saklı

16.03.2025
Fadime
"Annecim, aç ağzını hadi." Israrla ağzını açmayan kızıma bakarken, içimden daha ne kadar diretecek acaba diye geçirdim. "İyi madem sen yemiyorsun, o zaman hepsini Kuzey yer bak." deyip kaşığı ağzı açık bir şekilde hazırda bekleyen oğluma çevirdim.
Kaşığı Kuzey'e çevirdiğimi fark edince sırf o yemesin diye hızlıca ağzını açtığında, hiç bekletmeden kaşığı ağzına soktum. Arkadan ayak sesleri duyulunca ikisinin de kafası kapıya doğru çevrildi.
Kapının yanında duran Selin, mama sandalyesindeki iki sarı kafayı da görünce gülümsemeden edemedi ve yavaşça yanlarına yaklaşıp, sırayla ikisinin de kollarına öpücükler bıraktı. Yüzünde gülücüklerle onu izleyen Kuzey'e dönüp, "Noldu yakışıklım, Mercan yine cadılık mı yaptı?" diye sordu.
Kuzey bu aldığı soru karşısında, yanındaki sandalyede oturan kardeşine dönüp önündeki mamasını gösterdi, "Mama? Bitti." deyip tekrardan kendi önünde duran boş tabağını gösterip, elleriyle tabağına vurmaya başladı.
"Oğlum yeni yedin ya, nerden geldi bu iştah anlamadım." dedim, sonrasında söylediğim cümlenin gerçekliği yüzüme vurunca, karşımda beni gülücüklerle izleyen mavi gözlere baktım.
Onu unutmayayım diye bana iki hediye bırakmıştı sanki, ikizlere her baktığımda ondan bir parçayı görüyordum. Her ne kadar uzak durmak istesem de bu nedenle asla yeteri kadar uzak kalamıyordum.
Bazen Kuzey'in gözlerine biraz fazla uzun baktığımı fark ediyordum. Sonra Mercan'ın yüzünde beliren küçücük bir ifadede yine onu buluyordum. İkisini ne kadar kendime ait görsem de, onların içinde İso'dan kalan parçaları inkâr edemiyordum. Belki de en zor olan buydu. Ondan uzak durmaya çalışırken, her gün iki küçük bedende ona biraz daha yaklaşıyor olmak.
Karşımda tabağına ısrarla vuran Kuzey'in sesiyle aklımdaki düşüncelerden uzaklaştım. Elimdeki kaşığı bırakıp, Kuzey'i kucaklayıp Selin'e uzattım, "Hadi teyzesi, al sen şu oburu bi temizle. Yoksa durmayacak." dedim.
Selin, Kuzey'i alıp salondan çıktığında karşımda bana kalan yemeği yememek için ne yapsam der gibi bakan Mercan'la baş başa kalmıştık. Başını yana indirip, gülen suratıyla yüzümü incelemeye başlamıştı. "Cadı kızım benim." deyip sarı saçlarını yüzünden geriye doğru attım.
Küçücük elleriyle masaya tutunup bana bakarken istemsizce gülümsedim. Ne kadar yorulursam yorulayım, onların yüzüne baktığımda içimde başka hiçbir şeye benzemeyen bir sıcaklık oluşuyordu.
Hayatımda yaptığım hiçbir şeyden pişman değildim. Onları kucağıma aldığım ilk günden beri, verdiğim bütün kararların arkasında duruyordum. Ama bazen geceleri, herkes uyuduğunda, kendime aynı soruyu sormaktan da alıkoyamıyordum.
İso onları görseydi ne yapardı?
Bu düşünce daha fazla büyümeden kafamı dağıtıp önüme döndüm. Kalan yemeğini de zorla da olsa yedirdikten sonra, onu da indirip temizlemek için lavaboya götürdüm. Güzelce temizledikten sonra tekrardan içeri geçip kardeşinin yanına, oyun oynasın diye bıraktım.
İkisini yerde yan yana görünce birkaç saniye olduğum yerde durup onları izledim. Kuzey elindeki oyuncağı Mercan'a uzatıyor, Mercan da oyuncağı alıp kahkahalarla ondan uzaklaşıyordu. İkisinin de sesleri evin içinde yankılanırken yüzümde kendiliğinden bir gülümseme oluştu.
***
Onlar yerde güzelce oynarken Selin yaptığı kahvelerle yanımıza gelince, mahcup bi ifadeyle ona baktım. Bana yaptığı yardımların karşılığını ona nasıl verebilirim bilmiyorum, her yardıma ihtiyacım olduğunda ilk koşan o oluyordu.
Üniversitede birlikte okuduktan sonra Trabzon'a geri döndüğümden bir süre görüşememiştik. İstanbul'a tekrar geldiğim ilk günden bugüne kadar bizi hiç yalnız bırakmamıştı. İkizler doğduğunda da yanımda sadece o olduğundan onunla aramda olan bağ çok ayrı bir yere sürüklenmişti.
Bazen onun yanımda olduğunu bilmek, bu şehirde gerçekten tek başıma olmadığımı hissettiriyordu. Özellikle çocuklar doğduktan sonra ne kadar güçlü görünmeye çalışsam da, her şeyi tek başıma yapamayacağımı en iyi bilen insanlardan biriydi.
"Daha ne kadar böyle devam edeceksin?" diye sorarak beni gerçek hayata geri çekti. Duymaktan bıktığım bu soru biraz da olsa keyfimi kaçırmıştı."Kaç defa daha soracaksın bu soruyu?". Kahvemden bir yudum alıp, hafifçe oturduğum pozisyonu değiştirdim.
Rahatsız olduğum belli olmasın diye, yüzümde küçük bir gülümsemeyle yerde oynamaya devam eden Kuzey ve Mercan'ı izleyerek vereceği cevabı bekledim."Çocuklar neredeyse iki yaşına girecek. Onları bu şekilde saklamaya devam edemezsin.".
O cümleyi her duyduğumda içimde aynı korku yeniden canlanıyordu. Sanki Selin'in ağzından çıkan her kelime, yıllardır üstünü örttüğüm gerçeği biraz daha ortaya çıkarıyordu.
Oflayarak elimdeki kupayı sehpaya bırakıp, kendimi Selin'e doğru çevirdim."Nereye kadar giderse o kadar saklamayı düşünüyorum. Şu zamana kadar sakladıysam devam da ettirebilirim."
"İso öğrenirse ne yapacaksın?" kurduğu cümleyle nefesim daraldı. Bunun yaşanma olasılığı bile elimi ayağımı dolaştırmaya yetiyordu. Bir an cevap veremedim, sadece yerde oynayan çocuklara baktım.
İkisinin de hiçbir şeyden haberi yoktu. Babalarının kim olduğunu, neden hayatlarında olmadığını bilmiyorlardı. Bildikleri tek şey, benim yanlarında olduğumdu. Ve ben onların bildiği bu küçük dünyayı bozmak istemiyordum.
"Nasıl öğrensin Selin? Trabzon'a gitme gibi bi planım yok. Çocuklarımı o düşmanlığın içine sokamam.". Bunu söylerken sesim olduğundan daha kararlı çıkmıştı sanki kendimi de ikna etmeye çalışıyordum. Çünkü işin gerçeği, korktuğum şey sadece İso'nun çocukları öğrenmesi değildi.
Onu tekrar görmekten de korkuyordum. Bunca yıl sonra karşıma çıktığında, ona karşı hâlâ ne hissedeceğimi bilmiyordum.
Dediklerimden pek de ikna olmamış gibi memnuniyetsiz bir yüz ifadesiyle, "Diyelim İso öğrenmedi, çocuklar biraz daha büyüdüğünde sormayacaklar mı babamız nerede diye?" sorusunu yöneltti.
Sorunun cevabını kendim de bilmediğimden zaman kazanmak için, cevap vermeden önce ağlayan Kuzey'e doğru ilerleyip kucağıma aldım. Kuzey'in yanağından akan yaşları sildikten sonra yanaklarına öpücükler bıraktım.
Sonrasında yerde oturup bize bakan Mercan'a dönüp, "Bu çocuğun senden çektiği ne annecim ya, ısırma artık kardeşini güzelim." deyip Kuzey'le birlikte tekrar koltuğa geçtim. Kuzey kucağımdaki yerine iyice yerleşmiş, bir eliyle de saçımla oynuyordu.
Başını göğsüme yaslayıp gözlerini kapatırken içimdeki bütün düşünceler bir anlığına sustu. Selin'in sorusu aklımın bir köşesinde hâlâ duruyordu.
Babamız nerede?
Bir gün bu soruyu bana gerçekten sorduklarında ne cevap verecektim? Onlara babalarının öldüğünü söyleyemezdim çünkü ölü değildi. Bizi istemediğini de söyleyemezdim çünkü daha varlıklarından bile haberi yoktu.
Selin'e cevabını vermek için tekrar ona dönüp,"Daha o zamana çok var, onu da o zaman düşünürüm." diyerek konunun artık kapandığını ümit ettim.
"Anne!" Mercan'ın bağırışıyla ona döndüm,"Efendim annecim?". Kucağımda yatan Kuzey'e bakıp elini onu çağırarak, "Gel, gel!" diye bağırmaya devam etti.
"Kardeşini bir daha ısıracak mısın?" diye sorup, cevabını bekledim. Çok ikna edici olmasa da başını sallayarak Kuzey'in gelmesini bekledi. Kuzey yerinde oldukça rahat olsa gerek, başını göğsüme daha da gömerek yatmaya devam etti.
Aldığı karşılık karşısında memnun olmayan Mercan kalkıp, sallana sallana yanımıza yürüyüp Kuzey'in ayağını tuttu,"Tuzey, Gel." dedi.
Kuzey daha fazla dayanamayıp,"Tamam." deyip kucağımdan inip Mercan'ın yanına geçti. Selin, el ele tutuşup oyuncakların yanına doğru yürüyen ikiliyi izlerken, "Ne kadar hızlı büyüdüler." dedi.
Cevap veremeyip, sadece onları izlerken başımı sallamakla yetindim. Gözlerim onların küçücük ellerine takılı kaldı. Daha dün kucağıma aldığım iki bebeğin şimdi birbirlerini çağırıp peşimden gelmeleri bile bana zamanın ne kadar hızlı geçtiğini hatırlatıyordu.
Selin haklıydı, çocuklar büyüyordu. Ben ne kadar saklamaya çalışırsam çalışayım, zaman durmayacaktı. Ve bir gün, ne kadar korkarsam korkayım, onlara babalarını anlatmak zorunda kalacaktım.
***
Akşam olduğunda Selin'le yemeği hazırlayıp masayı kurduktan sonra çocukların sandalyelerini de koyup, onları çağırmak için odalarına geçtim. Kapıdan baktığımda birbirleriyle konuşup oyun oynadıklarını gördüm.
"Bebeklerim, hadi yemek yemeye." dediğim gibi Kuzey oyununu bırakıp, hemen yanıma geldi. Sakince bana bakıp, elini sallayarak, "Bay, bay." diyerek yanımdan geçip mutfağa doğru ilerledi. Mercan yine itiraz edecekti ki hızlı davranıp, "Kaçmak yok, küçük hanım." diyerek yakaladım.
Mercan da kucağımdayken mutfağa geçtik; onu sandalyesine oturtup, tabaklarını hazırlamaya başladım. Kuzey çoktan sandalyesine yerleşmiş elinde kaşığıyla tabağını bekliyordu, "Anne, mamayı detir." demesiyle açlığının son noktaya geldiğini anladım.
"Dur oğlum, daha koyuyorum." diyerek tabağını doldurmaya başladım. Tabaklarını hazırlayınca hiç bekletmeden hemen önlerine koydum. Kuzey yüzüme bile bakmadan hemen yemeğine gömülmüştü bile.
Kaşığı kendi başına kullanmaya çalışırken arada tabağın kenarına vuruyor, dökülenleri de hiç umursamadan elleriyle yemeye devam ediyordu.
Onun aksine; Mercan yine yüzünü buruşturup, dudaklarını büzmüştü."Teyzeni böyle kandırabilirsin ama beni asla." diyerek kaşığını doldurup, ona doğru uzattım. Mercan başını iki yana sallayıp ağzını kapattı,"Aç ağzını.".
Başını yine salladı,"Mercan...". Bu kez bana bakıp gülmeye başladı,"Gülmek yok, aç ağzını.". Küçük bir kahkaha atıp yüzünü çevirdiğinde Selin de karşıdan bizi izleyerek gülmeye başladı.
"Bak bak senin eserin." deyip, pes ederek elimdeki kaşığı masaya bıraktım."Ben ne yaptım?" deyip kendini savunmaya çalışırken Mercan'a döndü,"Gel teyzeye, aç bakalım ağzını.".
Mercan bu kez hiç itiraz etmeden ağzını açınca ikimiz de birbirimize baktık,"Bak ya." dedim. Selin kahkaha atarak başını salladı,"Ben söylemiştim, beni daha çok seviyor.".
"He he, öyledir." deyip gözlerimi devirerek tekrar Mercan'ın tabağına döndüm. Kaçabileceği bir yer olmadığını fark ettiğinden o da kardeşi gibi yemeğini yemeye başladı. Ben de yerime geçip, kendi yemeğimi yemeye koyuldum.
İkisini aynı anda izlemekten kendi tabağıma ne zaman döndüğümü bile fark etmiyordum. Kuzey yemeğini hızla bitirmeye çalışıyor, Mercan ise her lokmadan sonra bana bakıp sanki onayımı bekliyordu.
"Yavaş ye Kuzey, boğazında kalacak." Kuzey başını kaldırmadan yemeye devam etti,"Anne bak.". Elindeki kaşığı bana doğru uzattı,"Noldu oğlum?". Kaşığın ucundaki küçücük yemeği gösterdi,"Bitti.".
Tabağına baktığımda gerçekten de yemeğinin bir kısmını bitirmişti,"Aferin oğluma." deyip saçlarını okşadım. Bana gülümseyip tekrar tabağına döndü.
Ne kadar acıktığımı, yeni anlamıştım; bazen koşturmadan yemek yemeyi bile unutuyordum. Çocuklarla geçen günlerin sonunda kendime ayırdığım birkaç dakikanın bile ne kadar kıymetli olduğunu son zamanlarda daha iyi anlamaya başlamıştım.
Lokmamı yutup Selin'e döndüm."Bu akşam burada kal istersen, hem trafiğe de kalmazsın." dedim. Selin tabağındaki yemeği karıştırırken başını kaldırıp bana baktı,"Kalırdım ama sabah erkenden toplantım var, dosyalar da evde kaldı.".
"İstersen gidip alırsın, sonra dönersin." dedikten sonra ağzıma bir lokma daha attım."Fadime, sabah yedide toplantım var." diyerek gülmeye başladı."Ne var canım, çocuklar seni özlüyor.".
Bunu söylediğim gibi Mercan da sanki konuşmayı anlamış gibi Selin'e dönüp elini uzattı,"Teyje.". Selin'in yüzündeki gülümseme hemen büyüdü."Bak, o bile kal diyor.","Sen bi önce onları bana karşı kullanmayı bırak.".
"Ben hiçbir şey yapmıyorum." ikimizin de gülmesiyle sofradaki sessizlik biraz daha dağıldı. Bir süre daha sessizce yemek yemeye devam ettik. Arada Mercan yemeğini yesin diye zorlasam da, kolay geçen bi akşam yemeği olmuştu.
Kuzey yemeğini bitirdiğinde kaşığını tabağın içine bırakıp ellerini bana doğru uzattı. Kucağıma almak için uzandığımda bu kez Mercan da ellerini bana doğru kaldırdı,"Ben de.".
Gülümseyerek ona baktım,"Senin de bitti mi?". Başını salladı,"Bitti." tabağına baktığımda yarısından fazlasının durduğunu görünce kaşlarımı kaldırdım,"Seninki bitmemiş sanki.".
Mercan tabağına bakıp sonra bana baktı, birkaç saniye düşündükten sonra başını iki yana salladı,"Bitti.". Selin kahkahayı bastı,"Bu kız kesin sana çekmiş.".
"Hiç sanmıyorum." deyip Mercan'a baktım,"Ama bu akşamlık bu kadar yeter. Hadi bakalım, ellerimizi yıkayalım." Mercan kucağıma uzatırken Kuzey de sandalyesinden inmek için sabırsızlanmaya başlamıştı.
***
Yemekten sonra Selin evi toparlamama yardım etmiş, sonrasında da evine gitmişti, şimdi ise çocukların uyku saati gelmişti."Gel hadi annecim, yarın devam edersin oyununa." diyerek Mercan'ı oyuncaklarının yanında aldım.
Pijamalarını giydirip, rutin uyku bakımları yapıldıktan sonra ikisini de yataklarına yerleştirdim. Mercan yatağına uzanır uzanmaz gözleri oyuncaklarına kaymış, Kuzey ise çoktan battaniyesini üzerine çekmişti.
"Yarın yine oynarsınız, şimdi uyku." deyip ikisinin de üstünü düzelttim. Uyku öncesi hikayelerini de okuyup, ikisinin de saçlarına öpücük kondurdum. Hikâyenin bazı yerlerini artık ezberlemişlerdi; Kuzey arada benimle birlikte birkaç kelimeyi söylemeye çalışıyor, Mercan da anlamadığı yerlerde kendi kendine bir şeyler mırıldanıyordu.
Kitabı kapatıp onları birkaç saniye daha izledim. Gün boyunca ne kadar yorulsam da, böyle yan yana yatarken gördüğümde bütün yorgunluğum bir anda anlamsızlaşıyordu.
Sonra yanlarından kalkıp, odadan çıkmadan son kez daha onlara, "Sizi seviyorum, iyi uykular güzellerim." diyerek kapıyı kapattım. Kapıyı kapatırken içeriden gelen küçük mırıltıları bir süre daha dinledim. Tamamen sessizleştiklerinden emin olduktan sonra içeri geçtim.
Günün verdiği yorgunlukla mutfağa geçip, kendime soğuk bir su doldurdum. Suyumu içtikten sonra biraz dinlenmek için salona gidip, kendimi koltuğa bıraktım. Evin içinde ilk defa bütün günün sessizliği vardı.
Oyuncakların, çocukların seslerinin ve Selin'le yaptığımız konuşmaların ardından bu sessizlik kulağıma biraz fazla gelmişti. Biriken işler aklıma gelince 10-15 dakika kestirip sonrasında çalışırım diye düşündüm.
Tam koltuğa yerleşip uyku pozisyonuna geçecekken kapının yanından bana bakan minik oğlumu gördüm,"Bitanem, sen uyumadın mı?" diye sorup hemen kollarımı açtım.
Ağzındaki emziğini çıkartmadan,"Anne." deyip hızlıca yanıma gelip kollarımın arasında yerini aldı."Uykun mu kaçtı senin?" diye fısıldayıp saçlarını okşadım, cevap vermek yerine boynuma daha sıkı sarıldı.
Kucağıma çekip, sarı saçlarını sevip öpmeye başladım,"Bu akşam anneyle uyumak ister misin?" diye sormamla hemen gülücükler saçıp, başını boynuma gömdü."Gel bakalım, odaya gidelim o zaman." diyerek ayağa kalktım.
Odama geçtiğimizde Kuzey'i yatağa bırakıp, pijamalarımı giydim. Uykusuzluktan gözleri kızaran oğlumu görünce onu daha da bekletmeden yanına yerleştim. Başını göğsüme koyduğunda ben de kollarımı etrafına sarıp daha da yakınıma çektim.
İpek kadar yumuşak saçlarını koklayıp, öptüm. Küçücük bedeni kollarımın arasında iyice gevşemişti. Birkaç dakika önce salonda tek başıma otururken hissettiğim o boşluk, şimdi yerini başka bir sıcaklığa bırakmıştı.
Kokuları bile aynıydı, gözleri, gülüşleri... Ben ne kadar unutmaya çalışsam da yine kendini hatırlatıyor, beni içinden çıkamadım bi acıyla yaşamaya mahkum bırakıyordu.
Bazen Kuzey'in yüzüne bakarken kendimi İso'nun karşısında buluyordum. Sanki yıllar önce hayatımdan çıkardığım adam, çocukların yüzünde her gün yeniden karşıma çıkıyordu.
Böyle olmasaydı diye düşünmekten kendimi yediğim geceler aklıma geldikçe boğazım düğümleniyordu. Trabzon'da kalsaydım ya da en başından beri bilseydi, neler farklı olurdu?
Bu sorunun cevabını düşünmek bile içimde yıllardır kapattığım bir kapıyı yeniden aralıyordu. O kapının ardında ne olduğunu görmekten korktuğum için düşüncelerimi daha fazla sürdürmedim.
Çocuklarımın canını riske atamayacağımdan, bu düşünceleri başımda savurup yanımda uyuyan oğluma çevirdim dikkatimi. Kuzey iyice mayışmış olacaktı ki oynadığı saçlarımdaki eli durmuştu. Küçük parmaklarını saçlarımdan yavaşça ayırıp elini göğsünün üzerine bıraktım.
Kısa süre sonra da nefesleri düzenli hale gelince uyuduğunu anladım. Bir süre daha onu izledim. Uyurken bile yüzünde babasına benzeyen bir şeyler bulmak canımı acıtsa da, bundan kaçamayacağımı biliyordum.
Yavaşça yanından kalkıp, içeri kalan işleri tamamlamak için geçtim. Şekerleme yapmaya vaktim olmadığını fark edince masaya geçip laptopumu açtım. Ekranın ışığı karanlık odada yüzüme vururken bir an gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
Bütün gün çocuklarla ilgilenmiş, akşam yemeğini hazırlamış, evi toplamıştım. Şimdi de herkes uyurken kalan işleri bitirmem gerekiyordu. Trabzon'dan geldiğimden beri çok ağır olmayacak şekilde uzaktan bazı işlere yardım ediyordum.
Genelde çocuklar uyuduktan sonra çalışmaya vaktim olduğundan, evden çalışma çokça işime yaramıştı. En azından onların yanında olabiliyor, ihtiyaçları olduğunda birkaç adım ötelerinde bulunabiliyordum.
Şirketin hesabına girerek, şimdilik aciliyeti olan işleri yapıp hızlıca kendimi uykunun kollarına bırakmayı hedef koydum kendime. Önümde açılan dosyalara göz gezdirdikçe günün yorgunluğu daha fazla üzerime çökmeye başladı.
Birkaç kez aynı cümleyi okuyup ne yazdığını anlamadığımı fark ettim. Kahve yapmak için kalkmayı düşündüm ama mutfağa gidip gelmeye bile üşenecek kadar bitkindim. Başımı ellerimin arasına alıp birkaç saniye öylece oturdum."Hadi Fadime, bitir de uyu." diye kendi kendime mırıldandım.
Tekrar ekrana dönüp işime devam ettim. Arada odadan gelen en ufak seste başımı kaldırıp çocukları kontrol ettim, birkaç kez kalkıp kapılarını açarak nefeslerini dinledim. Her seferinde ikisini de uyurken görünce içim biraz daha rahatladı.
İşler beklediğimden de uzun sürse de sonunda bitirmeyi başardım. Son dosyayı da kapatıp laptopu kapattığımda saat ilerlemişti. Sandalyeden kalkarken bütün gün bedenimde biriken yorgunluğu o an hissettim. Uykusuz halimle saatlerce ekrana bakmaktan başım ağrımıştı.
Bir süre masanın yanında öylece durup gözlerimi ovuşturdum sonra aklıma çocuklar geldi. Kalkıp önce Mercan'ı kontrol ettim. Üstünü açmıştı, battaniyesini üzerine çekip saçlarını yüzünden geriye doğru attım. Yanağına küçük bir öpücük bırakıp odadan çıktım.
Kendi odama geçip direkt Kuzey'in yanına sokuldum. Uykunun arasında bana doğru yaklaşınca kollarımı ona doladım. Günün bütün yorgunluğuyla gözlerimi kapatırken, birkaç saat önce düşündüğüm her şeyi bir kenara bırakmaya çalıştım.
***
Sabah suratımda hissettiğim ıslaklıkla gözlerimi zar zor açtım. Mercan da yatakta yanımızda yerini almış, Kuzey'le yüzüme kendilerince öpücükler bırakıyorlardı. Dağılmış saçlarıyla ikisi de çok komik duruyordu, yattığım yerden doğrulup ikisini de kollarıma aldım.
"Günaydın boncuklarım." kendilerini üzerime atınca tekrardan yatağa düştüm. Sabah sabah enerjileri yerindeydi anlaşılan. İkisinin kahkahaları odanın içinde yankılanırken, birkaç dakika daha yataktan kalkmadan onlarla uğraştım.
Tam ellerimi kaldırıp onları gıdıklamaya başlamıştım ki, telefonun çalma sesiyle durdum. Telefonu elime alıp kimin aradığını görünce uykudan iyice ayılmıştım. Ekranda abimin ismini görünce yüzümde küçük bir gülümseme oluştu ama daha telefonu açmadan içimde anlamsız bir tedirginlik belirdi. Bu saatte araması alışık olduğum bir şey değildi.
Telefonu açıp kulağıma götürdüm, "Abi, bu kadar erken aramazdın. Bir şey mi oldu?" sesim beklediğimden daha da endişeli çıktı."Sakin ol kızım, ne olacak. Sizi özledim bi sesinizi duyayım dedim." duyduklarım karşısında rahatlayıp, başımı salladım.
Abimin sesini duymak iyi gelmişti. Uzun zamandır yüz yüze görüşemediğimiz için, böyle kısa konuşmalar bile aramızdaki özlemi biraz olsun azaltıyordu. Telefonu gören Mercan hemen uzanıp, elimden telefonu almaya çalıştı,"Alo benim. Vey!" diyerek telefonu kapıp, kulağına götürdü.
Merak ettiğimden bırakıp, ne yapacağını görmek için bekledim. Dayısının sesini duyduğu gibi cilvelenmeye başlayan kızım, başını yana çevirip telefonu dinlemeye devam etti. Yüzündeki o küçük gülümsemeyi görünce ben de istemsizce gülümsedim,"Dayısının güzeli, Mercan'ım.".
Abimin çocuklarla konuşurken sesinin nasıl değiştiğini her seferinde fark ediyordum. Sanki dünyadaki bütün dertleri bir kenara bırakıp sadece onların dayısı oluyordu. Telefonu kulağından alıp havaya kaldırdı, "Dayı, gel." diyerek bana baktı.
Kuzey'in sesini de duysun diye telefonu alıp, hoparlörü açtım."Oğlum bak dayı aradı." diyerek telefonu yatağa bıraktım. Dayısını duyduğu gibi keyiflenip, kendini yatağa attı,"Dayı gel park." dedi.
Abimin derin bi nefes alıp verdiğini duyunca, yüzümdeki gülümseme biraz soldu."Gelirim paşam, gelirim tabii." dediğinde telefonu hoparlörden alıp kulağıma götürdüm."Abim, nasılsın?".
Kaç aydır görüşememiş, abimi fazlasıyla özlemiştim. Sesini duymak iyi gelse de, çocukların onunla konuşurken ne kadar mutlu olduğunu görmek içimdeki özlemi daha da belirginleştiriyordu.
"İyiyim tattaram, siz nasılsınız? Her şey yolunda mı?" diye sordu. Her zaman verdiğim cevabı verip, endişelerini sonlandırmayı ümit ettim."İyiyiz abi, Kuzey'le Mercan da iyi. Her şey yolunda yani."
Bunu söylerken gözlerim çocuklara kaydı. İkisi de yatağın üzerinde birbirleriyle uğraşıyor, birkaç dakika önce yaşanan konuşmayı çoktan unutmuş gibi kahkahalar atıyordu.
"Bir şey olursa, haber ver unutma." diyerek kendince varlığını hissettirmeye çalıştı. Zaten her konuşmamızın sonunda buna benzer şeyler söylerdi. Uzakta olduğum için çocukları da beni de merak ediyor, elinden geldiğince yanımızda olmaya çalışıyordu.
"Tamam abi, veririm." diyerek konuyu geçiştirdim. Telefonu kapattıktan sonra bir süre ekrana bakmaya devam ettim. Abimin sesini duymak bana iyi gelmişti. Özellikle çocukların dayılarını duyduklarında yüzlerine yerleşen o gülümsemeyi görmek, uzun zamandır hissetmediğim bir sıcaklık bırakmıştı içimde.
Telefonu komodinin üzerine bırakıp çocuklara döndüm. İkisi de çoktan kendi oyunlarına dalmıştı."Hadi bakalım, sabah sabah ne yapıyorsunuz siz?" diyerek ikisini de kucağıma çektiğimde, yatak kahkahalarıyla yeniden doldu.
***
Kahvaltıyı yaptıktan sonra çocuklarla biraz daha oynayıp, onları oyalamaya çalıştım. İkisi de sabahın erken saatinden beri enerjilerini hiç kaybetmemiş, evin içinde bir odadan diğerine koşturup duruyorlardı.
Bir süre onları izledikten sonra bugün evde kalmanın ikisine de yetmeyeceğini anladım,"Ne dersiniz, parka mı gitsek?" diye sordum. İkisi de ne dediğimi tam anlamasa da"park" kelimesini duyduklarında yüzleri bir anda aydınlandı.
"Park!" diye bağıran Kuzey'in ardından Mercan da hemen aynı kelimeyi tekrarladı. Gülerek başımı salladım,"Tamam o zaman, hazırlanıyoruz ama önce üstümüzü başımızı değiştirelim.".
İkisini de giydirip çantalarına birkaç ihtiyaçlarını koyduktan sonra evden çıkmaya hazırdı. Son kez evin içinde göz gezdirip her şeyi kontrol ettikten sonra çocukların ellerinden tuttum.
Kuzey daha kapıdan çıkar çıkmaz heyecanla önden yürümeye çalışırken Mercan da onun peşinden gitmeye çalışıyordu."Yavaş, ikiniz de. Elimi bırakmak yok." ikisinin de küçük ellerini sıkıca tutup apartmandan çıktım.
İstanbul'un kalabalığı arasında çocukların ellerinden tutarak yürümek, uzun zamandır yapmadığım kadar sıradan ve güzel hissettirmişti. Bugün biraz olsun evden uzaklaşıp onlarla güzel bir gün geçirmek istiyordum.
"Anne bak!" daha neye baktığını anlayamadan elini uzattığı yöne döndüm."Neye bakıyorsun annecim?" yerde duran küçücük bir taşı gösteriyordu,"Taş.". "Evet, taş." taşı eline almak için eğildiğinde hemen elinden tuttum.
"Annecim pis ama o elleme." kaşlarını çatıp bana baktı,"Benim.". Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım,"Tamam senin.". Taşı elinden alıp tekrar yere bıraktığımda birkaç saniye arkasından baktı sonra hiçbir şey olmamış gibi dönüp yürümeye devam etti.
Kuzey ise elimden kurtulmak için uğraşmak yerine sessizce yanımda yürüyordu. Arada etrafına bakıyor, gördüğü şeylere kısa kısa bakıp sonra yeniden önüme dönüyordu.
Parka vardığımızda Kuzey doğruca kaydırağa koşmak yerine önce durup oyun alanına baktı. Mercan ise daha biz tam içeri girmeden elimden kurtulup kaydırağın olduğu tarafa ilerlemeye başlamıştı.
"Mercan, yavaş kızım." dönüp bana baktı,"Gel.". "Geliyorum zaten." elini tekrar tuttuğumda bu kez itiraz etmeden yanımdan yürüdü. Mercan kaydırağın merdivenlerine çıkarken ben de hemen arkasında bekledim. Sırası geldiğinde kayıp aşağı indi, yere ayakları değer değmez dönüp bana baktı,"Daha.".
"Tamam, hadi bakalım." Kuzey merdivenlere yönelirken Mercan da arkasından çıkmaya çalışıyordu."Mercan, sıranı bekle.", "Ben de!", "Tamam sen de kayacaksın, bekle." Kuzey basamakları ağır ağır çıkarken Mercan sürekli önüne geçmeye çalışıyordu.
Birkaç kez onu geri çekmek zorunda kaldım,"Kızım, kardeşinin önüne geçme.". Bana bakıp dudaklarını büzdü,"Ben kay.", "Sen de kayacaksın."."Şimdi.", "Hayır, şimdi kardeşin. Sırayla." Kuzey bütün bu konuşmadan habersiz, yukarıda sakince sırasını bekliyordu.
Kaydıraktan indiğinde bana bakıp gülümsedi,"Aferin oğluma.". Kuzey'in yanına gidip elinden tuttum. Mercan ise çoktan tekrar merdivenlere yönelmişti,"Bu kız beni öldürecek." arkasına dönüp bana baktı, sonra sanki söylediğimi anlamış gibi gülerek yoluna devam etti.
Bir süre sonra kaydıraktan sıkılıp salıncaklara geçtik. Kuzey oturur oturmaz ellerini önündeki zincirlere koyup bana baktı,"Anne, it."."Tamam, sıkı tutun." salıncağı yavaşça sallamaya başladım. Kuzey her zamanki gibi sessizce sallanıyor, arada bana bakıp gülümsüyordu.
Mercan ise yanındaki salıncağa oturur oturmaz ayaklarını yere vurup,"Daha!" diye bağırmaya başladı."Daha hızlı mı?" başını hızla salladı,"Hızlı!". Biraz daha hızlandırdığımda kahkahalar atmaya başladı.
"Anne bak!" ayaklarını havaya kaldırıp tekrar indiriyordu. İkisini bir süre daha salladıktan sonra salıncaklardan indirdim. Çimlere geçtiğimizde Kuzey hemen bir köşeye oturup yerde bulduğu küçük bir çubuğu eline aldı.
Çubuğu çimlerin üzerinde gezdirirken ne yaptığını anlamaya çalışıyordum."Kuzey, o ne annecim?" elindeki çubuğu bana gösterdi,"Ayaba.".
"Araba mı?" başını salladı,"Ayaba."."Tamam, sür bakalım." çubuğu yerde sürmeye devam etti. Mercan ise o sırada yerde bulduğu yaprakları toplamaya başlamıştı. Birkaç tanesini eline alıp yanıma geldi.
"Anne bak.","Ne buldun?" elindekini bana uzattı,"Çiçek.". Elindeki yaprağa bakıp gülmemi tutamadım,"Tamam, benim olsun o zaman.". Elindekini almak için uzandığımda hemen geri çekti,"Benim.".
Birkaç saniye sonra başka bir yaprak bulup onu da uzattı,"Bu da mı çiçek?". "Benim.", "O da senin mi?" başını salladı."Hepsi senin zaten." bu kez yaprağı elime bıraktı. Kuzey ise hâlâ kendi halinde çubuğuyla oynuyordu.
Bir süre üçümüz çimlerin üzerinde oturduk. Kuzey kendi oyuncaklarıyla sessizce oynarken Mercan bir dakika bile yerinde durmuyor, bazen yanıma geliyor, bazen kardeşinin yanına gidiyor, bazen de etrafta gördüğü bir şeyi bana getiriyordu.
Öğleye doğru acıktıklarını fark edince parktan çıkıp yakındaki bir yerde yemek yedik. Yemekten sonra biraz daha dolaştık. Günün büyük kısmını dışarıda geçirdiğimizden ikisinin de enerjisi yavaş yavaş azalmaya başlamıştı.
***
Akşamüstü eve döndüğümüzde ikisi de yorgunluktan bitmişti. Bir süre oyun oynadıktan sonra Kuzey koltuğun köşesinde uyuyakaldı. Mercan da yanıma gelip başını bacağıma koymuştu, saçlarını okşarken telefonumun çalmasıyla elim durdu.
Ekrana baktığımda gördüğüm isimle kaşlarım çatıldı.
Abim.
Sabah konuştuktan sonra tekrar aramasını beklemiyordum, telefonu elime alıp açtım,"Abi?". Karşı taraftan birkaç saniye ses gelmedi,"Abi, duyuyor musun beni?". Yine sessizlik.
Telefonu kulağımdan uzaklaştırıp ekrana baktım, arama hâlâ devam ediyordu. Tekrar kulağıma götürdüm,"Alo?".
Bu kez karşıdan tanıdık ama abimin olmayan bir erkek sesi geldi,"Fadime Koçari?". Bir anda doğruldum,"Abimin telefonunun sende ne işi var?".
Karşımdaki ses cevap vermeden önce kısa bir süre sustu. Sesindeki ciddiyet, yüzümdeki gülümsemenin bir anda silinmesine yetmişti,"Yıllar sonra tekrar görüşeceğiz desene." diyip güldü.
"Allah'ın cezası, abim nerede?" sesimin telaşla yükseldiğini fark etmeden koltuğun köşesinde uyuyan Kuzey'e baktım. Mercan da başını bacağıma yaslamış, hiçbir şeyden habersiz uyukluyordu.
Telefondaki adamdan hâlâ cevap gelmeyince bu kez daha ısrarcı bir sesle konuştum,"Cevap ver!". Karşı taraftan derin bir nefes sesi geldi, birkaç saniye sonra duyduğum cümleyle olduğum yerde kaldım.
"Abini vurdum, çok yaşamaz."

❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀
selaammm🌸💗✨
kurgumu wattpad kullanmayanlarınız için burdan da paylaşmak istedim
oy verip, fikirlerinizi yorumlarda yazarsanız beni çok mutlu edersiniz🌸
seviyom sizi