yankı

18.03.2025
Fadime
"Tamam, kabul ediyorum." kelimeler ağzımdan çıktığında birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden Koray'a baktım. İçimde öylesine büyük bir öfke vardı ki, sırf abimi kurtarmak için onun istediğini kabul etmiş olmak bile midemi bulandırıyordu ama şu an bunun hiçbir önemi yoktu.
İsterse bütün gururumu ayaklarının altına sermemi istesin, isterse burada kalacağımı her gün yüzüme vursun, tek istediğim abimin buradan sağ çıkmasıydı, "Abimi bırak.".
Koray başını hafifçe yana eğip yüzüme baktı, "Ne kadar çabuk razı oldun ya. Ben biraz daha inatlaşır, eğleniriz sanıyordum.". Yüzündeki sinir bozucu ifadeyle beni süzmeye devam etti,"Seninle pazarlık edecek hâlim yok.".
"Onu görüyorum." bakışları yüzümde dolaşırken dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme oluştu. O gülümsemeyi gördükçe içimdeki öfke biraz daha büyüdü, "Abimi bırak dedim.".
Yüzündeki gülümseme kaybolmadı. Aksine, söylediklerim hoşuna gitmiş gibi kısa bir nefes verdi, "Kaç yıl geçmiş ama dilinin sivriliği hiç değişmemiş.".
"Ben de geçen zamanda belki akıllanmış, normal bir insan olmaya az da olsa yaklaşabilmişsindir diye düşünmüştüm ama nafile.".
Koray omuz silkti,"Ben olduğum hâlimden memnunum.". Söylediklerinden gurur duyuyormuş gibi duruşunu düzleştirmişti."İnsanların canını yakmaktan mı memnunsun?", "Çok.".
Öylesine rahat söylemişti ki bir an gerçekten ne diyeceğimi bilemedim. Gözlerini benden ayırmadan devam etti,"İnsanların ne yapacağını bildiğini sanıp sonra çaresiz kaldıklarını görmek hoşuma gidiyor.". "Sen hastasın." söylediklerim hoşuna gitmiş gibi cevap verdi,"Olabilir.".
"Gurur duyuyorsun bir de." kısa bir sessizlik oldu,"Aynen öyle." yüzünde beliren ifade, içimdeki bütün öfkeyi yeniden ayağa kaldırdı."İnsanların hayatlarını mahvetmek senin için çok mu eğlenceli?".
"Hayatlarını ben mahvetmiyorum, Fadime. İnsanlar bana ne kadar ileri gidebileceğimi gösteriyor, ben de gidiyorum.". Kalbim bir anlığına hızlandı, Koray bunu fark etmiş olacak ki gülümsedi,"Bak." abime baktı.
"İki yıl önce de böyle korumaya çalışmıştın abini değil mi?" söyledikleriyle o gün aklıma gelince yüzümü buruşturdum,"Koray...".
"Tamam, bırakacağım." bu kez sesinde öylesine sakin bir kesinlik vardı ki birkaç saniyeliğine gerçekten ona inandım. Başımı çevirdiğimde adamların abime doğru ilerlediğini gördüm, içimdeki bütün gerilim bir anlığına gevşedi. Gerçekten bitiyordu, abimi alıp buradan çıkacaktım. Ne olursa olsun, gerisini sonra düşünecektim.
"Abi..." dudaklarımdan istemsizce çıkan fısıltıyla ona doğru bir adım atacakken arkamdan Koray'ın sesi geldi."Fadime." dönüp ona baktım. Kaşlarımı kaldırarak sorgular gibi baktım,"Ne?" birkaç saniye sessizce yüzüme baktı. Gözlerindeki ifadeyi anlayamadım. Az önceki alaycı hâli gitmiş, yerine daha sakin ama nedense çok daha rahatsız edici bir bakış gelmişti.
"Hiç." bakışları abime kaydı. Arkamdan gelen metalik sesi duyduğumda ne olduğunu anlayamadım, bir saniye sonra silah patladı. Ses kulaklarımın içinde yankılanırken bütün bedenim dondu. Gözlerim istemsizce abime çevrildi, gördüğüm şey karşısında nefesim kesildi.
"Abi..." abimin bedeni bir anda sarsılıp yere düştü,"ABİ!" çığlığım boğazımdan koparak çıktı. Ona doğru koşmak için hamle yaptım ama yanımdaki adam kolumdan yakaladı. Çırpınarak kurtulmaya çalışırken gözlerimi abimden bir an bile ayıramıyordum,"Bırak beni!".
"ABİ!" yerde hareketsiz yatıyordu, kıyafetinin üzerinde kanı gördüğüm anda midem altüst oldu."Hayır..." başımı kaldırdığımda gözlerim doğrudan Koray'a denk geldi. Hâlâ yüzünde o korkunç rahatlık vardı,"Sen..." sesim çıkmadı. Bir kez daha abime baktım, sonra Koray'a döndüm,"Sen ne yaptın?!" sesim bütün depoda yankılandı.
"Sen nasıl..." nefes alamıyordum. Gözlerimden yaşlar boşalırken ona doğru gitmeye çalıştım,"Sen nasıl bir insansın?" Koray'ın yüzündeki ifade değişmedi. İçimdeki öfke bir anda başka bir şeye dönüştü, ona karşı duyduğum nefret artık bedenime sığmıyordu,"Benden ne istiyorsun?","Şu anlık hiçbir şey.".
"O zaman niye?","Çünkü yapabiliyorum." bir adım yaklaştı."Ve senin bana yıllar önce hissettirdiğin çaresizliği, bugün senin yüzünde de görmek istedim.","Bunun için mi abimi vurdun?" bakışları sertleşti.
"Senin hâlâ benden nefret edebiliyor olman hoşuma gitmiyor." bir an nefesimi tuttum,"Ne?"."Benden nefret etmen bile hâlâ kendini benden üstün gördüğünü gösteriyor.".
"Sen gerçekten delisin.","Belki." gözlerini benden ayırmadan konuşmaya devam etti."Ama şu an burada kimin ayakta, kimin yerde olduğuna bakınca hangimizin güçlü olduğunu anlamak zor değil.". Ona doğru atılmak istedim,"Senin-".
"Fadime." sesi bu kez daha sertti,"Abine bak.". İstemeden gözlerim ona kaydı,"Yaşamasını istiyorsan burada benimle tartışmayı bırak.". Bir anda bütün öfkemin altında ezilen korkuyu hissettim. Abimin yanına gittim,"Abi..." ellerim titreyerek yüzüne dokundum.
Cümlemi tamamlayamadım. Gözlerimden yaşlar akarken kan bulaşmış ellerime baktım, birkaç saniye önce hissettiğim o küçücük rahatlığın yerinde artık yalnızca korku vardı.
Abimin yanından ayrılmadan başımı kaldırıp son kez Koray'a baktım,"Bunun hesabını vereceksin.". Koray'ın yüzünde yine o gülümseme vardı,"Biliyorum.".
***
Hastanenin acil girişinin önünde araba durduğu anda, direksiyon başındaki adam"Koray Bey'in dediklerini unutma." diyerek dikiz aynasında bana baktı. Sadece başımı sallayarak onayladım, konuşacak durumda değildim.
Abimin başını koluma yaslamıştım, onu arabadan çıkarmaya çalışırken ellerimin ne kadar titrediğini ancak ayağa kalktığımda fark edebildim. Üzerimdeki kanın nereden geldiğini, kıyafetlerimin ne hâle geldiğini düşünemiyordum bile; gözümün önünde yalnızca abimin yüzü vardı ve tek istediğim bir an önce birilerinin ona yardım etmesiydi, "Yardım edin!"
Sesim hastanenin girişinde yankılanırken birkaç sağlık çalışanı hemen yanımıza geldi. İçlerinden biri sedye getirirken diğerleri abimin durumuna bakmaya başladı. Aynı anda bana ne olduğunu, ne zamandır bu hâlde olduğunu, bilincinin açık olup olmadığını sormaya başladılar.
Soruların hiçbirine doğru düzgün cevap veremiyordum, zihnim hâlâ birkaç dakika öncesinde, abimi o hâlde gördüğüm yerde takılı kalmıştı. Sedye hızla acilin içine doğru götürülmeye başladığında ben de peşlerinden gittim. Belirli bir yere kadar ilerleyebilsem de bir süre sonra kapı yüzüme kapanmıştı, girmeye çalıştım fakat birkaç adım sonra önüme geçen hemşire beni durdurdu,"Hanımefendi, buradan sonrası için içeri giremezsiniz. Doktorlar müdahale edecek."
Birkaç saniye boyunca ne yapacağımı bilemeden yüzüme kapanan kapıya baktım. Bacaklarımın titrediğini fark ettiğimde duvara yaslanmak zorunda kaldım; nefes almaya çalışıyor ama ciğerlerime yeterince hava girmiyormuş gibi hissediyordum.
Başımı eğip ellerime baktım. Avuçlarımı birbirine sürterek temizlemeye çalıştım ama parmaklarımın arasına kadar bulaşmış olan kan çıkmıyordu. Tam o sırada karşı taraftan gelen birinin bakışlarını üzerimde hissettim. Başımı kaldırdığımda Oruç'la göz göze geldim. Koridorun ortasında, etrafımızdan insanlar gelip geçerken sanki geri kalan her şey birkaç saniyeliğine sessizleşmişti.
Oruç'un bakışları önce yüzümde, sonra kan içindeki ellerimde gezindi ve yeniden gözlerime döndü. Hiçbir şey söylemeden ona baktım; şu an konuşacak, açıklama yapacak ya da karşısında neden bu hâlde olduğumu anlatacak gücüm yoktu.
Gözlerimi ondan çekip yeniden kapalı kapıya çevirdiğimde Oruç'un hâlâ bana bakıp bakmadığını bile kontrol etmedim. Şu an tek düşünebildiğim içeride olan abimdi ve onun oradan sağ çıkıp çıkamayacağıydı.
Titreyen ellerimle telefonumu çıkarıp Eyüphan'ı aradım. Telefon çaldığı sırada gözlerim hâlâ acil kapısındaydı, birkaç saniye sonra karşıdan sesi geldi, "Fadime?". "Eyüphan..." sesimi duyduğu anda bir şeylerin ters gittiğini anlamış olacak ki sesi değişti.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes almaya çalıştım ama birkaç dakika önce gördüğüm görüntü aklımdan çıkmıyordu, "Ne oldu Fadime? Abine mi bir şey oldu?"."Çok kötüydü, Eyüphan. Onu o hâlde görünce..." devamını getiremedim, gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı, "Hiçbir şey yapamadım.".
"Sen iyi misin? Sana bir şey oldu mu?" sorusu karşısında istemsizce ellerime baktım,"İyiyim."."Abim içeride müdahele altında," dedim sonunda, sesim iyice kısılmışken, "Ben dışarıda bekliyorum."."Sen sakin ol, geliyorum.".
***
Koridorun karşısındaki sandalyelerden birine oturmuş, gözlerimi kapıdan ayırmadan bekliyordum. Dakikaların geçtiğini hissediyor ama saate bakmaya cesaret edemiyordum; sanki ne kadar zaman geçtiğini öğrenirsem içerideki durumun da o kadar kötü olduğunu kabul etmek zorunda kalacakmışım gibi geliyordu. Ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirmiş, parmaklarımı birbirine geçirerek oturuyordum.
Birkaç dakika önce abimin elini tuttuğumda hissettiğim sıcaklık hâlâ avuçlarımdaymış gibi geliyordu. Gözlerimi kapattığımda onu sedyenin üzerinde, yüzü bembeyaz bir şekilde gözlerimin önüne getiriyordum. Ne kadar uzaklaştırmaya çalışsam da görüntü gitmiyor, aksine her seferinde daha da netleşiyordu.
"Hanımefendi?" yanıma yaklaşan hemşirenin sesiyle başımı kaldırdım. Yüzüme birkaç saniye baktıktan sonra gözlerini ellerime indirdi."İsterseniz gidip bir elinizi yüzünüzü yıkayın. Biraz kendinize gelirsiniz." ne söyleyeceğimi bilemeden ellerime baktım.
Parmaklarımın arasında, avuçlarımda ve tırnaklarımın kenarlarında kurumuş kanlar vardı. O kadar zamandır fark etmemiştim bile. Abimi taşırken ellerime bulaşan kan, sanki hâlâ onun bedeninden yeni çıkmış gibi gözümün önünde duruyordu.
Bir an için yerimden kalkmak istemedim,"Ya içeriden çıkarsa?" diye sordum, sesimin ne kadar kısık çıktığını kendim bile zor duydum."Doktorlar sizi bulur, merak etmeyin." gözlerimi tekrar önemdeki kapıya çevirdim. Gitmek istemesem de hemşirenin söylediklerinin doğru olduğunu biliyordum. Başımı ağır ağır sallayıp oturduğum yerden kalktım.
Ayağa kalktığımda dizlerimin titrediğini hissedince hemşire hemen kolumdan tuttu. Onun yardımıyla birkaç adım atarken hemşirenin bir anda koridorun diğer tarafına bakıp başıyla hafifçe bir yeri işaret ettiğini fark ettim. Ne yaptığını anlamadığım için bakışlarını takip edip başımı çevirdiğimde Oruç'u gördüm.
Biraz ileride, duvara yakın bir yerde durmuş bizi izliyordu. Bakışlarımız yeniden kesişti. Bakışlarımı ondan çekip hemşirenin peşinden yürümeye devam ettim.
Lavaboya girdiğimde kapıyı arkamdan kapattım ve birkaç saniye boyunca aynanın karşısında öylece kaldım. Karşımdaki kadın bana o kadar yabancı görünüyordu ki gözlerimi kendimden kaçırmak istedim.
Saçlarım birbirine karışmış, yüzüm solmuş, gözlerim ağlamaktan kızarmıştı. Üzerimdeki kıyafetlerde kurumuş kan izleri vardı. Musluğu açıp ellerimi suyun altına tuttum. Soğuk su parmaklarımdan akıp giderken sabunu avucuma alıp, ellerimi birbirine sürtmeye başladım.
İlk başta kanın kurumuş izleri çıkmadı, tırnaklarımın kenarlarına kadar işlemişti. Daha sert ovaladım, parmaklarımın arasını tek tek temizlemeye çalıştım, avuçlarımı defalarca birbirine sürttüm. Kırmızı su lavaboya aktıkça gözlerimi ellerimden ayıramıyordum.
Bir an elim durdu. Avucumun ortasında kalan küçük kırmızı lekeye baktım, boğazım düğümlendi. Dişlerimi birbirine bastırıp yeniden ovalamaya başladım,"Yaşayacak," diye fısıldadım kendi kendime. Sesim o kadar zayıftı ki söylediklerime ben bile inanmakta zorlandım.
Ellerimdeki son kan izi de kaybolana kadar durmadım. Sonrasında avuçlarımı durulayıp birkaç kez yüzüme soğuk su çarptım. Başımı kaldırıp aynaya baktığımda gözlerimin hâlâ dolu olduğunu gördüm ama en azından nefesimi biraz olsun düzene sokabilmiştim.
Hemen dışarı çıkıp tekrar acilin önüne döndüm. Bu kez hastanenin girişinden gelen hareketlilik dikkatimi çekti. Eyüphan, yanında birkaç adamla birlikte hızlı adımlarla koridora giriyordu. Beni gördüğü anda doğrudan yanıma geldi, hiçbir şey söylemeden önce yüzüme baktı, "Fadime.".
"Ne oldu? Abin nasıl?", "Doktorlar müdahale ediyor. Daha bir şey söylemediler." yüzündeki endişeyi görünce başımı başka tarafa çevirdim. Onun da korktuğunu görmek istemiyordum, o korkarsa tutunacak hiçbir şeyim kalmayacakmış gibi hissediyordum.
"Sen iyi misin?" diye sordu, cevap vermedim sadece yeniden acilin kapısına baktım. Yanıma oturup omzuma elini koydu. Bir süre ikimiz de konuşmadan bekledik. Hastanenin koridorunda insanların gelip geçtiğini, hemşirelerin birbirlerine bir şeyler söylediğini duyuyordum ama hiçbirini gerçekten dinlemiyordum.
Gözlerim her açıldığında aynı kapıyı arıyor, her kapı açıldığında içimden bir şey kopacakmış gibi yerimden doğruluyordum. Sonunda kapı açıldı, ikimiz de aynı anda ayağa kalktık. Bize doğru gelen doktoru görünce kalbim yeniden hızlandı, "Adil Koçari'nin yakını siz misiniz?".
"Ben kardeşiyim." doktor başını sallayıp sakin bir ses tonuyla konuşmaya başladı."Şu an durumu stabil. Kurşun omuzuna isabet etmiş, hayati bir yarası yok. Müdahaleye cevap verdi, hayati bulguları kontrol altında. Bir süre daha gözetim altında tutacağız fakat şu an için endişe verici bir kötüleşme görünmüyor.".
Doktorun son cümlesini duyduğum anda sanki saatlerdir tuttuğum nefesi bir anda bıraktım. Omuzlarımın nasıl gevşediğini, gözlerimin yeniden dolduğunu hissettim.
"Yani yaşayacak mı?" diye sordum."Şu an için durumunu stabil olarak değerlendiriyoruz. Doktor arkadaşlarımız gerekli kontrolleri yapacak.". Başımı salladım,"Tamam." sadece bunu söyleyebildim.
Eyüphan yanıma gelip omzumu sıktığında ona baktım. Yüzündeki gerginliğin biraz olsun dağıldığını görünce ben de ilk kez gerçekten rahatlayabildim, "Çok şükür," dedi. Doktor yanımızdan ayrıldıktan sonra Eyüphan bana döndü, "Sen git.".
"Hayır. Burada kalacağım.","Abinin durumu stabilmiş işte. Ben buradayım, adamlar da burada senin artık yapabileceğin bir şey yok.". Başımı iki yana salladım,"Gidemem.".
Eyüphan birkaç saniye sustu sonra yüzündeki ifadeyi değiştirip daha yumuşak bir sesle konuştu,"Çocuklar seni bekliyor." bu kez söyleyecek bir şey bulamadım. Kuzey'le Mercan'ın sabahki hâlleri gözümün önüne geldi.
Evden çıkarken onları bırakmak zaten içimi parçalamıştı. Şimdi bütün gün ne yaptıklarını, beni arayıp aramadıklarını, akşam yemeğini yiyip yemediklerini bile bilmiyordum,"Git, çocuklarını gör. Bu gece dinlen, yarın sabah gelirsin. Ben burada olacağım, sana söz veriyorum.".
Acil kapısına son kez baktım. Birkaç saniye daha direndikten sonra istemeyerek başımı salladım,"Tamam." Eyüphan'ın yüzündeki gerginlik biraz olsun dağıldı."Bir şey olursa seni ararım." elimi uzatıp ondan arabanın anahtarlarını aldım.
Avucumu kapatırken gözlerim yeniden acilin kapısına kaydı. İçimden abime sessizce bir kez daha dayanmasını söyleyip, ardından arkamı dönüp koridorda ilerlemeye başladım. Hastanenin kapısından dışarı çıktığımda akşamın serinliği yüzüme vurdu. Adımlarımı hızlandırıp otoparka doğru yürüdüm.
***
Arabayı Koçari konağının önünde durdurduğumda birkaç saniye direksiyonun başında öylece oturdum. Bütün günün ağırlığı omuzlarımın üzerine çökmüş, bedenimin her tarafı sanki biraz daha hareket edersem dağılacakmış gibi hissediyordu. Buna rağmen çocukların karşısına bu hâlde çıkamazdım. Onların annelerini böyle görmesini istemiyordum.
Derin bir nefes alıp kendimi toparlamaya çalıştım, ardından arabadan sakince indim. Kapıyı kapatıp konağın merdivenlerine doğru yürümeye başladım. Merdivenleri çıkıp konağın kapısının önüne geldiğimde bir kez daha derin bir nefes alıp, dudaklarımın kenarına yalandan da olsa küçük bir gülümseme yerleştirdim.
Kapıyı açıp içeri girdiğim anda daha montumu bile çıkaramadan küçük ayak seslerini duydum, "Anne!" Kuzey'in sesini duymamla birlikte başımı çevirdim. İkisi de beni görür görmez oldukları yerden kalkmış, birbirlerini geçmeye çalışırcasına bana doğru koşuyorlardı.
Bütün gün boyunca üzerimde taşıdığım yorgunluk, birkaç saniye içerisinde yerini başka hiçbir şeyin dolduramayacağı bir sıcaklığa bıraktı. Dizlerimin üzerine çömelip kollarımı ikisine birden açtım,"Bebeklerim benim." ikisi de aynı anda boynuma sarılınca gözlerimi kapatıp onları kendime çektim.
Mercan'ın saçlarına yüzümü gömerken Kuzey'in küçük kollarını belimde hissettim. Gün boyunca içimde biriken korku, endişe ve yorgunluk sanki onları kucakladığım anda biraz olsun dışarıda kalmıştı."Anne," diye mırıldandı Kuzey, yanağını omzuma yaslayarak, "Buradayım oğlum."
İkisini biraz daha sıkı sarıp ardından ayağa kalktığımda Mercan hemen kollarını bana doğru uzattı,"Anne, kuca."."Gel bakalım." onu kucağıma aldığımda Mercan boynuna kollarını dolarken Kuzey de boşta kalan elime uzandı. Küçük parmakları elimi bulur bulmaz sıkıca tuttu ve beni bir yere doğru çekmeye başladı, "Gel anne.".
"Tamam, geliyorum." Kuzey'in nereye götürdüğünü anlamadan onun peşinden yürümeye başladım. Mercan kucağımda sessizce etrafına bakınırken Kuzey beni yemek masasının yanına götürdü. Masanın üzerinde kâğıtlar, boyalar ve kalemler duruyordu. Bazı kâğıtların üzerinde ne olduğu ilk bakışta anlaşılmayan çizimler vardı.
Kuzey elimi bırakıp masanın kenarına yanaştı, ardından kâğıtlardan birini iki eliyle alarak bana uzattı,"Anne bak.". Kâğıdı elime aldığımda yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. Çizdiği şeyin ne olduğunu anlamaya çalışırken yüzüne baktım.
Renkler kâğıdın her tarafına dağılmış, bazı yerlerde kalem izleri üst üste binmişti. Belki bir evdi, belki bir insan, belki de onun dünyasında anlamı olan bambaşka bir şeydi. Ama Kuzey'in o resme bakarken yüzünde oluşan gurur, çizdiği şeyin ne olduğundan çok daha önemliydi, "Çok güzel olmuş birtanem.".
Gülümsediğimde Kuzey'in yüzündeki gülümseme daha da büyüdü. O küçücük yüzündeki mutluluğu görünce gün boyunca taşıdığım bütün yükün bir anda omuzlarımdan kalktığını hissettim. Eğilip alnına bir öpücük bıraktım, "Benim güzel oğlum.".
Kuzey boynuma sarılmak için kollarını açınca onu da kendime çektim. Mercan ise kucağımda kıpırdanıp masadaki boyalara uzanmaya çalışıyordu, "Onlara dokunmak yok hanımefendi.". Mercan elini geri çekip bana bakarak gülümsedi, "Yok." başını yana eğip yine güldü.
Çocuklarla biraz daha vakit geçirdikten sonra üzerimdeki yorgunluğu iyice hissetmeye başladım. Onların yanında mümkün olduğunca belli etmemeye çalışsam da bedenim artık dinlenmek istiyordu. Üstelik hastaneye geri dönmem gerektiğini bildiğim için bu geceyi onlarla geçirmek ve sabah erkenden yeniden abimin yanına gitmek istiyordum.
Çocukları Akça'ya emanet ettikten sonra odama çıkıp banyoya girdim. Kapıyı kapatır kapatmaz aynadaki hâlime baktım. Ellerimi yıkamış, yüzümü temizlemiş olsam da günün yorgunluğu hâlâ üzerimdeydi. Üzerimde kalan kirlerden ve saatlerdir üzerime sinen hastane kokusundan kurtulmak için duşu açtım. Suyun üzerime düşmesiyle birlikte gözlerimi kapatıp birkaç saniye öylece durdum.
Sanki gün boyunca yaşadığım her şey suyla birlikte üzerimden akıp gidiyordu. Abimi düşündüğüm anda içimdeki rahatlama biraz bozulsa da doktorun söylediklerini kendime hatırlattım. Durumu stabil. Şimdilik buna tutunacaktım.
Duşta fazla kalmadım, hem çocukların yanına dönmek hem de sabah erkenden kalkmak için hızlıca duşumu alıp çıktım. Üzerime rahat bir şeyler giydikten sonra saçlarımı kurutup odadan çıktığımda konağın içi biraz daha sessizleşmişti.
Çocukların uyku saatinin yaklaştığını fark edince ikisini de yanıma alıp odama götürdüm. Bavulları açarak içlerinden pijamalarını ve ihtiyaç duyacakları birkaç şeyi çıkardım. Kuzey kendi pijamasını almaya çalışırken Mercan yatağın üzerine çıkmış, elindeki kıyafetleri etrafa atıyordu, "Mercan, onları dağıtma kızım.".
"Benim.","Senin, tamam ama şimdi bunları giyeceğiz." üzerlerini değiştirip ikisini de yatağa yatırdım. Ardından ben de yanlarına uzanarak bavuldan getirdiğim hikâyelerden birini aldım. Kitabı açıp okumaya başladığımda ikisinin de gözleri üzerimdeydi.
Konağın onlar için hâlâ alışık olmadıkları bir yer olduğunu biliyordum. Gün boyunca ne kadar eğlenmiş olurlarsa olsunlar, gece olduğunda kendi yataklarını, kendi odalarını ve alıştıkları düzeni arayabilirlerdi. Bu yüzden kitabı bitirdikten sonra da hemen yanlarından ayrılmadım.
Mercan çok geçmeden kendi dünyasına çekilip uykuya daldı. Üzerindeki örtüyü birkaç dakika içinde iki kez tekmeleyerek açtı. Her seferinde eğilip küçük bedeninin üzerine yeniden örttüm.
Kuzey ise uyumakta daha çok zorlanıyordu. Bana iyice sokulmuş, küçük parmaklarını saçlarıma dolamıştı. Gözleri kapanıyor, birkaç saniye sonra yeniden açılıyor, ardından parmakları saçlarımın arasında yavaşça hareket etmeye devam ediyordu,"Uyu oğlum," diye fısıldadım.
Başını göğsüme biraz daha yaklaştırdı, bir süre sonra nefesi yavaşladı ve parmaklarının saçlarımdaki hareketi durdu. Kuzey'in de uyuduğunu anlayınca başımı diğer tarafa çevirip Mercan'a baktım. Çoktan derin bir uykuya dalmış, yatağın içinde kendini iyice dağıtmıştı. Üzerini yeniden örtüp, birkaç saniye boyunca ikisini izledim.
Gün boyunca yaşadığım her şeyden sonra ilk kez gerçekten sessizliğin içinde olduğumu hissediyordum. İkisi de yanımdaydı, abim hayattaydı, şimdilik her şey yolundaydı. Derin bir nefes alıp başımı yastığa bıraktım. Çocukların düzenli nefeslerini dinlerken gözlerim ağırlaşmaya başladı.
Onların yanında olduğumu bilmek, günün bütün yorgunluğundan daha güçlü bir huzur veriyordu. Sonunda gözlerimi kapattım ve ikisinin arasında, uzun zamandır ilk kez kendimi gerçekten güvende hissederek uykuya daldım.
***
Sabah, çocukların yatağın içinde üzerime sokulmasıyla uyandım. Gözlerimi açtığımda Kuzey yanı başımda yatıyor, Mercan ise geceden beri yatağın içinde döne döne enine yatmış bir şekilde uyuyordu. Birkaç saniye boyunca kıpırdamadan ikisini izledim. Dün gecenin bütün yorgunluğu hâlâ üzerimdeydi ama ikisinin de sağ salim yanımda olduğunu görmek, içimdeki o ağırlığın biraz olsun hafiflemesine yetiyordu.
Kuzey çok geçmeden gözlerini açtı, uykulu gözlerle bana bakıp küçük bir gülümseme bıraktıktan sonra başını yeniden yastığa koydu. Elimi uzatıp saçlarını okşadım,"Günaydın oğlum.". Kuzey cevap vermek yerine bana biraz daha sokuldu. Mercan da birkaç dakika sonra kıpırdanmaya başlayıp gözlerini açtı, beni gördüğü anda yüzüme doğru uzandı,"Anne.".
"Günaydın güzelim." bir süre daha yatakta kaldık. Kuzey parmaklarıyla yorganın kenarıyla oynarken Mercan benimle uğraşıp saçlarıma dokunuyor, ben de onları arada sırada öperek güne başlamaya çalışıyordum. Dün gece ne kadar yorulmuş olursam olayım, böyle bir sabaha onların yanında uyanmak içimde başka bir his bırakıyordu.
Sonunda yataktan kalktığımda ikisi de hemen peşimden indi. Daha ben terliklerimi giyemeden Kuzey kapıya doğru koşmaya başladı, Mercan da onu görür görmez arkasından gitti, "Yavaş olun, düşeceksiniz.". İkisi de beni dinlemeden salona doğru koşturunca ben de gülümseyerek peşlerinden gittim.
Salona girer girmez Kuzey dün akşam bavuldan çıkardığım birkaç oyuncağın olduğu yere yöneldi. Mercan da hiç vakit kaybetmeden onun yanına gidip kendi oyuncaklarını almaya başladı. Onları izlerken telefonumu çıkarıp doğrudan Eyüphan'ı aradım. Telefon birkaç saniye sonra açıldı,"Günaydın.".
"Günaydın. Abim nasıl?" dün geceden beri içimde duran endişe, soruyu sorar sormaz yeniden kendini hissettirdi. Eyüphan'ın vereceği cevabı beklerken gözüm bir yandan çocuklardaydı, "İyi Fadime, merak etme. Gece boyunca durumunda bir değişiklik olmadı. Doktorlar sabah tekrar kontrol etti, durumu gayet iyi.".
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım,"Çok şükür.". Dün gece hastanenin koridorunda duyduğum korkunun ardından bu sözleri duymak, üzerimden büyük bir yükün kalkması gibi hissettirdi."Sen de biraz dinlen," dedi Eyüphan, "Sonra gelirsin.".
"Tamam, haberleşiriz." telefonu kapatıp çocuklara döndüm. İkisi de oyuncaklarını ellerine almış, peşimden mutfağa doğru gelmeye başlamışlardı,"Ne oldu, siz de mi geliyorsunuz?". Kuzey elindeki oyuncağı göstererek başını salladı.
Mutfağa geçtiğimde onları oturtup kahvaltılarını hazırlamaya başladım. Bir yandan ekmekleri hazırlıyor, bir yandan önlerine koyacağım şeyleri çıkarıyordum. Çocuklar da ellerindeki oyuncaklarla masanın etrafında kendi oyunlarına devam ediyordu.
Tam o sırada telefonum yeniden çaldı. Ekrana baktığımda Selin'in adını görünce hiç bekletmeden açtım,"Günaydın.".
"Günaydın, nasıl oldunuz? Dün gece seni arayacaktım ama saat geç olmuştu."
"İyiyiz. Ben dün gece geldim zaten. Doktorlar durumunun iyi olduğunu söyledi. Eyüphan da az önce aradı, her şey yolundaymış.". Selin'in sesinden onun da rahatladığını anlayabiliyordum,"Oh çok şükür."
Bir süre dün gece olanları konuştuk. Ben hastaneye nasıl gittiğimizi, her şeyin nasıl yaşandığını anlatırken Selin de arada bir sorular soruyor, iyi olduğuma emin olmaya çalışıyordu."Sen de kendine dikkat et," dedi, "Dün zaten yeterince yorulmuşsun.".
"İyiyim. Çocuklar yanımda ya, daha ne olsun." Selin birkaç saniye sustuktan sonra sesini değiştirip gülerek sordu, "Benim çocuklarım nerede?". İstemeden güldüm,"Buradalar.".
Telefonu elime alıp kamerayı çocuklara çevirdim. İkisi de önce ne yaptığımı anlamaya çalışarak ekrana baktı, ardından Selin'in yüzünü görünce ikisinin de gözleri parladı, "Teyce!"
Mercan hemen yerinden doğrulurken Kuzey de elindeki oyuncağı bırakıp ekrana yaklaştı,"Teyce!". Selin'in telefondaki sesi bir anda yükseldi.
"Ayy benim güzellerim. Bir iki gün bile çok uzun geldi, çok özledim sizi." çocuklar Selin'in söylediklerini tam anlamasalar da onunla konuşmaya çalışıyor, birbirlerinin sözünü keserek ekrana bakıyorlardı. Birkaç dakika daha böyle konuştuktan sonra telefonu yeniden elime aldım.
"Tamam, teyzeniz sonra yine konuşur sizinle." telefonu kapatmamla Mercan'ın yüzü değişti. Az önceki neşesi bir anda kayboldu, dudaklarını büzerek ağlamaya başladı,"Telefonu kapattım diye mi ağlıyorsun sen?".
Mercan cevap vermek yerine daha yüksek sesle ağlamaya başlayınca Kuzey yüzünü buruşturdu. Önce bana, ardından Mercan'a baktı, çıkardığı sesten rahatsız olmuş olacak ki iki elini kulaklarına kapattı,"Anne..." sonra Mercan'a dönüp kaşlarını çatarak,"Meycan sus." dedi.
Mercan ağlamaya devam edince Kuzey ellerini kulaklarından çekmeden tekrar bana baktı. Gülmemek için kendimi zor tuttum,"Tamam, tamam. Mercan, gel buraya." Mercan'ı kucağıma alıp sırtını sıvazlamaya başladım.
"Teyzenizle yine konuşuruz. Hadi bakalım, ağlama artık." bir süre sonra Mercan'ın ağlaması hafifledi. Kuzey de ellerini kulaklarından çekip yeniden oyuncağına döndü. Ekmekleri, peynirleri ve diğer hazırladıklarımı tabaklara yerleştirirken mutfağın içinde yeniden çocukların sesleri duyulmaya başladı.
Çocukların ikisini de iyice doyurduktan sonra sofrayı toparlayıp tabakları mutfağa bıraktım. Kuzey daha ben her şeyi yerine koyamadan salona geçmiş, oyuncaklarını önüne dizmişti. Mercan da onun peşinden gidip neyle oynadığına bakıyor, arada elindekilerden birini almaya çalışıyordu,"Birbirinizin oyununu bozmak yok ama," diye seslendim arkalarından.
İkisinden de cevap gelmeyince gülümseyip başımı iki yana salladım. Salonda kendi hâllerinde oynamaya başladıklarını görünce ben de mutfaktan çıkıp salondaki koltuğa geçtim. Laptopumu açtığımda birkaç gündür biriken işler ekranın karşısına yığılmış gibi duruyordu.
Önümdeki dosyaları tek tek açıp eksik kalan yerlere bakıyor, bir yandan da göz ucuyla çocukları kontrol ediyordum. Kuzey halının üzerinde oyuncaklarını yan yana dizmiş, her biriyle kendi kendine ilgilenirken Mercan onun kurduğu düzeni bozup başka tarafa taşımaya çalışıyordu."Mercan, Kuzey'in yaptıklarını dağıtma," diye seslendim.
Mercan başını kaldırıp bana baktı, ardından elindeki oyuncağı Kuzey'in yanına bırakıp hiçbir şey olmamış gibi oturdu. Gülümseyerek yeniden bilgisayarıma döndüm. En azından birkaç saatliğine her şey sakin görünüyordu.
***
Akşamüstüne doğru çocuklarla birlikte konağın salonunda otururken kapının açıldığını duydum. Başımı çevirdiğimde Akça'nın içeri girdiğini gördüm. Elindeki çantasını kenara bırakıp daha üzerindeki montu bile çıkarmadan çocuklara doğru ilerledi.
Mercan onu görür görmez elindeki oyuncağı bırakıp ayağa kalktı. Akça kollarını açınca Mercan hiç düşünmeden ona doğru koştu. Kuzey de arkasından gelmiş, biraz daha sakin bir şekilde Akça'nın yanına sokulmuştu. Akça ikisini birden kucaklayınca yüzümde istemsizce küçük bir gülümseme oluştu.
Mercan Akça'nın yüzünü iki eliyle tutup bir şeyler anlatmaya başlayınca Akça da onu dinliyormuş gibi ciddi ciddi başını salladı. Kuzey ise sessizce yanlarında durup onları izliyordu.
Onları böyle görünce içimdeki düğüm biraz olsun gevşedi. Sabah olduğundan beri aklım sürekli abimdeydi ve artık beklemek istemiyordum. Akça'nın burada olması, çocukları gözüm arkada kalmadan bırakabileceğim anlamına geliyordu.
Ayağa kalktım,"Akça ben bi hastaneye gideyim.". Yüzündeki gülümseme hemen silindi,"Abinin yanına mı?" başımı salladım."Bir şey öğrenmeden burada oturamıyorum." Akça çocukları kucağından indirip bana baktı,"Git tabii. Ben buradayım çocukları merak etme.".
"Sağ ol." odama geçip hemen üzerimi değiştirdim. Salona geçip çantamı alırken Mercan hemen peşimden gelmeye çalıştı,"Anne nereye?" yanına eğilip saçlarını düzelttim,"Anne birazdan gelecek güzelim.".
Kuzey de yanıma gelip elimi tuttu,"Anne, gitme." içim burkulsa da gülümsemeye çalıştım,"Hemen geleceğim, tamam mı? Akça burada sizinle hadi birlikte oynayın." Akça ikisini de yanına çağırınca Kuzey sonunda elimi bıraktı. Kapıdan çıkarken bir kez daha arkama baktım. İkisinin de Akça'nın yanında olduğunu görünce içim biraz olsun rahatladı.
***
Arabayı hastanenin önünde durdurunca vakit kaybetmeden hızlıca indim. Girişe doğru yönelip Eyüphan'ın mesaj attığı kat ve oda numarasına bakarak odaya doğru ilerledim. Doğru odayı bulduğumda, kapıyı açıp içeri girdiğimde gözlerim doğrudan abime çevrildi.
Yüzü solgundu, üzerinde hastanenin verdiği kıyafet vardı, kolundaki serum hâlâ duruyordu ama gözleri açıktı. Beni gördüğü anda yüzündeki ifade değişti,"Fadime?" sesini duyduğum anda gözlerim doldu,"Abi..."
Yanına gidip elini tuttum. Parmaklarım onun parmaklarına değdiği anda sanki gerçekten karşımdaki kişinin o olduğuna ancak o zaman inanabildim. Yüzüne baktım, alnına, gözlerinin kenarlarına, sakallarına... Sanki uzun zamandır görmediğim bir şeyi yeniden ezberliyormuşum gibi bakıyordum.
Abim de gözlerini benden ayırmıyordu,"Gel buraya." kendimi daha fazla tutamadım. Eğilip ona sarıldım, kollarını etrafıma sardığı anda gözlerimi kapattım ve yüzümü omzuna gömdüm,"Çok özledim seni."
Abimin eli saçlarımın üzerinde gezindi,"Ben de özledim.". Ne konuşmak geldi içimden ne de ayrılmak sadece gerçekten orada olduğunu hissetmek istiyordum. Sonunda geri çekildiğinde iki eliyle yüzümü tuttu,"Bakayım sana.". Başparmağıyla yanağıma dokundu,"İyice zayıflamışsın." gülmeye çalıştım ama gözlerim yeniden doldu. Elini yeniden tuttum,"Canın çok acıyor mu?".
"Yok, ağrı kesici verdiler." dedi rahatlatıcı bir ses tonuyla, "İyi." dedim. Yüzüme bakmaya devam etti, "Sen nasıl öğrenip de geldin?". Onu daha da strese sokmamak için,"Eyüphan haber verdi, duyar duymaz geldim.".
"Ee çocuklar? Onları Selin'le mi bıraktın?" derin bir nefes vererek cevap verdim. "Konaktalar."yüzündeki şaşkınlık bir anda değişti, "Onlar da mı burada?" diye sorduğunda başımı salladım,"Evet.".
"Fadime... Çocukları Trabzon'a mı getirdin?"kaşlarını çatıp bana baktı, "Sen ciddi misin?". İçimdeki huzursuzluğu belli etmemeye çalışarak, "Abi, sakin ol," dedim ama söylediklerim onu sakinleştirmek yerine daha da endişelendirmiş gibiydi. "Nasıl sakin olayım? Çocukları buraya getirmişsin. Buranın ne kadar tehlikeli olduğunu sen de biliyorsun. Onları bu kadar insanın içine nasıl sokabildin?"
"Sokmadım," dedim sakinliğimi koruyarak,"Şu anlık konakta kalıyorlar, yanlarında Akça duruyor. Kimsenin haberi olmadan, göz önünde olmadan yaşayacaklar," dedim. Abim hâlâ ikna olmuş görünmüyordu,"Burası Trabzon Fadime. Bir kişinin görmesi yeter.".
Birkaç saniye sustu, yüzündeki endişe geçmemişti, sadece söyleyeceklerini toparlamaya çalışıyordu. Sonunda asıl korkusunu dile getirdi,"İso öğrenirse?" ismini duyduğum anda cevap vermeden önce kısa bir nefes aldım,"Öğrenmeyecek.".
Bakışlarımdan emin olmadığını anlamış olacak ki, "Ya öğrenirse?" diye üsteledi. "O zaman da ne yapacağımı biliyorum." gözlerini üzerimden çekmeden, "Sen her şeyi kontrol ettiğini sanıyorsun," dedi. Başımı hafifçe salladım, "Hayır. Her şeyi kontrol edemeyeceğimi biliyorum. O yüzden önlemimi aldım.".
Bakışları yumuşasa da sesindeki endişe hâlâ yerindeydi, "Çocukların başına bir şey gelirse..." sözünü tamamlamasına izin vermeden elini sıktım. Parmaklarımı elinin üzerinde biraz daha sıkılaştırıp, "Gelmesine izin vermeyeceğim. Sen de şu an bunun için kendini yorma. Çocuklar güvende," dedim. Hâlâ tamamen ikna olmuş gibi görünmese de sonunda derin bir nefes verip başını yastığa yasladı.
***
"Abi, ne hatırlıyorsun? Nasıl oldu her şey?" diye sordum. Bir süre cevap vermeden tavana baktı. Kaşları çatılmış, zihninde bir şeyleri toparlamaya çalışıyordu,"Kapalı bir yerdeydim sanırım. Birkaç adam vardı. Yüzlerini hatırlamıyorum ama birinin sesini hatırlıyorum.".
"Ne söyledi?" diye sordum, gözlerimi ondan ayırmadan."Senin adını söylediğini hatırlıyorum." gözlerini kapatıp birkaç saniye daha düşündü. Yüzündeki ifade biraz daha gerildi. "Bir de... 'senin yüzünden' gibi bir şey söyledi galiba. Tam çıkaramıyorum.".
Söylediklerini sessizce dinledim zaten kimin yaptığını biliyordum; sadece abimin ne kadarını hatırladığını anlamaya çalışıyordum. Birkaç saniye daha bekledim ama yüzündeki yorgunluk arttıkça onu daha fazla zorlamanın bir anlamı olmadığını anladım.
"Tamam abi, yorma kendini," dedim elini hafifçe sıkarak. "Hatırlamıyorsan şimdi düşünmenin bir anlamı yok. Sonra konuşuruz, sen biraz dinlen."bana bakıp bir şey söyleyecek gibi oldu, sonra vazgeçti. Üzerindeki battaniyeyi hafifçe düzelttikten sonra başımı kaldırıp Eyüphan'a baktım.
Bana bakışından, abimin söylediklerini benim kadar iyi anladığını biliyordum. Gözlerinde öfke vardı ama abimin yanında bunu belli etmemesi gerektiğini de anlamıştı. Ona belli etmeden başımı hafifçe iki yana salladım. Şimdilik susmasını istiyordum.
"Ben bir su alıp geleyim," dedim ardından, yatağın kenarından kalkarken. Abim gözlerini açmadan başını hafifçe salladı. "Sen de biraz dinlen abi." kapıya doğru birkaç adım attığımda Eyüphan da hiçbir şey söylemeden benimle birlikte odadan çıktı.
***
Kapı arkamızdan kapanır kapanmaz Eyüphan bana döndü, "Ne saçmalıyosun sen?" dedi. "Sakin ol. Önce beni bi dinle." sesimi mümkün olduğunca alçak tutmaya çalıştım. Hastanenin koridorunda olduğumuzu hatırlatmak için etrafıma kısa bir bakış attım.
Derin bir nefes aldı, yüzündeki öfke hâlâ geçmemişti. Bir şey söylemek için ağzını açtı, ben devam edince sustu."Abimin haberi olursa bu olay burada kalmaz. Öğrenirse Koray'ın peşine düşer, sen de onu yalnız bırakmazsın, ben de bırakmam. Sonra ailelerin haberi olur ve olay büyür. Olay büyürse furtunaların da haberi olur."
Eyüphan'ın yüzündeki sertlik, söylediğim son cümleyle birlikte bir anda değişti, "İso..." dedi, sesi az önceki öfkesinden çok daha farklı çıkmıştı."Evet, İso." İsmini söylemek bile içimi sıkıştırmaya yetmişti. Kısa bir nefes alıp devam ettim, "Onunla karşılaşmayı göze alamam Eyüphan, şimdi değil. Hele böyle bir şeyin ortasında hiç değil. O yüzden bu şekilde kapatırsak ben halledebilirim.".
Bakışlarını üzerimden çekip birkaç saniye koridorun diğer ucuna baktı. Söylediklerimi tarttığı belliydi ama hâlâ içindeki öfkeyi bırakmış değildi."Koray'ın derdi benimle," dedim daha sakin bir sesle, "Abimle uğraşmasının sebebi de benim. Eğer bunu abime söylersek mevzu daha da büyür.". Yeniden bana baktı, kaşları çatılmıştı, "Ya bu sefer sana bir şey yaparsa?".
"Dikkatli olacağım ama şu an herkesin öğrenmesi hiçbir şeyi düzeltmeyecek." bir an durup sesimi biraz daha alçalttım."Hem ben o salağın ailesinin bu olanlardan haberi olduğunu bile düşünmüyorum. Bi o aptal kardeşi biliyordur. Ailesi öğrenirse işin boyutu değişir.".
Çenesini sıktı, birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Belli ki içinden hâlâ itiraz etmek geliyordu ama söylediklerimin nereye varacağını o da görüyordu. Sonunda istemeye istemeye başını salladı, "Peki," dedi, "Şimdilik dediğin gibi olsun.".
Bana son kez sertçe baktıktan sonra derin bir nefes verdi. "Ama eğer Koray'ın başka bir hareketini görürsem..." sesi yeniden sertleşti,"Onu ben vururum, haberin olsun.".
"Biliyorum." koluna dokunup gözlerinin içine baktım,"Şimdi sakin ol. Abimin yanında hiçbir şey belli etmeyeceğiz, sonrasına sonra bakarız.". Bir süre daha yüzüme baktı sonunda omuzları biraz olsun gevşedi, derin bir nefes vererek başını salladı, "Tamam.".
***
Abimin yanında biraz daha vakit geçirdim. Arada gözlerini kapatıp dinleniyor, sonra yeniden açıp benimle birkaç kelime konuşuyordu. Yüzündeki yorgunluğu fark ettikçe onu daha fazla konuşturmamaya çalıştım. Yanında oturup elini tutmak bile uzun zamandır özlediğim bir şeyin eksikliğini tamamlıyordu.
Bir süre sonra Eyüphan bana dönüp, "Sen artık git," dedi, "Çocuklar seni bekler.". Başımı kaldırıp ona baktım, gitmek istemiyordum ama haklıydı. Kuzey'le Mercan'ı bu kadar uzun süre bırakmaya alışık değildim. Abim gözlerini açıp bana baktı,"Ben iyiyim kızım. Sen git artık.".
"Abi...", "Fadime, git." dudaklarının kenarında yorgun bir gülümseme oluştu. "Çocukların yanında ol. Ben iyiyim, tek de değilim Eyüphan var.". İkisine de baktım, daha fazla itiraz etmenin bir anlamı olmadığını anlayıp başımı salladım,"Tamam. Ama bir şey olursa hemen beni arıyorsunuz.".
Yanına eğilip yanağına bir öpücük kondurdum. Sonra dayanamayarak birkaç saniye daha sarıldım. Geri çekilip yüzüne baktım, "Yarın yine gelirim.". Son kez yüzüne baktıktan sonra kapıya yöneldim. Eyüphan arkamdan, "Eve varınca haber ver." dediğinde, "Tamam." diyerek odadan çıktım.
Çantamı omzuma geçirip koridor boyunca yürümeye başladım. Etraftan geçen insanlara, hemşirelerin hızlı adımlarına ve odalardan gelen seslere pek dikkat etmeden çıkışa doğru ilerledim, aklım yine çocuklardaydı.
Hastanenin kapısından çıktığımda yüzüme serin hava çarptı. Montumun yakasını biraz daha kapatıp otoparka doğru yürümeye başladım. Adımlarım farkında olmadan hızlanmıştı. Eve bir an önce gitmek istiyordum.
Arabamı uzaktan görünce yönümü ona çevirdim. Otopark oldukça sakindi, birkaç araba dışında etrafta pek kimse yoktu. Çantamdan anahtarlarımı çıkarırken bir yandan da etrafa kısa bir bakış attım. Anahtarı elime alıp kilidini açtım. Tam kapının koluna uzanmıştım ki arkamdan gelen sesle elim havada kaldı.
"Hoş geldin, Koçari kızı."
⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･⠂⋆
selaammm🌸💗✨
umarım beğenirsiniz
oy verip, fikirlerinizi yorumlarda yazarsanız beni çok mutlu edersiniz🌸
seviyom sizi