Bölüm 2: “İlk Darbe Kan Kokar”

Ty’nin “Başlayın!” deyişi havada asılı kaldığı anda…

Aiden ilk hamleyi yapmadı. Çünkü Viktor zaten geliyordu.

O kocaman herif yürümüyor, tırmanıyordu. Sanki ring onun dağıydı.

Aiden sağdan kroşe vurdu — BAM!

Viktor’un kafası yana savruldu. Ama adam gülmeye başladı.

> Viktor: “Güzel.”

Sol çeneye bir direk geçirdi Viktor.

Aiden’in görüşü bir an karardı.

Ringin halatlarına yaslandı ama düşmedi. Tükürüğünde kan vardı. Hikaye değildi. Bu gerçek dövüştü.

---

🔹 İlk 10 saniye = horozlanma.
🔹 Sonraki 30 saniye = intihar girişimi.
🔹 1 dakika sonra = savaş.

Aiden sırtından ter, alnından kan akıyordu. Viktor’un göğsüne attığı her yumruk duvara vurmak gibiydi.

Viktor’un her yumruğu ise kazma darbesi gibi iniyordu.

Ty köşede sessizdi. Ama adamın eli yavaş yavaş ring kenarındaki demir çubuğa uzanıyordu.

---

Aiden son bir yumrukla Viktor’un çenesini havaya kaldırdı. Viktor’un dizleri hafif titredi.

> Aiden (nefessiz): “Yıkıldın mı lan?”

Viktor cevap vermedi. Ve işte o anda…

Viktor’un sağ kroşesi tam şakaktan patladı.

Aiden’in bacakları çözüldü. Ringin zeminine düştü.

Viktor üzerine atlamak üzere eğildi — dev bir ayı gibi çullanıp kafatasını parçalayacak gibiydi.

---

VE TAM O ANDA—

> TY BAĞIRDI:
“YETER LAN!”

Elindeki demir çubuğu Viktor’un göğsüne dayadı.

> Ty: “Bir adım daha atarsan… seni öldürürüm.”

Viktor, Ty’nin gözlerine baktı. İlk defa durdu.

Aiden yerde kan tükürerek yatıyordu ama hâlâ gülümsüyordu.

> Aiden: “Bu bitmedi lan…”

Viktor ringden indi.

Ama giderken sadece bir cümle bıraktı:

> Viktor: “Bitmeyecek zaten.”

---

Gece biter. Kavga bitmemiş olsa da herkes dağılır.

Aiden tam olarak hatırlamıyor nasıl eve geldiğini.
Ty onu arabaya tıkıp sürüklemiş. Reggie eczaneden buz torbası almış.
Ama detaylar flulaşmış.

Saat sabah 05:12.

Aiden hâlâ uyuyamıyor.
Şakak zonkluyor. Dudak parçalanmış.
Göğsüne yumruk yemiş gibi değil, tır saldırısına uğramış gibi.

Lavaboda dişlerini fırçalamaya çalışırken ağzından kan geliyor.

> Aiden: “S*ktir…”

Tam aynaya bakıp kendine sövecekken — kapıda bir ses.

Tık. Tık.

Aiden bir an dondu.
Bu saatte ne Ty gelir… ne Reggie.

Kapıyı açmak yerine önce pencereden sokağa baktı.

Kimse yok.

Kapıya geri döndü. Altta yere bir şey bırakılmış.

Küçük, katlanmış bir kâğıt.

Aiden eğilip aldı. Açtı.

Sadece üç kelime yazıyordu.

> “SIRADAKİ YERİ SÖYLE.”

İmza yok. Tarih yok.

Ama yazı tarzı? Viktor.

Aiden kâğıdı yumruk yaptı.

Gözleri yandı. Öfke değil — heyecan.

> Aiden alçak sesle fısıldadı:
“Demek kaçmıyorsun…”

---

Aiden, notu tekrar açtı.
Üç kelime soğuk soğuk baktı yüzüne:

> “SIRADAKİ YERİ SÖYLE.”

Aiden dişlerini sıktı. Cevabı düşündü.
Ring? Hayır.
Spor salonu? Fazla temiz.

Bu adamla boks kurallarıyla hesaplaşılmaz.
Bu, yumrukla değil iradeyle kazanılacak bir savaş.

Aiden dolabından kâğıt çıkardı. Sertçe yazdı:

> “ESKİ LİMAN. İSKELE 7.”
“KURALSIZ.”

Zarf yok. Gerek de yok.
Bu bir mektup değil — mahkeme celbi.

---

Aiden sabaha karşı sokağa çıktı.
New York hâlâ uykudaydı. Sokak lambaları titrek.
Uzakta sadece çöpleri karıştıran kediler.

Viktor’un kaldığı oteli biliyordu.
Göçmen dövüşçülere yer edilen kirli, ucuz bir bina.

Kapıya kadar gitti. Lobideki görevli uykuluydu. Kafasını bile kaldırmadı.

Aiden notu ön masanın üstüne bıraktı.
Altına tek bir cümle ekledi:

> “GELMEZSEN KORKAKSIN.”

Ve arkasına bile bakmadan çıktı.

---

Liman.
İskele 7.
Orada ne olacak?

Silah yok. Hakem yok. Seyirci yok.

Sadece iki adam.

Biri ölmek için hazır.

Diğeri öldürmeye.

---