Bölüm 1: Çok sıradan bir okul günü✋😔

İçerideki varlık sayısının fazlalığından nefes alınmayan bir sınıftaydılar. Tekrardan boş bir derste Furkan ve Emir, Asya ve Gökçe’nin arka sırasına oturmuş, bir şeyler konuşuyorlardı. Asya ve Gökçe ise sessizce dedikodu yapıyor, milleti shipliyorlardı. Ama artık her zaman dedikodu yapmaktan Asya’nın canı oldukça sıkılmıştı. Yavaşça arkasına dönüp Furkan ile Emir’in ne yaptığına baktı. Tabii Asya’nın arkasını döndüğünü gören Emir ve Furkan aniden sustu. Asya:

"Olm canım bir sıkılmış! Var ya sıkıntıdan limonataya dönücem," dedi.

Asya’nın sesini duyan Gökçe, tıpkı onun gibi arkasını dönüp Furkan ile Emir’e baktı. Emir dudaklarını önce düşünmek için birbirine bastırıp sonra yavaşça araladı:

"Ya benim de canım sıkılıyor ayol! Furkan iki saattir bir köpke tarafından nasıl yendiğini anlatıyor. Bıktım usandım!"

Furkan, onun muhteşem hikayelerinden (!) sıkılan Emir’e şaşkınlıkla baktı. Onun hikayelerine bayıldığını düşünüyordu. Evet, yanılmıştı.

"Eee, herkes sıkılmış. Ne yapacağız?" dedi Gökçe, arkasını döndüğü sıraya omzunu biraz daha yaslayarak.

Aralarında kısa süreli bir sessizlik oluştu. Ama Furkan sessizliğe izin verir mi? Kollarını sıraya yaslayıp öne doğru biraz eğildi ve Asya’ya baktı. Bu ani hareketi karşısında Emir ve Gökçe de ona doğru döndü. Sesi sessizliği yırtarcasına çıktı:

"Ya bak, bir gün ben ve arkadaşlarım korku evine gitmiştik tamam mı? Böyle Mert var, Eren var, işte onlarla gitmiştik. Biz bir de çok korkunç olacağını düşünmüyorduk. Dedik, en korkuncunu yapalım..." Diye bir şeyler söylemeye başladı.

Furkan’ın tekrar o MUHTEŞEM ÖTESİ MUQQEMMEL HARİKULADE VE OLAGAN ÜSTÜ hikayelerinden anlatmaya başlayacağını anlayan Asya hemen öne atıldı:

"Ya olm bir şey diyeceğim, biz de böyle hafta sonu bir yere mi gitsek? Eğlenceli olur bence."

Sesi, Furkan’ı susturmayı başarmıştı. Ama Furkan bu durumdan hoşnut muydu? Onu bilemeyiz.

Gökçe kafasını onaylarcasına sallayıp, "Olur bu arada, ben boşum hafta sonu," dedi.

Emir ise Gökçe’nin sesi kesildiği anda tıpkı onun gibi kafasını bir aşağı bir yukarı salladı:
"Yani ben hep dışarıdayım zaten... Ama yine de gidebiliriz." Biraz bekledi. Emir, kimseden ses çıkmayınca tekrar dudaklarını araladı: "De nereye gideceğiz?" diye devam etti.

Furkan hikayesinin bölünmesiyle kollarını göğsünde birleştirmiş, onları izliyordu. Sonra yaslandığı yerden yavaşça doğruldu:

"Bu arada ben önceden arkadaşlarımla bir korku evine gitmiştim ya. Oraya gidebiliriz isterseniz. Hem korkunç olduğu kadar da eğlenceliydi. Çok eğleniriz."

Asya ona doğru bakıp, "Tamam. Kaç TL bu arada?" dedi. Aralarında en fakiri Asya idi.(#Asyaicinadalet) Bu yüzden muhtemelen kendi biletini başkasına ödetecekti. Asya içten içe sinsice gülümserken Furkan onun sorusunu cevapladı:

"Çok pahalı değil ya. Kişi başı 400 TL falandır."

Asya, Furkan lafını bitirir bitirmez hafiften yüksek bir sesle "Yuh!" dedi. Bu ani ses tonu yükselmesiyle öğretmenleri arkalarından bağırdı:

"Sessiz olun! Bak hepiniz yerlerinize dönersiniz, bir daha da konuşmanıza izin vermem!"

Asya dudaklarını birbirine bastırarak gülmemeye çalıştı. Bu sırada Gökçe de yerde gülerek yuvarlanmamak için kendini çok zor tutuyordu.
"Boşver bacım ya, ben seninkini öderim!" dedi Gökçe fısıltıyla.

Asya ona doğru dönüp dudaklarını gülümserken büzdü ve, "Yiaaa sapsik!" dedi.

Emir göz devirdi. "Tamam ayol! Kişi başı 400 TL ise dört kişi için 1600 TL olur. Herkes kendi parasını—tabii Gökçe Asya’nın parasını da—hazırlasın. Ben bizim için Cumartesi gününe randevu alırım. Saat kaçta boş ise o zaman buluşup gideriz. Tamam mı?" dedi, ekipteki herkesin bakışları ona doğru dönerken.

Gökçe hızla dikleşip Asya’ya baktı. "Ay kanka ben ne giyeceğim?! Offf," dedi.

O sırada Furkan yavaşça Emir’e doğru eğildi:

– Emir, oğlum bunlarla gidilmez ya. Sonra korkup kaçarlar falan.

– Yok ya. Gökçe’yi pek bilmem ama bence Asya onlardan değil, onlar Asya’dan korkar.

– Öyle diyorsun yani?

– Evet, öyle diyorum.

Furkan'ın yüzüne garip bir gülümseme yayılırken ona doğru baktı.

– Ne bakıyorsun la?

– Yok bir şey. Boş ver sen beni.

– Sabır... diye fısıldadı Emir.

O gün bittiğinde Asya, külüstür matiğini—AY, pardon telefonunu—idareden alıp Gökçe bacısı ile beraber çıkışa doğru yürümeye başladı. Asya telefonunu almış önüne bakmadan yürürken, Gökçe etrafına bakınarak adımlıyordu.

– Bacım bir şey diyeceğim. Kanka ya, bunlarla hiç sarmaz ya korku evi. Onun yerine seninle muhteşem bir gün geçirebilirdik, dedi Gökçe boy farkı yüzünden ona doğru hafifçe eğilerek.

– Kanka yok ya. Furkan yine hikaye anlatmaya başlamazsa sarar. Yani bazenleri sinir bozucu olsalar da eğlenceliler işte, kabul et, diye yanıtladı Asya. Kafasını telefondan ona doğru kaldırdı.

– Tamam be!

Asya ile Gökçe zar zor ayrılıp iki farklı yönden evlerine gitmeye başlayınca, Asya zaten açık olan telefonundan rastgele şeylere bakıp yürümeye devam etti. İçinden bir ses Cumartesi gününün muhteşem geçeceğini söylüyordu. Haklı mıydı? Bilmiyorum. Nereden bileyim ki? Yazmadım orayı daha cnm bnm🤗