vay

23 Mayıs 2025
Fadime
Fadime karşısında ona bakan acımasız mavilere dalmışken; içerisindeki karmaşa, kaos ve kalabalık sanki ortalıktan kalkmıştı. Sesler silinmiş, ortamın kasvetli havası yok olmuştu sanki.
İsmail başını çevirip gözlerini Fadime'den ayırdığında her şey eski haline dönmüştü. Az önce kaybolan bütün sesler ve kasvetli hava geri gelmişti. Derin bir nefes alıp İsmail'in nereye gittiğini anlamaya çalıştı. Adam, kalabalığın arasına girince Fadime'nin bakış açısından çıkmış, gözden kaybolmuştu.
Yavaşça İsmail'in gittiği yöne doğru ilerlemeye başladı. Neden gittiğini bilmiyordu, bir sebebi ve yanına gittiğinde söyleyecek bir sözü yoktu. Sadece bedeninin onu götürdüğü şekilde ilerliyordu.
Kalabalığın içinden sıyrılıp dışarıya adımını atmasıyla akşamın hafif serin havası yüzüne çarptı. Derin bir nefes alıp merdivenlerden indi. Etrafına bakındı ama kimse yoktu, 'Sanırım onu yine elimden kaçırdım.' diye geçirdi içinden.
Merdivenlerden uzaklaşırken nefesini düzene sokmaya çalıştı. Aklından 'Buraya neden geldim ki?' diye kendine sorular yöneltiyor ama bir türlü cevabını bulamıyordu. Biraz daha uzaklaşıp kendine gelebilmek için taşlık yolu takip etti. Sessizlik onu birazcık rahatlatsa da içindeki bunaltıcı hissiyat hala geçmemişti.
Taş yolda yavaşça ilerleyerek sahildeki küçük açıklığa ulaşmıştı. Denizin tuzlu kokusunu içine çekerken gözlerini kapattı. Buranın kokusunu İstanbul'un boğazıyla doldurmaya çalışmış ancak aradığını bulamamıştı o mavilikte.
Fadime arkasından gelen adım seslerini duyunca gözlerini açıp arkasına döndü. Karşısında onu görünce derin bir nefes verdi, "Ne işin var burada? Beni takip mi ettin?!". Adam yüzündeki sinir bozucu gülümsemesiyle kadına doğru bir adım atınca vücudu istemsizce kasıldı. Geriye doğru birkaç adım atarak aralarındaki alanı genişletti.
"Sen böyle hızlı hızlı niye çıktın önce bi onu söyle. Yoksa bu kadar kısa sürede kaçabileceğini mi düşündün?" Fadime duruşunu düzleştirip sert ses tonunu koruyarak, "Ne saçmalıyorsun? Hava almak için dışarı çıktım, ki çıkalı daha beş dakika bile olmadı. Sen niye benim peşimden geldin onu söyle lafı geveleme." dedi.
Koray yüzündeki sinir bozucu gülümsemesiyle kadına daha da yaklaştı, "Benimle oyun oynayabileceğini mi sanıyorsun? Senin yemekten sonra kaçıp gideceğini akıl edemeyeceğimi mi düşündün yoksa. Ne uyduracaktın? Bir de kendin söylemeyip abine söyletecektin değil mi?!".
Yüzündeki gülümseme solduğu gibi kadını bileğinden yakaladı, "Bana bak! Beni kandırabileceğini düşünüyorsan çok yanılıyorsun. Sakın elimdekileri unutma, ona göre hareket et." Fadime bileğin adamın elinden kurtarmaya çalışsa da pek başarılı olamamıştı, fazla sıkı tutuyordu.
"Allah'ın cezası bırak kolumu. Paranoyak herifin tekisin, her davranıştan bir anlam çıkarmaya çalışma. Geri geleceğim dedim şimdi beni rahat bırak ve defol git!" Koray, elini daha da sıktı. "Şimdilik gidiyorum eğer seni on dakika içerisinde içeride görmezsem olacaklardan ben sorumlu değilim." cümlesini bitirince kadının bileğini sertçe bırakarak uzaklaştı.
Adam tamamen gözden kaybolunca farkında olmadan tuttuğu nefesini yavaşça dışarı verdi Fadime. Az önce tutulan bileğini avucunun içine alarak acısını alırmışçasına okşadı. Sonra elini bileğinden çekerek kalbinin üstüne doğru götürdü. Hızlı atışlarını avucunun altında hissedebiliyordu, yavaşlamasını ümit ederek nefeslerini düzene sokmaya çalıştı.
Kendini tekrar sahile doğru çevirip denizi izlemeye başladı. Bütün bunlar yaşanmadan önceki hayatını düşündü. Çünkü dert olarak saydığı şeylerin aslında bir hiç olduğunu gerçekten dert yaşadığında anlıyormuş insan. Önceden en küçük şeye takılır, dünyası yıkılmış gibi davranırdı. Bir de şimdiki haline bakıyordu...
Arkasında duyduğu dal kırılma sesiyle aklındaki düşüncelerden sıyrıldı Fadime. Elini yumruk yapıp, "Sana defol git dedim!" diyerek arkasını dönünce gördüğü kişiyle donakaldı. Kendisine alışık olmadığı soğuklukla bakan maviler içini dondursa da gözlerini ondan ayıramadı. "Sen..." Fadime cümlesini tamamlayamadan araya girdi İsmail. "Noldu Koçari kızı zehir laflarını anca Furtunalara karşı mı kullanıyorsun?" duyduklarıyla biraz afallasa da belli etmemeye çalıştı.
"Ne saçmalıyorsun sen? Hem niye geldin sen buraya, gitsene." İsmail hafifçe gülümsediğinde Fadime'nin uzun zamandır hasret kaldığı gamze kendini hatırlattı. İsmail birkaç adımda genç kadının yanına yaklaştı. Fadime henüz ne olduğunu anlayamadan İsmail dibinde bitmişti. Yavaşça elini az önce Koray'ın tuttuğu yere yaklaştırdı. Dokunmadı ama tenleri arasında o kadar küçük bir mesafe kalmıştı ki sıcaklığını sanki değmiş gibi hissedebiliyordu Fadime.
İsmail'in gözleri kadının bileğinden gözlerine kaydığında hiçbir şey söylemeden sadece baktı. "Neden buradasın İso?" sesi bir fısıltı gibi sessizdi. İsmail yüzündeki ifadeyi ciddileştirerek bir adım daha yaklaştı, "Aynı soruyu ben de sana sormak istiyordum. Tekrardan niye geldin buraya, niye geri gitmiyorsun?!" beklemediği sorular karşısında boş gözlerle karşısındaki adama bakıyordu.
"Seni ne ilgilendirir benim niye geldiğim? Hangi vasıfla soruyorsun bunları? Bir de buralara gelmişsin bunu sormak için, yazık." Fadime kendine hayret ediyordu o an. "İki bakışıyla gardımı düşürmüş olduğuma inanamıyorum. Karşısında nasıl bu kadar savunmasız olabilirim?" diye geçirdi içinden. Canımı sıkılmıştı bu duruma. "Ne vasıfla öyle mi?" bu sefer sesi daha sert çıkmıştı. "Doğru sen uzun zaman önce hayatında hangi vasıfla bulunduğumu unutmuştun. Şimdi de hatırlamamış olman çok doğal." Fadime, "Sırf canımı acıtmak için böyle konuşuyor." diye hatırlattı kendine.
"İso. Ben seni bırakıp gittim, hala nasıl karşıma geçip benimle konuşabiliyorsun? Seni terk ettim ben. Bıraktım." sesi gittikçe kısılmış, sonlara doğru bir fısıltıya dönüşmüştü. "Ben sen değilim koçari kızı, unutmam. Bana söylediğin her yalanı hala hatırlıyorum, sadece senin gibi bir yalan üzerine hayatımı kuracak kadar hayal dünyasında yaşamıyorum.".
"Yalan falan yok. Söylediğim her şey doğruydu, seni sev..." sözünü bölerek yanına geldi İsmail, bu sefer öncekine göre daha yakınındaydı. Her aldığı nefes genç kadının yüzüne çarpıyor, teninden yayılan tanıdık koku burnunu sızlatıyordu. "Gözlerime bak, öyle tamamla söyleyeceğini. Söyle, buradan defolup gideyim." gözlerindeki sızlamadan yaşların yerlerini aldığını anlayabilmişti Fadime. Kendini inandırmaya çalışsa da bu yalanı o günden sonra hiç sesli dile getirmemişti.
Aklından geçirirken bile zorlanırken şimdi nasıl sevdiği adamın gözlerine bakıp söyleyebilirdi ki? Gözleri mavileri arasında mekik dokurken yanağında bir sıcaklık hissetti. Yaşları kontrol edemiyordu, dudaklarını aralamıştı ama hiçbir kelime çıkmıyordu dışarı. "Ben..." gözlerini adamın gözlerinden ayıramıyordu. Kalbinin atışı artmış, nefesi düzensizleşmişti. "Ben seni..." sabırsız bakışlarla onun vereceği cevabı bekliyordu İsmail.
Tam o sırada Fadime'nin gözünün önüne ikizler geldi. İso'yla yakınlaşması demek onların tehlikeye girmeleri demekti. Çocuklarını korumak için canını yakmıştı zaten, şimdi de son hamleyi yapması gerekiyordu. Gözlerini sımsıkı kapattı. Tekrar açtığında umutlu bakışlarla kendisine bakan sevdiğini görünce elini yavaşça yüzüne yaklaştırıp parmaklarını tüy kadar hafif bir şekilde yanağına değdirdi.
Ancak daha fazla dokunmasına izin vermeden kolunu tuttu İsmail, "Seni çok bekledim, artık cevabını ver. Ver de ben de senin gibi hayatıma devam edebileyim.". Fadime'nin ağlaması hıçkırıklara dönmüştü. Gözünün önüne Kuzey ve Mercan geldikçe kalbine ince bir sızı saplanıyordu. Yavruları için kalbinin yarısından vazgeçmesi gerekiyordu. Daha kendisi bunu kabullenememişken İsmail'e söyleyecek olması çok zoruna gidiyordu.
Gözlerini tekrar sevdiği adamın gözleriyle birleştirip duruşunu dikleştirdi. Derin bir nefes aldı, "Seni... Seni sevmiyorum." tek bir nefesle söylediği cümle karşısında kendisi bile şaşırmıştı. İsmail'in yüzündeki son umut kırıntısının da aralarından geçen rüzgarla yok olduğunu görünce yüreğindeki sızı daha da büyüdü. İsmail yavaşça geriye doğru bir adım attı, hafifçe başını sallayarak, "Eyvallah koçari kızı, yaptın yine yapacağını." dedi.
Arkasını dönerek karanlığa karışırken Fadime yalnızca arkasından bakmakla yetiniyordu. Derin bir nefes alarak gözünden akan yaşları sildi hızlıca. Koray'ın tehdidi aklına gelince acısını yaşayamadan apar topar yemek alanına doğru yürümeye başladı.
Merdivenlerin ilk basamağına gelince üstüne çekidüzen verip yüzündeki yaşların kuruduğundan emin oldu. Duruşunu dikleştirerek emin adımlarla basamakları çıkıp içeriye doğru yöneldi. Birkaç dakika önce yaşananları etrafındakilere belli etmemek için takmaya alışık olduğu maskesini bir kez daha takmış, o inandırıcı gülümsemesiyle abisinin yanına doğru adım atmıştı.
Adil, Fadime'nin ona doğru yaklaştığını görünce sohbetini yarıda bırakıp kardeşine döndü. Birkaç adımla yanına varmıştı. Genç kadının gözlerindeki kızarıklık dikkatini çekmişti,"Abim, iyi misin?" diye sordu hemen. Fadime abisinin ona yönelttiği soruyla afallasa da belli etmemeye çalışarak cevap verdi,"İyiyim abim, az rüzgarlıydı da hava üşüdüm biraz.".
Adil, kardeşinin söylediğini fazla kurcalamak istemedi, söylemek isterse söyler diye düşünerek hafifçe başını salladı ve onaylar bir şekilde mırıldandı. İnsanların yemek masasına doğru ilerlediklerini gördüklerinde Fadime ve Adil de yavaş adımlarla masaya yöneldiler.
Genç kadın güçlü duruşundan ödün vermeden sakince sandalyesini çekerek yerine geçti. Abisi sol tarafına oturmuş karşısındakilerle sohbete başlamıştı bile. Telefonuna gelen bildirimle kafasındaki düşüncelerden ayrılmıştı Fadime. Çantasından çıkarıp ekranı kendine çevirdiğinde gelen bildirimin Akça'dan olduğunu görünce istemsizce kalbi hızlanmıştı.
Zihninden hızlıca türlü türlü senaryolar dönmüştü, bildirime tıklayıp sohbete girdiğinde çocukların öpücük yaptığı fotoğrafı görünce derin bir nefes verdi. Altındaki mesajı okuduğunda yüzündeki gülümseme daha da büyümüştü, "Annelerine iyi geceler öpücüğü vermek istediler.". Hemen o an kalkıp yanlarına gitmek istemişti ama Koray'ın söyledikleri elini kolunu bağlamıştı.
Sesli mesaja tıklayarak telefonunu ağzına yaklaştırdı, "Sizi seviyorum meleklerim, tatlı rüyalar." dedikten sonra mesajı gönderip telefonunu tekrardan çantasına koydu. Hazır Koray aklına gelmişken nerede olduğuna bakmak için başını kaldırdı, yavaşça etrafına bakarak göz gezdirdi.
Aradığını bulduğunda göz göze geldiler, Koray elindeki kadehi kaldırarak Fadime'ye karşı hafifçe kaldırdı. Göz temasını kesmeden hafifçe sırıtarak o da yerine geçti. Genç kadın abisinin koluna dokunmasıyla gözlerini karşında ona bakmaya devam eden adamdan ayırarak başını soluna çevirdi.
Adil kardeşinin durgun yüzünü süzerek, "Abim, iyisin değil mi? Bir şeyin varsa söyle." dedi. Fadime abisine dönüp hafif bir gülümsemeyle onu rahatlatmaya çalıştı. "İyiyim dedim ya, merak etme yok bir şeyim." arkadaki garsonun yemekleri servis etmesiyle aradaki sorgulayıcı hava dağılmıştı.
Yemek Fadime'nin beklediğinden de sakin geçmişti. Koray'ın tehditlerinin boşa çıktığını anladığında saat çoktan 9'a yaklaşmıştı. Etrafındakilerden müsaade isteyerek lavaboya doğru yöneldi. Boş koridorda topuklusunun çıkarttığı tok ses yankılanırken adımlarını hızlandırdı Fadime. Lavabonun kapısına ulaşıp açtığı sırada arkasından uzanan bir el sertçe kapıyı geri kapattı.
"Biraz bekle bakalım ne bu hız. Gören de bir şeyden kaçıyorsun sanacak." dedi adam sırıtarak. Uzattığı elini çekmeden genç kadını vücudu ve kapı arasına aldı. Fadime bulunduğu durumdan bir an önce uzaklaşmak için adamın gövdesinden ittirdi. Hiç etkisi olmamış olacak ki Koray kımıldamamıştı bile. Fadime daha da sinirlenmişti bu duruma, "Ne yaptığını sanıyorsun sen ya? Çek şu kolunu sonra da siktir git!". Karşısında duvar gibi duran adamı kendisinden uzaklaştırmayı denedi tekrardan.
Koray, Fadime'nin kanının kaynamasına neden olan gülüşünü hiç bozmadan yavaşça elini çekti. Geriye bir adım atarak aralarına mesafe koydu, yüzündeki ifadesini bozmadan teslim oluyormuşçasına ellerini havaya kaldırarak genç kadının tepkisini ölçtü.
Fadime, Koray'ın bu kadar hızlı bir şekilde uzaklaşmasını beklemediğinden önce biraz afalladı ama bunu ona belli etmeye de niyeti yoktu. Genç kadın, karşısındaki adamın bir sonraki hamlesini tahmin etmeye çalışırken adamın söyledikleriyle siniri tekrardan alevlenmişti. "Dediklerimi böyle harfiyen yap, tamam mı? Bak beni dinledin, gecemiz ne kadar güzel geçti değil mi?".
Fadime duyduklarını sindirmeye çalışırken koridordan gelen ayak sesleri dikkatini dağıttı. Kimin geldiğini anlayabilmek için başını çevirse de birini görememişti. Tekrardan Koray'a dönüp, "Bana bak. O günden beri ondan uzak duruyorum zaten. Şimdi canın sıkılıyor diye karşıma çıkıp yeni tehditler savuramazsın, anladın mı beni?" genç kadın artık sabrının sonuna yaklaşmıştı.
Koray, içinden "Biraz daha zorlayabilirim." diye geçirirken, aklından geçenleri hemen yapmama kararı alıp bir adım daha uzaklaştı. "Tamam, öyle olsun. Şimdilik iyi geceler o zaman.". Fadime, bu kadar kolay gardını düşürmeyeceğini bilecek kadar tanıyordu karşısındaki adamı. Ama hem duygusal hem de fiziksel olarak yeterince yorulmuş olduğundan altında yatan nedenleri de pek kurcalamak istemedi.
Yanındaki adamı es geçerek tekrardan yemek alanına doğru yol aldı. İçerideki misafirler yavaş yavaş toparlanıp dağılıyorlardı. Fadime abisinin olduğu tarafa doğru ilerledi, kendisine doğru yürüyen kardeşini gören Adil yanındakilerle vedalaşıp Fadime'ye yöneldi. "Tamamsan gidelim mi abim?".
Fadime eve gidip bebeklerine kavuşma fikriyle az önceki sinirli halinden biraz da olsa uzaklaşmıştı. "Gidelim abi, çok bile kaldık." diyerek birkaç saat önce sevdiği adamın peşinden gitmek için indiği merdivenleri şimdi de sevdiği adamdan ona kalan bebeklerine kavuşmak için iniyordu.
Hızlıca basamakları inerek otoparka doğru yürüdüler. Arabaya geçtiklerinde Fadime hemen derin bir nefes aldı, o salondan uzaklaşmak bile rahatlamasına yardımcı olmuştu. Arabayı çalıştırırken Adil kardeşine dönüp, "Sen erkenden döneceğim diyordun, o kadar da laf yapmıştın. Niye kaldın bu saate kadar?" deyip sorgulayıcı gözlerle kardeşini inceledi.
Fadime belli etmemeye çalışarak, "Beklediğim kadar kötü değildi hem kaç yıldır böyle ortama girdiğim mi var." dedi. Araba yola çıktığında ikisi de bir süre sustu. Genç kadının zihninde hala İso'nun ona karşı olan hayal kırıklığına uğramış mavileri vardı. Ne kadar çabalasa da o görüntüyü zihninden atamıyordu. Başını cama doğru yasladı, içinden "Bir an önce eve gitsek de bugün son bulsa." diye geçirdi.
Yaklaşık bir saat süren yolun sonunda konağın önüne geldiklerinde arabayı durdurdu Adil. Yanında uyuyakalan kardeşinin omzuna yavaşça dokunarak uyandırmaya çalıştı, "Abim kalk hadi geldik.". Fadime'nin uykusu artık çok hafif olduğundan irkilerek hemen gözlerini açtı. Başını hafifçe sallayarak arabadan indi, abisiyle birlikte konağın merdivenlerini çıkmaya başladılar.
Ayak seslerini duyan Akça, onlar daha tıklamadan kapıyı açmıştı. Yüzünde gülümsemesiyle Fadime ve Adil'i karşıladı. Genç kadın uykulu gözlerle mont ve ayakkabılarından kurtularak Akça'ya doğru ilerleyip, "Seni çok yordular mı?" diye sordu. Aldığı soru karşısında gülümsemesinde eksik olmadan cevap verdi, "Ne yorması Allah aşkına, benim için bir zevkti.".
Fadime ne kadar konuşmaya devam etmek istese de bir an önce bebeklerine kavuşup hızlıca kendini uykuya teslim etmek istiyordu. Akça'yla vedalaştıktan sonra odasına geçti sessizce. Kapıyı açtığında gördüğü manzara karşısında gülmeden edemedi. Mercan yine yatakta ters dönmüş, Kuzey de onun bacağına kolunu atıp sarılmış bir şekilde uyuyordu.
Hızlıca üzerindeki kıyafet ve makyajdan kurtulduktan sonra pijamalarını giyip yatağa doğru yöneldi. Mercan'ı kucağına alarak tekrardan yastığına yerleştirdi. Kolları boş kalan Kuzey, yavaşça gözlerini açtı. "Anne?" Fadime, Kuzey'in sesini duyunca hemen ona döndü. "Burdayım annem, geldim." yataktaki yerini alınca, küçük çocuk hemen annesinin kollarındaki yerini aldı.
Fadime, oğlunun altın saçlarını severken arada da küçük öpücükler bırakıyordu. Kuzey ağzındaki emziğini çıkartarak annesine baktı, "Bi daha ditme.". Genç kadın oğlunun söylediği karşında üzülse de belli etmemeye çalıştı, "Anneciğim, ben hiç seni bırakıp gider miyim? Hem bak geldim, yanındayım birtanem. Ben hep senin ve kardeşinin yanındayım, sen hiç korkma tamam mı?".
Duydukları onu rahatlatmış olacak ki, Kuzey annesine küçük sulu bir öpücük bırakarak tekrardan emziğini taktı. Annesinin kollarındaki yerine iyice sokulmuş olan Kuzey fazla geçmeden tekrardan uykuya dalmıştı. Fadime son kez Mercan'ın üstünü örtüp gözlerini kapatarak akşamın yorgunluğunu üzerinden atmak için kendini uykuya teslim etti.
Sabahın ilk ışıkları yatağın üzerindeki çarşafı aydınlatırken üzerindeki ağırlık ve hareketlilik uykusundan uyandırmıştı Fadime'yi. Kızının tanıdık oyuncu sesini duyduğunda gülümsemeden edemedi, gözünü hafif araladığında Mercan'ın minik parmağını ağzına götürüp emziğini çıkardığını gördü.
Bilmiş ifadesini takınıp Kuzey'e döndü, "Şhh anne uyuyo." dedi parmağını sallayarak. İkisinin de saçları dağılmış, yarı baygın gözlerle birbirlerine bakıyorlardı. Kuzey, Mercan'ı dikkatlice dinledikten sonra başını annesine doğru çevirdi. Annesinin kısık gözlerle ona baktığını görünce gülümseyerek kendini annesinin üstüne bıraktı.
Fadime kollarını açtı, ikisini de kucağına çekerek saçlarına öpücükler bıraktı. "Günaydın aşklarım." diyerek ikisinin de sırtlarını okşadı. Kapının çalmasıyla Fadime yattığı yerden doğruldu, çocuklar yatakta uzanmaya devam ederken o kalkıp kapıya yöneldi. Üstünü düzeltip kapıyı açtı, karşısında Eyüphan'ı görünce şaşırmadan edemedi.
Eyüphan Fadime'yi süzdükten sonra "Ee hani hazırlanmamışsın." dedi çok normal bir şekilde. Genç kadın yeni uyanmanın verdiği sersemlikle karşısındaki adamın neyden bahsettiğini anlayamamıştı. "Neye hazırlanacaktım ki?" diyerek sorgulayıcı bakışlarla gelecek cevabı bekledi.
Eyüphan, Fadime'nin yaptıkları planı çoktan unutmuş olduğunu anlayarak gülümseyip başını salladı, "Birlikte gidecektik ya fabrikaya, benim araba serviste diye sabah birlikte gideriz demiştin hani.". Fadime duyduklarından sonra mahcup bir şekilde karşısındaki adama baktı.
Yavaş yavaş hatırlamaya başlamış olsa da kendi yaptığı planı unutmak kendini kötü hissetmesine neden olmuştu. "Dün çok yoruldum ondan unuttum herhalde ya kusura bakma. İstersen al benim arabayı ben gelirim sonra abimle, dönüşte birlikte döneriz olur mu?" dedi uykulu bir halde.
Eyüphan karşısındaki kadının yorgunluğunu görebildiğinden hiç üstelemeden, "Tamam ya o kadar önemli değil, ben gideyim şimdi biraz yoğunum bugün sen de biraz daha dinlen öyle gel." dedi. Fadime teşekkür edercesine başını sallayıp mırıldandı, "Anahtar salonda biliyorsun zaten yerini." dedikten sonra Eyüphan'la vedalaşıp tekrardan odaya girip yatağa çocukların yanına geçti.
Odaya geri döndüğünde çocukların gülüştüğünü gördü. Kuzey'in dağılmış sarı saçları ve Mercan'ın meraklı bakışları arasında kalmak bir anlığına da olsa her şeyi unutturmuştu Fadime'ye. "Kalkalım bakalım minikler." diyerek ikisini de gıdıklayıp öpücüklere boğdu. Zihni ne kadar yorgun olursa olsun anne olmak o yorgunluğu ertelemeyi gerektiriyordu. Çocukların kahvaltısını yaptırıp üstlerini giydirdikten sonra kendi de hazırlandı. Onları Akça'ya emanet edip zihnini sadece işe odaklamaya çalışarak evden çıktı.
Fadime beklediğinden de fazla iş biriktirdiğini fabrikaya geldiğinde fark etmiş, geldiğinden beri aralıksız önündeki dosyalarla ilgileniyordu. Bir kere bir şeyler atıştırmak için mola vermesi dışında odasından hiç çıkmamış nefes almadan kalan işleri bitirip eve gitmenin hayalini kuruyordu.
Telefonuna gelen bildirimle başını önündeki evraklardan ayıran Fadime, telefonunu alıp bildirimin kimden geldiğine baktı. Eyüphan'dan gelen, "On dakikaya işim biter." mesajını okuduktan sonra derin bir nefes verdi. Hala istediği kadar iş bitirememiş olsa da daha fazla kalıp kendini yıpratmanın da onun için bir kazancı olmayacağını anlamıştı artık.
Yavaş yavaş masasını düzenlemeye başladı; dosyaları, imzalanan belgelerini acele etmeden yerlerine yerleştiriyordu. Kapının çalmasıyla masasındaki son dağınıklıkları da düzenlerken, "Gel." dedi. Kapıda onu bekleyen Eyüphan'ı görünce çantasıyla ceketini alıp kapıya ilerledi. "Off çok yoruldum bugün canım çıktı bildiğin ama neyse ki bitti kurtuldum." dedi Eyüphan hızlı hızlı çıkışa doğru ilerlerken. Fadime, önündeki adamın hızına yetişmeye çalışırken cevap verdi, "Senin en azından bitmiş, söylenip durma. Benim daha bi bu kadar işim var.".
Eyüphan adımlarını yavaşlatarak arkasından yürüyen genç kadınla hızlarını eşitlemiş, sağ kolunu kadının omzuna atmıştı. Kafasını eğerek Fadime'nin kafasına yasladı. "Yardım kabul etsen senin de bitmiş olurdu." dedi gülümseyerek. Fadime farkında olduğu gerçeğin yüzüne vurulmasına gıcık olmuştu, "Konuşmama hakkımı kullanıyorum." dedi sakince.
Adam, Fadime'nin işine gelmediğinde susup konuşmamayı tercih ettiğini bildiğinden daha fazla üstüne gitmeyecekti. Kapıdan dışarıya adım attıklarında Eyüphan, "Gel, şuraya park etmiştim." diyerek yönünü sabah arabayı bıraktığı tarafa çevirdi.
Aracın kilidi açıldığında hiç vakit kaybetmeden oturdu sağ koltuğa, Fadime. Bugün zaten yeterince yorulmuştu, eve gidene kadar enerjisini toplamayı planlıyordu. Nasıl olsa evde enerjisini yeterince tüketecek iki minik vardı. "Ee nasıl geçti yemek? Konuşamadık hiç." diyerek arabayı çalıştırdı Eyüphan.
Fadime'nin dün gece İso'yla olan konuşmayı anlatma gibi bir planı yoktu. "Tahmin edebileceğin gibi, beyefendinin egosunu okşayıp geldik işte." başını anladım der gibi hafifçe salladı Eyüphan. "Piç herif. Bir şey dedi mi sana? Canını sıkacak bir şey yaptı mı?" genç kadın sakinliğini korumaya devam etti.
İstemese de yalan söyledi, "Canımı sıkmak için bir şey yapmasına gerek yok, varlığı yetiyor. Ama... Yapmadı.". Eyüphan pek inanmamıştı genç kadının söylediğine, yine de sustu. Koray'ın bir sorun çıkarmadan geceyi bitirmesi imkansızdı onun için. O yüzden konuyu değiştirmek istedi.
"Çocuklarla merkeze mi gitsek yarın?" Fadime duyduğu karşısında yanındaki adama çevirdi hemen başını. Gerçekten bunu sordu mu diye anlamaya çalışıyordu. Yüzünden sinir olduğu belli oluyordu, "Ciddi ciddi bunu soruyor musun gerçekten?". Eyüphan gözlerini yoldan ayırmadı, "Daha ne kadar onları eve kapatmayı planlıyorsun? Geleli aylar oldu Fadime, çocuk bunlar...".
Genç kadın sertçe arkadaşının sözünü kesti, "Çocuk olduklarını biliyorum! Unuttun mu bilmiyorum ama hatırlatayım, ben doğurdum onları. Şu zamana kadar da kendim büyüttüm. Gerekirse evden çıkartmam ama canlarını böyle pervasızca riske atamam."
Eyüphan, Fadime'nin bu denli çıkışmasını beklemediğinden aldığı tepkiden dolayı şaşırmış fakat bir anne olarak çocuklarının güvenliğini düşünmesini mantıklı bulmuştu. "Onların güvenliği benim için de önemli. Sanki umrumda değil gibi konuşma lütfen. Onlara bir şey olmasını ister miyim hiç? Ama sen de farkındasın. Gezmek, keşfetmek, yeni şeyler görmek istiyorlar, haklılar da.".
Genç kadın duyduklarının doğru olduğunun farkındaydı, sadece kabullenmek istememişti. Başını camdan dışarıya çevirdi, dışarıda hızla kayıp giden ağaçları izledi bir süre. Gözlerini camdan ayırmadan, "Biliyorum..." dedi sessizce. "Onları daha uzun süre güvende tutabileceğimi düşünmüştüm. Buraya gelmek bile koskoca bir riskken, onları dışarı çıkartmayı düşünmek bile ödümü kopartıyor.".
"Ya bir şey olursa ve ben onları koruyamazsam? İso'yu söylemiyorum bile. O başlı başına ayrı bir dert." dedi genç kadın. Eyüphan Fadime'nin endişelerini anlıyordu, "Bir şey olmayacak ben varım, Adil abi var... Dikkatli olursak merkezde bizi kim tanıyacak? Sana git çocukları furtunaya götür demiyorum ya. Birkaç saat bile yeterli, ne kadar mutlu olurlar."
Fadime ağrısını almaya çalışır gibi parmaklarını şakaklarına götürdü, "Tamam..." dedi gözleri hala kapalıyken, "Söz vermiyorum ama düşüneceğim.". Eyüphan aldığı cevaptan tatmin olmuştu, o yüzden susmanın daha mantıklı olacağını düşünüp yola odaklandı.
Trafik ışığı kırmızıya dönünce arabayı yavaşlatarak durdurdu. Yana doğru çevirdi başını, Fadime'nin sinirinin biraz geçtiğini anlayınca asıl konuşmak istediği konuyu açtı korka korka, "İso'yu gördüm sabah.". Fadime İso'nun adını duyduğu gibi nefesinin kesildiğini hissetti. Hızlıca Eyüphan'a döndü, "Ne? Nerede gördün? Niye bu saate kadar söylemedin?" dedi tek nefesle.
Eyüphan, Fadime'nin verdiği tepkiye güldü hafifçe. Işığın yeşile döndüğünü gördüğünde gaza bastı, "Sabah fabrikaya gelirken gördüm, arabasındaydı. Yanında sarışın bir kadın vardı." dedi genç kadına kısa bir bakış atıp. Fadime, sarışın kadını duyunca karnına yumruk yemiş gibi hissetti.
Dün gece İso'yla konuştukları aklına geldi. Bunu kendine daha fazla yapmayacaktı, yeterince acı çekmişti zaten. Tek önceliği çocuklarıydı artık Fadime'nin, "İyi, hayatına devam etsin işte. Benimkinden uzak dursun da.". diyerek başını cama doğru çevirdi.
Dolan gözlerini yanındaki adama belli etmemeye çalıştı, birkaç düzenli nefesten sonra gözyaşlarını savuşturmayı başarmıştı. Görüşü netleştiğinde sanki az önce ağlamaklı olmamış gibi önüne döndü sert bir ifadeyle. Yolculuğun devamında başka bir şey daha konuşmak istemediğinden usulca radyoya uzandı. Rastgele bir kanalı açıp arkasına yaslanıp, aklındaki düşüncelerle kendini baş başa bıraktı.
Konağın önüne geldiklerinde arabayı sabahki yerine park etti Eyüphan. Fadime hızlıca çantasını alıp indi arabadan, yeterince yorgundu zaten. Arabada da planladığı gibi dinlenememiş, üstüne mental olarak daha da yıpranmıştı. Çocuklarına kavuşup üstündeki kasvetli havayı biraz da olsa dağıtmak istiyordu.
Genç kadın önden ilerledi konağın kapısına, daha kapıyı çalmamıştı ki yavaşça aralandı. Mercan bulabileceği bütün kolye ve bileklikleri takınmış üstüne dayısının ona geçen hafta aldığı tütülü eteğini giymiş bir halde annesini karşıladı. "Anne! Tuzey gel, anne geldi!" diyerek kollarını annesine uzattı minik kız. Fadime, Mercan'ı gördüğü anda arabada konuşulan her şeyi unutmuştu sanki. Sadece o ve bebekleri vardı yine.
İçeri adımını atıp ayakkabılarını çıkarttı, o sırada da Kuzey'in hızlı adımlarının sesi duyuluyordu. Salona vardığında annesini gördü küçük çocuk, gülen yüzüyle annesine doğru koşmaya başladı. "Anne!" sesleri salonda yankılanırken Eyüphan da gelmişti eve.
Mercan bu geçen birkaç ayda Eyüphan'a daha da alışmış, her istediğini yaptırabildiğini fark ettiğinden ona karşı ayrı bir sevgi beslemişti. "Dayı!" diyerek annesinden uzaklaşıp, adama sarılmıştı. Üstüne taktığı sayısız takıyı gösterip minik elini eteğinin tülüne götürerek etrafında bir tur attı. "Nasıl? Düzel mi?" diyip meraklı gözlerle cevabını bekliyordu.
Fadime saniyesinde satıldığını anlayınca kollarındaki oğlunu kucağına alıp, Mercan'ın bir sonraki hamlesinin ne olacağını izlemeye başladı. Eyüphan, küçük kızın hareketi karşısında gülmemeye çalışarak Mercan'ın minik elini tutup öptü. "Dayısının prensesi, sen her zaman çok güzelsin zaten. Kime çektin acaba? Annene olmadığı kesin." diyerek bakışlarını Fadime'ye çevirdi.
Fadime, Eyüphan'ın söylediği karşısında gözlerini devirdi. Mercan aldığı cevap karşısında havalara uçmuş, içerideki oyununa devam etmek için çoktan yanlarından ayrılmıştı. Kuzey'in annesini bırakmak gibi bir niyeti yoktu, gün içerisinde annesini fazlasıyla özlüyordu.
Fadime koltuğa oturdu kucağındaki oğluyla. Yavaşça sırtını sıvazlıyor, bir yandan da altın saçlarına küçük öpücükler bırakıyordu. "Meleğim, neler yaptınız bugün?" Kuzey heyecanla annesinin boynundaki başını kaldırdı, yüzündeki bulaşıcı gülümsemeyle annesine sessizce, "Meycan düştü." dedikten sonra kahkaha atmaya başladı.
Fadime Kuzey'in bulaşıcı gülümsemesi karşısında gülmeden edemedi. "Nasıl düştü anneciğim?" dedi merakla, Kuzey sanki o anı tekrardan yaşıyormuş gibi hararetli bir şekilde anlatmaya başladı. "Pembe ayakabıları diydi sonra pattt diye düştü." dedikten sonra tekrardan gülmeye başladı. Fadime hangi pembe ayakkabı diye düşünürken geçen gün prenses setindeki küçük topuklu ayakkabılardan bahsettiğini anlayınca o da gülmeye başladı.
Mercan içerideki gülüşmeleri duymuş, hızla annesinin ve kardeşinin yanına gelmişti. Kuzey'in ona gülünç bir ifadeyle baktığını görünce yine ona güldüğünü anlamış kollarını birleştirip pis bakışlar atmaya başlamıştı. Küçük çocuk kardeşinin ona kızdığını anlamış, annesinin kucağından inip kız kardeşinin yanına gitmişti.
Mercan yüzündeki sinirli ifadeyle kardeşini izlemeye devam ediyordu. Kuzey yaklaşıp Mercan'ın başına küçük bir öpücük bıraktı, annesi onu her başından öptüğünde kendini mutlu hissettiğinden kardeşinin de öyle hissedebileceği düşünmüştü.
Küçük kız kardeşinden beklemediği bu hareket gelince yüzündeki sinir ifadesi kaybolmuş, yerine kardeşindeki gibi bir gülümseme yerleşmişti. Fadime oturduğu yerden bebeklerini izliyor, ne kadar şanslı olduğunu tekrardan hatırlatıyordu.
Akşam olduğunda Fadime çocuklarla birlikte evde tek kalmıştı. Abisi ve Eyüphan iş için çıkmaları gerektiğini söylemiş, birkaç saat önce evden ayrılmışlardı. Fadime de çocuklarla oyunlar oynamış, vaktinin tamamını onlara ayırmıştı. Zaten işe gittiğinde onlardan fazlasıyla ayrı kalıyordu.
"Hadi bekliyorum biriniz gelsin, önce banyoya sonra da uyuyacaksınız." dedi Fadime. Mercan oyununu bırakmak istemediğinden annesini duymamış gibi davrandı. Kardeşinin gitmeyeceğini anlayınca Kuzey, oyuncaklarını bırakıp annesinin yanına banyoya doğru ilerledi.
Genç kadın son kez suyun sıcaklığını kontrol etmişti, ilk gelenin Kuzey olduğunu görünce "Hiç şaşırmadım." der gibi bakmıştı oğluna. Duşa sokup güzelce yıkadı oğlunu, banyoya bebek şampuanının kokusu yayılırken Kuzey de fayanstaki köpüklere su tutuyordu.
Fadime oğlunun vücudunu da köpürttükten sonra, "Dön bakalım durulayalım artık." demesiyle Kuzey elindeki duş başlığıyla annesine döndü. Fadime anında sırılsıklam olmuştu, hızlıca oğlundan duş başlığını alıp yönünü değiştirdi. Kuzey annesini o halde görünce kahkahasını tutamadı. Oğlunun kendinin bu sefil haline güldüğünü gören Fadime de dayanamayıp bir kahkaha patlattı.
Hızlıca oğlunu duruladıktan sonra bornozunu giydirip içeri gönderdi. "Küçük hanım artık hiç kaçarın yok, sıra sende." dedikten sonra kızının gelmesini bekledi. Mercan oyununu bıraktığından dolayı hiç mutlu değildi, banyoya adım attığında annesinin sırılsıklam halini görünce şaşırdı.
Vakit kaybetmeden hemen Mercan'ı da yıkadıktan sonra bornozunu giydirdi. "Geç bakalım içeri, geliyorum ben de." dedikten sonra dolaptan bir havlu çıkartıp üzerindeki suyun fazlasını aldı. Aynadan ıslanmış tişörtüne, dağılmış saçlarına ve buhardan kızarmış yanaklarına baktıktan sonra derin bir nefes alıp verdi.
Tam o sırada kapı tıklanması duydu, nabzının kulaklarında attığını hissetti. "Abimler gelse anahtarları var." diye geçirdi içinden. Hızlıca banyodan çıkıp içeriye geçti, çocuklar bornozlarının içerisinde annelerini bekliyorlardı. Fadime ikisini de yanına çağırıp önlerinde eğildi, "Şimdi uykudan önce küçük bir oyun oynayacağız tamam mı? İkiniz de şimdi hemen saklanın. Ses bile çıkartmayın ben gelip sizi bulacağım, anlaştık mı?".
Mercan son kez oyun oynamak için hemen kabul etmiş, Kuzey'i de peşine sürüklemişti. Çocukların gözden kaybolması için birkaç dakika bekleyip sonrasında tıklamaya devam eden kapıya doğru yaklaşmıştı. Kalbi yerinden çıkacakmış gibi atarken usulca kapıya uzandı ve kilidi açtı.
Kapının kolunu tutup kendine çektiğinde beklemediği kişi karşısında dilini yutmuşa dönmüştü. Yeşil gözleriyle karşısındaki felakete bakan kadın, "Buna ne olmuş böyle?" diye içinden geçirirken elindeki çantasını yere bıraktı. "Ee hoşgeldin yok mu?" diyip kollarını açtı, Fadime üzerindeki ıslaklığı önemsemeden karşısındaki kadına sıkıca sarıldı, "Seni çok özledim." dedi gözleri dolu dolu.
"Ben de sizi özledim." dedi kadın arkadaşının kollarındayken. İkisi de bir süre sonra ayrıldılar. Sarışın kadın, arkadaşından gelecek sayısız sorularla karşılaşacağını anlayarak elini havaya kaldırdı, "Önce bebeklerimi görmem lazım." dedi. Fadime çocuklara saklanmasını söylediğini hatırlatayınca arkadaşına döndü, "Gel." dedi.
Odanın kapısına geldiklerinde perdenin altından gözüken dört minik ayak gördüler. Fadime kapıda bekleyerek arkadaşının çocukların yanına ilerleyişini izledi, "Yakaladım sizi." dediğinde çocuklar kıkırdayarak yerlerinden çıktı. Karşılarında anneleri yerinde teyzelerini gördüklerinde şok oldular. İkisi aynı anda, "Teyce!" diyerek Selin'e doğru koşup sarıldılar.
Selin kucağındaki miniklere sarılırken kapının eşiğinde onları izleyen Fadime'yle göz göze geldi. Gece yeni başlıyordu ve sorulacak çok soru vardı.

⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･⠂⋆
selaammm🌸💗✨
uzun zaman sonra bölüm attığım için birazcık heyecanlıyım, umarım beğenmişsinizdir🤍
rosu'um olmasa yazamazdım ona da çok teşekkür ederim🥹💗
oy verip, fikirlerinizi yorumlarda yazarsanız beni çok mutlu edersiniz🌸
seviyom sizi