkili olur.

Böyle diyen yalan söylemez:

Aziz Juan yortusu kavgaları

Bütün yıl barış getirir.

(Dans eder.)

Evli çiftlerin kavgaları

Hep bu kavga gibi olsun;

Sonra birbirlerini görüp

Farkına varmadan neşelensinler.

Bulutların ardından çıkan güneş,

Eziyetin ardından gelen sevinçtir:

Aziz Juan yortusu kavgaları

Bütün yıl barış getirir.

CAÑIZARES.

Bir komşunun beni ne hâllere soktuğunu, komşulara kızmakta haklı olup olmadığımı görün.

LORENZA.

Kocam komşularla arası bozuk olsa da ben, hanım komşular, ellerinizi öperim.

CRISTINA.

Ben de öyle; ama komşum bana küçücük keşişimi getirseydi, onu daha iyi bir komşu sayardım. Hoşça kalın, hanım komşular.

BU ARA OYUNUN SONU.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…