dönence

18.03.2025
Fadime
Bavulları teslim edip güvenlikten geçtikten sonra, bilette yazan kapının ne tarafta olduğunu bulmaya çalıştım. Bebek arabasını ittirirken, kolumdan kayan çantamı düzelterek hızlı hızlı yürümeye devam ettim.
İkizler doğduğundan beri ilk defa yolculuk yapacaklardı. İkisiyle tek başıma baş edemem diye korktuğumdan, il değiştirmek dışında hiç uzun yol yapmamıştık.
Şimdi ise hem çocuklarla tek başıma ilgilenmeye çalışıyor hem de aklımın bir köşesinde abimi düşünüyordum. Bir an önce Trabzon'a varıp onu kendi gözlerimle görmek istiyordum.
Kapıya yaklaşırken telefonumun çalan sesiyle kalbim hızlandı. Cebimden telefonu çıkarıp arayan numarayı görünce derin bir nefes verdim. Telefonu açıp kulağıma götürürken yürümeye devam ettim, "Bir haber var mı?".
Karşıdan gelen çaresiz ses endişemin artmasına sebep oldu, "Adamlar hâlâ arıyor ama hâlâ bir şey bulamadık. O piçi bir yakalarsam, kendi ellerimle öldüreceğim.".
Beni göremeyeceğini bilsem de çaresizce başımı salladım, "Tekrardan aradı mı seni?". "Yok, tekrar aradım ama açan da olmadı. İlla ayağına gitmemi bekliyor anlaşılan.". Kapının önüne geçtiğimizde yavaşlayıp, gözümle oturabileceğim boş bir yer aradım.
Bulduğum ilk koltuğa oturup çocukların arabasını önüme çektim."Çocuklarla tanışmamızın bu şekilde olacağını hiç düşünmemiştim." söylediği cümleyle yüzümde istemsizce küçük bir tebessüm oluştu.
Ben de böyle olmasını istemezdim. Onları normal bir günde, sakin bir şekilde tanıştırmayı, çocukların da dayılarına alışmasını isterdim. Ama hayatın planı hiçbir zaman bizimkilerle aynı olmuyordu.
"Eyüphan, adamlarını iyi seç lütfen. Abimin iyi olduğundan emin olduktan sonra geri döneceğim zaten. Risk alamayız." sesimin mümkün olduğunca sakin çıkmasına dikkat ettim.
"Hiç endişelenme, kimsenin onlara bir şey yapmasına izin vermem.". Arabalarında oturup meraklı gözlerle etrafı izleyen ikizlere baktım. İkisinin de hiçbir şeyden haberi yoktu. Nereye gittiklerini, neden bu kadar acele ettiğimi bilmiyorlardı. Onlara bir şey olması ihtimali bile nefesimi kesiyordu.
"Uçak dokuz gibi inmiş olur. Bizi almaya sen geleceksin, değil mi?". Elindeki oyuncağını yere fırlatan Mercan'a yorgun gözlerle bakarak Eyüphan'ın vereceği cevabı bekledim."Tabii, ben geleceğim. Siz indiğinizde orada olurum."
Biraz da olsa rahatlamıştım, şu an Trabzon'da abim ve Eyüphan'dan başka güvenebileceğim kimsem yoktu."Tamam, inince haber veririm." telefonu kapatıp cebime koydum. Mercan'ın yere attığı oyuncağını alıp tekrardan ona verdim.
Parmağımı sallayarak,"Atma, güzel güzel oyna oyuncağınla." dedim. Dediklerim bir kulağından girip öbüründen çıkmış olsa gerek, başını çevirip ilgisini başka tarafa çevirdi.
Bir süre ikisini izledim. Kuzey oyuncağıyla sessizce ilgilenirken Mercan arabasının önündeki her şeyi kurcalıyor, arada bir eline geçirdiği şeyi bana gösteriyordu. Ne kadar büyüdüklerini bir kez daha fark ettim. Daha dün gibi gelen bazı anılar, şimdi sanki yıllar önce yaşanmış gibiydi.
Biniş anonsu yapıldığında toparlanıp ayağa kalktım. Çocuklar var diye görevliler yanıma gelip yardımcı oldu. Görevli önümüzden yürürken ben de arabayla peşinden takip ediyordum.
Uçağa bineceğimiz sırada çocukları arabadan indirip arabayı görevliye verdim. İkisini de kucağıma alarak koltuklarımıza doğru geçtim. Koltuklarımıza yerleşip uçağın dolmasını bekledik.
Uçak yavaş yavaş hareket etmeye başlayınca çocukların emziklerini verdim. Kuzey cama ellerini koyup uçağın kanadını izlerken, Mercan kucağımda oturmuş önümüzdeki ekrana dokunmaya çalışıyordu.
Uçak hafiften yükselmeye başladığı sırada korkmuş olacak ki kolumu tutup sıktı. Kardeşi ne kadar rahatsa, o da bir o kadar korkmuştu. Kucağımdaki bedenini daha da sıkı şekilde tutup saçlarından öptüm."Korkma annecim, geçti. Anne burada.".
İçimden ağlamaması için dua ederken, daha duamı bitiremeden çığlık atmaya başladı. Onun çığlığından irkilip bize dönen Kuzey, Mercan'ın ağladığını görünce ağzındaki emziğini çıkartıp gülmeye başladı.
"Kuzey, kardeşine gülme." elimi uzatıp oğlumun yanağını hafifçe sıktım ama bu onun daha da hoşuna gitmiş olacak ki gülmeye devam etti.
Mercan, Kuzey'in ona güldüğünü anlayınca daha da sesli ağladı. Bir elimle onu sakinleştirmeye çalışırken diğer yandan Kuzey'i de susturmaya uğraşıyordum, "Tamam kızım, tamam. Bak, geçti.".
Uçak sonunda havadaki yerini aldığında Mercan biraz daha sakinleşmişti. Hıçkırıkları azalırken başını göğsüme yasladı. Kuzey ise uçağın hızından pek de memnun olmasa gerek, ellerini çırpıp, "Daha, daha!" diyerek bacaklarını koltuğa vuruyordu. Mercan da sonunda susmuş, o kadar ağlamanın sonunda kucağımda uyuyakalmıştı.
***
Uçuş çok uzun sürmediğinden, yolculuğumuz beklediğimden de kolay geçmişti. Bavulları aldıktan sonra oradaki görevlilerden birinden yardımcı olmasını istedim. Ben bebek arabasını ittirirken, o da yanımda bavulları getiriyordu.
Dışarı çıktığımızda Eyüphan'ın arabasının önünde durup, gözleriyle bizi aradığını fark ettim. Bir süre daha etrafa bakındıktan sonra bizi fark etti. Yüzünde beliren gülümsemeyle birlikte hızlıca yanımıza doğru yürümeye başladı. Eyüphan'ın geldiğini gören görevli de bavulları bırakıp yanımızdan ayrıldı.
Telefon ekranından birbirimizi görmeye alışmış olsak da iki sene sonra tekrar kanlı canlı karşısında durmak garip hissettirmişti. Sanki aradan iki yıl değil de çok daha uzun bir zaman geçmiş gibiydi. Yanıma gelir gelmez hiçbir şey söylemeden kollarını etrafıma doladı, "Seni çok özledim.".
Gözlerimi kapatıp sarılışına karşılık verdim. Boğazımda biriken düğümü belli etmemeye çalışarak sırtını sıvazladım, "Ben de seni çok özledim.". Benden uzaklaştığında yüzüme birkaç saniye öylece baktı. Sanki gerçekten karşısında olduğuma kendini inandırmaya çalışıyordu.
Bakışları kısa süreliğine yüzümden aşağı kayıp yanımdaki bebek arabasına indi. O an yüzündeki ifade tamamen değişti, merakla arabaya doğru eğildi. Yanımıza gelen adamın kim olduğunu anlamaya çalışan ikizler de dikkatlerini ona vermiş, küçük gözleriyle Eyüphan'ın yüzünü inceliyorlardı, "Tanıştırayım, Kuzey ve Mercan.".
İki çocuğa da birkaç saniye sessizce baktı. Gülümsemesi giderek büyürken gözlerindeki şaşkınlığı gizleyemiyordu, "Bunlar gerçekten senin çocukların mı şimdi?" söylediği cümleyle ben de istemsizce gülümsedim, "Öyle.".
Eyüphan önce Mercan'a, sonra Kuzey'e baktı. "Tanıştığıma memnun oldum. Ben de Eyüphan.". Elini Mercan'a doğru uzattı, Mercan hiç düşünmeden küçük eliyle uzatılan eli yakaladı. Eyüphan'ın parmaklarını tuttuğu anda yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
"Bak sen..." deyip güldü, "Hiç yabancılık çekmedi." Mercan elini bırakmak yerine parmaklarıyla oynamaya devam ederken Kuzey biraz daha çekingen olduğundan yalnızca onu izlemekle yetindi.
Eyüphan bu kez elini Kuzey'e doğru uzattı, "Sen de mi biraz nazlısın bakalım?" Kuzey önce eline, sonra Eyüphan'ın yüzüne baktı. Birkaç saniye düşündükten sonra başını hafifçe bana doğru çevirdi. Gülümseyerek, "Kuzey biraz çekingen. Zamanla alışır." dedim.
"Alışır tabii." deyip başını salladı, "Daha ilk dakikadan yakın davranmalarını beklemiyorum.". Ayağa kalkıp önce çocuklara, sonra bana baktı. Yüzündeki gülümseme hâlâ kaybolmamıştı, "Ne kadar büyümüşler sanki daha dün doğmuşlardı."
"Ben de bazen inanamıyorum." bir an çocuklara bakıp sustum. İki yıl boyunca yaşadığım her şeyi anlatamasam da onun onları ilk kez karşısında gördüğündeki mutluluğunu izlemek iyi gelmişti.
Eyüphan yeniden Mercan'ın başını okşayıp Kuzey'e gülümsedi, "Hadi bakalım, eve gidelim.". Doğrulup bavulları alarak arabaya doğru geçtik.
***
Koçariye doğru ilerlerken gözlerimi camdan dışarı çevirdim. Yollar tanıdık gelmeye başladığında, kalbimin biraz daha hızlı attığını hissettim.
Başımı cama yaslayıp dışarıyı izlerken, yıllardır özlediğimi kendime bile itiraf etmediğim o evin birkaç dakika sonra karşıma çıkacak olması tuhaf bir his bırakıyordu içimde.
İstanbul'da kendime yeni bir hayat kurmuş, orayı evim olarak kabul etmeye çalışmıştım. Ama şimdi buraya yaklaşırken, insanın ilk evinin yerini hiçbir şeyin tamamen dolduramadığını anlıyordum.
Konağı uzaktan gördüğüm anda gözlerim dolacak gibi oldu. Araba konağın önünde durdurduğunda bir süre hareket edemedim. Sanki kapıyı açıp aşağı indiğim anda yıllardır kaçtığım her şeyle yeniden karşılaşacakmışım gibi hissediyordum.
Eyüphan bana dönüp sessizce baktı, "İyi misin?" başımı sallayıp küçük bir gülümseme bıraktım yüzüme. "İyiyim. Sadece... özlemişim." başka bir şey söylemeden elimi sıktı.
Arabadan indiğimizde konağın kapısının açıldığını gördüm. Akça, bizi gördüğü gibi hızlı adımlarla yanımıza geldi,"Fadime!".Kollarını açtığı anda ben de ona doğru ilerleyip sıkıca sarıldım.
"Hoş geldin." sesini duyduğum anda bütün özlemim boğazıma düğümlendi. Gözlerimi kapatıp ona sarılmaya devam ettim, "Çok özledim seni Akça.".
"Ben seni daha çok özledim." benden ayrılıp yüzümü iki eli arasına aldı. Gözlerime birkaç saniye baktıktan sonra başını iki yana salladı. Gülümseyip, ellerini tutarak çocuklara döndüm. Akça'nın bakışları onlara kayınca yüzündeki şaşkınlık yerini kocaman bir gülümsemeye bıraktı, "Bunlar Kuzey'le Mercan mı?".
Başımı salladım,"Evet.". Akça hemen yanlarına eğildi, "Siz de hoşgeldiniz kuzucuklar.". Çocuklar önce ona bakıp birbirlerine sokuldular. Mercan birkaç saniye sonra merakına yenilip Akça'ya doğru elini uzattı."Merhaba güzellik." deyip gülerek küçük elini tuttu.
Kuzey ise her zamanki gibi biraz daha uzaktan izlemekle yetindi. Çocukların Akça'yla tanışmasını izlerken içimde garip bir sıcaklık oluştu sanki iki farklı hayatım ilk defa aynı yerde buluşmuştu. Bir süre daha hasret giderdikten sonra hep birlikte konağa girdik.
Kapıdan içeri adımımı attığım anda olduğum yerde kısa bir süre durdum. Her şey tanıdık geliyordu. Duvarlar, merdivenler, salondaki eşyalar... Her şey gittiğim haliyle aynıydı. Elimi merdivenin korkuluğunda gezdirirken içimden derin bir nefes aldım.
"Evime geldim..." bu kelimeleri içimden söylemek bile gözlerimi doldurmaya yetmişti. Çocukların sesleriyle kendime gelip eşyalarımızı yerleştirmek için odama çıktım.
Odaya girdiğimde yıllardır kapısını açmadığım bir yerin içinde olduğumu hatırladım. Her şey neredeyse bıraktığım gibiydi. Çekmecelerin üzerine elim giderken bir an duraksadım.
Bavulumu yatağın üzerine bırakıp çocukların birkaç eşyasını yerleştirmek için çekmeceyi açtım. Tam o sırada gözüm küçük, tanıdık bir parıltıya takıldı. Kaşlarım çatıldı, elimi uzatıp onu çekmecenin içinden aldığımda nefesim kesildi.
Parmaklarımın arasında tutarken gözlerim bir anda doldu. İstanbul'a giderken kaybettiğimi sandığım, yıllardır bir daha karşıma çıkmayacağını düşündüğüm şey şimdi avucumun içinde duruyordu.
Başparmağımı üzerinde gezdirdim, yıllar önce onu bana uzattığı an geldi aklıma. O zamanlar bunun bir gün bana böyle ağır hissettireceğini bilmiyordum. Bir süre elimde öylece kaldı sonra gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Bilekliği yeniden çekmecenin içine bıraktım şimdi bunları düşünmenin sırası değildi.
Çekmeceyi kapatıp odadan çıktım, aşağı indiğimde Akça ve Eyüphan çocukların başındaydı. İkisi de yerde oynayan Kuzey ve Mercan'ı izliyordu, "Çocukları size bırakıyorum.". Eyüphan hemen bana döndü, "Nereye?".
"Abimi bulmaya." yüzündeki ifade bir anda ciddileşti, "Tek başına gitmeyeceksin.". "Eyüphan...", "Adamlar zaten o herifi arıyor. Bulmaları an meselesidir, sen bulaşma." başımı iki yana salladım.
Eyüphan hâlâ ikna olmuş görünmüyordu, çantamı omzuma takıp ona baktım, "Sen burada kal ve çocuklara göz kulak ol. Ben gidip abimin yerini öğreneceğim. Çok geçe kalmam.". "Fadime-" sözünü tamamlamasına izin vermeden kapıya yöneldim.
"Bir şey olursa seni ararım." arkamdan seslendiğini duysam da durmadım. Konağın önünde duran arabalardan birine binip kapıyı kapattım. Kontağı çalıştırırken ellerimi direksiyona yerleştirdim. Bir an gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım sonra arabayı çalıştırıp abimi bulmak için yola koyuldum.
***
Ersoy'ların konağının bulunduğu sokağa girdiğimde, kapının önünde bekleyen adamları gördüm. Arabayı gördüklerinde birkaçının bakışları üzerime çevrildi. Beni tanıyıp tanımadıklarını umursamadan hızımı kesmeden ilerlemeye devam ettim.
İçlerinden biri önüme çıkacakmış gibi bir adım attı ama durmadım. Arabayı konağın kapısına kadar sürüp sertçe fren yaptım. Motoru bile kapatmadan kapıyı açıp arabadan indim. Çantamı yanıma alıp kapıyı sertçe kapattığımda, kapının önündeki adamların hâlâ beni izlediğini fark ettim.
Hiçbirine bakmadan konağın kapısına doğru yürüdüm. Kapının önüne geldiğimde elimle birkaç kez sertçe vurdum, "Nerede o şerefsiz?" sesim konağın içinde yankılanırken birkaç saniye bekledim. Kapı açılmadı, bir kez daha vurdum, "Açın kapıyı!".
Bu kez içeriden ayak sesleri duyuldu, kilidin çevrilmesinin ardından kapı aralandı. Karşımda Seray'ı gördüğüm anda gözlerinin büyüdüğünü fark ettim. Bir süre tek kelime etmeden yüzüme baktı, belli ki beni karşısında görmeyi beklemiyordu.
Bakışlarımı Seray'dan çekip kapının aralık kısmından konağın içerisine doğru çevirdim, "Nerede o şerefsiz abin?". Seray'ın yutkunduğunu gördüm, "Bilmiyorum." gözlerimi tekrar ona çevirdim,"Bilmiyorsun?"."Gerçekten bilmiyorum." birkaç saniye yüzüne baktım.
"Bilsem de söylemezdim zaten." beklediğim cevabı almıştım. Başımı yavaşça salladım,"Tahmin ettiğim gibi." Seray kapıyı biraz daha kapatmaya çalışır gibi olduğunda elimle kapının kenarını tuttum. Geri çekilmesine fırsat vermeden sakin bir ses tonuyla konuştum,"Ara abini.".
Seray'ın yüzündeki ifade değişti, "Fadime, ben-", "Ara." tek kelimeyle kestim sözünü. Birkaç saniye boyunca bana baktı. Arkamdaki adamlara, sonra tekrar bana göz ucuyla baktığını gördüm. Benden korktuğunu belli etmemeye çalışıyordu ama ellerindeki telefonun titremesinden bunu anlamak zor değildi.
Sonunda telefonunu çıkardı, ekrana baktıktan sonra derin bir nefes alıp arama tuşuna bastı. Telefon birkaç kez çaldı. O sırada gözlerimi Seray'dan ayırmadan bekledim,"Açmıyor...". Elimi uzattım,"Bir daha ara.".
Bu kez birkaç saniye sonra karşı taraf telefonu açtı. Seray daha ağzını açamadan telefonu elinden alıp, kulağıma götürdüm. İlk birkaç saniye karşılıklı sessizlik oldu sonra o tanıdık ses duyuldu,"Trabzon'a daha erken gelirsin diye düşünüyordum. Abin gözünde bu kadarmış demek ki.".
Çenemi sıktım, sesini duymak bile sinirlerimi ayağa kaldırmaya yetmişti, "Korkaklığınla başkalarının arkasına saklanmak sana yakışıyor.". Karşı taraftan kısa bir gülüş duyuldu. "Hâlâ aynı öfke...".
"Abim nerede? Boş lafları kes.", "Cırlama hemen." sözünü bitirmesine izin vermeden öfkeyle karşılık verecektim ki devam etti. "İki saate Taş Köprü'de ol." sesindeki rahatlık sinirimi daha da bozdu, "Peşine adam takarsan abin bu sefer gerçekten ölür.".
Bir anda sustum, abim ölmemiş. İçimde sabahtan beri duran o korkunun biraz olsun gevşediğini hissettim. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra yalnızca, "Tamam." dedim. Telefonu kulağımdan indirip aramayı sonlandırdım.
Seray hâlâ karşımdaki yerinde duruyordu. Telefonunu ona uzattığımda önce yüzüme, ardından telefona baktı. Elini uzatırken parmaklarının hafifçe titrediğini gördüm. Telefonu eline alıp hemen kendisine çekti.
Hiçbir şey söylemeden, arkamı dönüp arabaya doğru yürüdüm. Kapıyı açıp içeri geçtim, motoru çalıştırmadan önce birkaç saniye direksiyonun başında öylece oturdum.
İki saat.
Motoru çalıştırıp arabayı geri çevirdim. Konağın önündeki adamlara tek bir bakış bile atmadan gaza bastım ve Ersoy'ların konağından uzaklaştım.
***
Ersoy'ların konağından çıktıktan sonra doğrudan koçari konağına doğru sürdüm. Daha iki saat vardı, şu anlık yapabileceğim başka bir şey yoktu. Yol boyunca Koray'ın sesi kulaklarımda dönüp durdu.
İki saate Taş Köprü'de ol.
Sanki bana emir verebilecekmiş gibi konuşması öfkemi daha da artırıyordu. Yıllar sonra döndüğüm şehirde daha birkaç saat bile geçmeden yine aynı insanların arasında kalmıştım.
Ama bu kez kaçıp gitmeyecektim. Abim oradaydı, onu bulmadan hiçbir yere gitmeyecektim. Konağın önüne geldiğimde arabayı park edip hızlıca içeri girdim. Kapıyı açar açmaz içeriden gelen çocuk seslerini duyuluyordu, beni görmeleri de uzun sürmedi, "Anne!".
İkisi birden bana doğru koşmaya başladığında çantamı yere bırakıp dizlerimin üzerine çöktüm. Önce Kuzey, ardından Mercan kendini kollarımın arasına attı, "Güzellerim...". İkisini de sıkıca sarıp saçlarından öptüm. Gün boyunca ilk defa içimdeki gerginlik biraz olsun hafiflemişti.
Mercan boynuma sarılıp yüzünü boynuma gömerken Kuzey de kollarıma iyice sokuldu,"Özlediniz mi anneyi?" Kuzey başını salladı, "Evet.". Duyduğum cevapla gülümseyip ikisini de bir kez daha öptüm. Başımı kaldırdığımda Eyüphan'ın bizi izlediğini gördüm, yüzümdeki ifadeden bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı.
Çocukları kucağıma alıp koltuğa oturdum, "Koray'la konuştum." Eyüphan'ın yüzü bir anda değişti, "Ne?". "Ersoy'ların konağına gittim. Seray'ı buldum, ona arattım.", "Sen ciddi misin?". Başımı salladım, "Evet.", "Fadime, sana ne söyledim ben? Tek başına hiçbir yere gitmeyecektin.".
"Abimi bulmam gerekiyordu.", "Bunun için adamlarımız var.", "Adamlarınız saatlerdir arıyor." Eyüphan'ın çenesi gerildi, "Bulacaklar.","Ama bulamadılar." sözümün üzerine birkaç saniye sessiz kaldı, "Koray'la konuştum.", "Ne dedi?", "İki saat sonra Taş Köprü'de olmamı istedi.".
Eyüphan'ın yüzündeki endişe artık saklanamayacak kadar belirgindi, "Ve sen gitmeyi düşünüyorsun.", "Düşünmüyorum. Gideceğim.". "Fadime, bunun ne olduğunu anlamıyor musun? Adam seni ayağına çağırıyor.", "Biliyorum.".
"O zaman neden hâlâ gitmekten bahsediyorsun?", "Çünkü abim onun elinde!" sesim yükselince kucağımdaki Mercan bana baktı. Hemen sesimi biraz alçalttım ama öfkemi bastıramadım,"Ben burada oturup adamlarının onu bulmasını bekleyemem.". Eyüphan önümde ileri geri yürümeye başladı.
"Ya bu bir tuzaksa?", "Olabilir." içimdeki sertlik bir anlığına kırıldı ama kararım değişmedi. Kuzey'in saçlarını okşadım, "Ama abimi orada bırakamam.". Eyüphan derin bir nefes aldı, "Ben de geleceğim." başımı iki yana salladım, "Hayır.".
"Fadime-", "Koray özellikle peşime kimseyi takmamamı söyledi.", "Ona güvenecek misin?", "Hayır.". Hiç düşünmeden cevap verdim, "Ona güvenmiyorum ama abimin hayatını riske atacak kadar da aptal değilim." başını eğip ellerini beline koydu. Belli ki ne söylese beni ikna edemeyeceğini anlamaya başlamıştı.
***
Taş köprüye vardığımda arabayı yolun kenarına çekip motoru kapattım. Birkaç saniye boyunca ellerimi direksiyondan çekmeden karşıya baktım. Arabadan inip köprünün kenarında beklemeye başladım. Gözlerim sürekli karşı taraftaki yoldaydı, Koray'ın ne yapacağını bilmiyordum ama abimin nerede olduğunu öğrenmeden buradan dönmeyecektim.
Dakikalar geçtikçe sabırsızlığım artıyordu. Tam telefonumu çıkarıp saate bakacakken karşı taraftan siyah bir araba göründü. Araç hızını azaltarak bana doğru yaklaşmaya başlayıp, birkaç metre önümde durdu. Önce şoför kapısı açıldı, ardından Koray arabadan indi.
O da birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden bana baktı. Bakışları yüzümde gezindikçe dudaklarının kenarında yavaş yavaş bir gülümseme oluştu, "Kendim görmeden inanmadım.". Sesindeki şaşkınlık kısa sürede yerini alaycı bir tona bırakmıştı, ben ise tek bir saniye bile kaybetmek istemiyordum, "Gördün işte. Söyle, abim nerede?".
Koray cevap vermek yerine başını hafifçe yana eğip beni incelemeye devam etti, "Vay be..." sabrım tükenmeye başlamıştı,"Koray, oyun oynayacak halde değilim."."Belli." gözlerini üzerimden çekmeden hafifçe güldü."Abim nerede?" bu kez sesimi daha sert çıkardım.
Birkaç saniye sustuktan sonra sanki aklına yeni gelmiş gibi kaşlarını kaldırdı, "Aa... Bu kadar hızlı mı gerçekten?". Ne demek istediğini anlamadan yüzüne baktım,"Neyi uzatıyorsun?". Bir adım daha attı,"Seni buralara getirmenin bir kurşun kadar kolay olduğunu bilseydim, daha erken vururdum abini.".
İçimdeki öfke bir anda yeniden yükseldi, "Kes o sesini." dişlerimi sıkarak ona baktım."Nerede olduğunu söylemeyeceksen ne diye çağırdın beni buraya?" öfkemi eğlenerek izliyordu. Sanki yıllar sonra karşısında beni görmek yetmiyormuş gibi bir de sabrımı sınamaktan keyif alıyordu.
"Seni ona götüreceğim." söylediğiyle kaşlarım çatıldı,"Ne?". Bu kez doğrudan üzerime doğru yürümeye başladı, "Sen istersin de ben yapmaz mıyım?" yüzündeki sırıtıştan midem bulandı. İğrenen gözlerle ona baktım,"Yaklaşma." ama durmadı. Aramızdaki mesafe iyice kapanırken elini ceketinin cebine attı.
Bir an ne yapacağını anlamaya çalıştım. Cebinden çıkardığı siyah kumaşı iki parmağının arasında tutup gözümün önünde yavaşça sallamaya başladı.Ne olduğunu anladığım anda istemsizce bir adım geri çekildim. Bunu fark etmiş olacak ki gülümsemesi daha da genişledi.
Elindeki kumaşı bana doğru uzattı,"Sen mi takmak istersin, yoksa ben mi takayım?". Gözlerimi kumaştan ayırmadan elimi uzatıp öfkeyle elinden aldım,"Ver Allah'ın cezası." kumaşı avucumda sıkarak arkamı döndüm. Koray'ın arkamdan gelen kahkahasını duyduğumda adımlarımı daha da hızlandırdım.
Arabaya doğru ilerlerken tek düşündüğüm abimdi. Ne söyledikleri, ne de beni nereye götüreceği umurumdaydı. Abimi görecektim, onu sağ salim bulacaktım. Arabanın kapısını açıp içeri oturdum. Ardımdan yan taraftaki kapı açıldı, kahkahasının son kırıntıları hâlâ sesindeydi.
***
Yol boyunca tek kelime bile konuşmadık. Gözlerimdeki siyah bez parçası yüzünden nereye gittiğimizi anlamaya çalışmak da boşunaydı. Gördüğüm tek şey karanlıktı, ne kadar süredir yolda olduğumuzu bile kestiremiyordum. Arada arabanın virajlara girdiğini hissediyor, her seferinde elim istemsizce koltuğun kenarına gidiyordu. Ellerimi kucağımda birleştirip koltuğa yaslandım.
Umarım bir oyunun içine düşmemişimdir.
Araba yavaşladığında düşüncelerimden sıyrıldım. Motorun sesi değişmiş, araç birkaç saniye sonra tamamen durmuştu. Kapının açılma sesi geldi, Koray'ın ayak seslerini duymayı beklerken birkaç saniye sonra sesi geldi, "Geldik." elimi yüzüme götürüp gözlerimdeki bezi çıkardım.
Bir anda karşılaştığım karanlık yüzünden gözlerimi birkaç kez kırpıştırdım. Gözlerimin karanlığa alışması birkaç saniye sürünce etrafı seçmeye başladım. Karşımda büyük, eski görünümlü bir depo vardı. Etrafta birkaç araba dışında neredeyse hiçbir şey yoktu. İçime oturan huzursuzlukla çevreme baktım.
Koray arabadan indiğinde ben de hiç beklemeden peşinden indim,"Abim burada mı?" cevap vermedi sadece başıyla deponun girişini işaret etti. Peşinden yürümeye başladım, içeri girdiğimizde dışarıdaki sessizliğin yerini ağır bir hava aldı. Adımlarımızın sesi boş depoda yankılanıyordu.
Gözlerim bir yandan etrafı tarıyor, bir yandan abimi arıyordu. Bir köşede birkaç adam vardı ama abim yoktu. Biraz daha ilerledik, hâlâ onu göremeyince durup Koray'a döndüm, "Abim nerede?" yine cevap vermedi. Bunun yerine bakışlarıyla arkamı işaret etti, kaşlarımı çatıp gösterdiği tarafa döndüm. İki adam, aralarında birini taşıyarak bize doğru geliyordu.
"Abi..." içimde bir şey koptu sanki, düşünmeden onlara doğru koştum. Adamlar abimi önümde yere bıraktığında hemen yanına çöktüm,"Abi?" omzuna dokundum. "Abi, duyuyor musun beni?" başını hafifçe oynattı ama gözlerini açmakta zorlanıyordu.
Abimi bu halde görünce gözlerim doldu. Üzerindeki kıyafetler kirlenmiş, yüzünde morluklar oluşmuştu. Saçları dağılmış, dudaklarının kenarında kurumuş bir kan izi vardı,"Abi, hadi. Gözünü aç.". Elimi yüzüne götürüp yanağını okşadım,"Ben geldim. Duyuyor musun beni?" abimden belli belirsiz bir ses çıktı.
Yaşıyordu, bu kadarı bile o an nefes almama yetmişti. Sonra gözlerim yavaşça vücuduna kaydı. Göğsüne baktım, karnına, kollarına, bacaklarına... Hiçbir yerde kan ya da mermi izi göremiyordum. Kaşlarım çatıldı, ellerimle kıyafetlerinin üzerinde göz gezdirmeye başladım. Bir yerinde yara vardır diye arıyordum. Yoktu. Hiçbir yerde yoktu.
Bir anda aklıma gelen şeyle başımı kaldırdım, bakışlarım doğrudan Koray'ı buldu. Yüzündeki ifadeyi gördüğüm anda her şeyi anladım. Dudaklarını birbirine bastırmış, kahkahasını tutmaya çalışıyordu. Bir süre bana bakıp kendini zorladı sonra dayanamadı. Kahkahası deponun içinde yankılandı.
"Sen..." ayağa kalktım,"Senin yaptığın..." Koray gülmeye devam ediyordu. "Küçük oyunumu beğendin mi?". O an gerçekten sinirlerimin kopma noktasına geldiğini hissettim, "Seni öldüreceğim." üzerine doğru yürümeye başladım. Bir milim bile geri çekilmedi aksine yüzündeki keyifli ifadeyi koruyarak bana baktı,"Çok korktum.".
Birkaç adım daha yaklaşıp gözlerimin içine baktı sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi sakin bir ses tonuyla konuştu, "Abini sana veririm." bir anda sustum."Ama bir şartım var." öfkemi bastırmaya çalışarak sordum,"Ne istiyorsun?". Koray'ın yüzündeki gülümseme yavaşça büyüdü, "İstanbul'a geri kaçmayacaksın.". Bir an gerçekten yanlış duyduğumu düşündüm, "Ne?".
"İstanbul'a dönmeyeceksin." gözlerimi kıstım, "Sen ne saçmalıyorsun?" Koray omuzlarını gevşekçe kaldırdı. "Sence de fazla ayrı kalmadık mı?" söyledikleri midemi bulandırdı."Gayet açık konuştum bence.". "Ayrılmamı istedin yaptım, nerede yaşayacağıma karışamazsın." sesim yükselmeye başlamıştı. Koray ağzıyla cık cık yaptı,"Bence karışabilirim.".
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım sabrımın sonuna gelmiştim. Onunla burada daha fazla tartışmak istemiyordum. Abim hâlâ yerdeydi, şu an benim için önemli olan tek şey onu buradan çıkarmaktı, "Burada kalırsam..." gözlerimi Koray'a çevirdim. "Bir daha karşıma çıkmayacaksın. Anlaşıldı mı?" birkaç saniye cevap vermedi, sanki gerçekten düşünüyormuş gibi başını eğdi.
Sonra omuz silkti, "Bakılır." içimden küfrettim ama sesimi çıkarmadım.
Onun asıl amacının İso'nun acı çekmesi olduğunu bildiğimden, şimdilik teklifini kabul edecektim. Bunca yıl sonra beni yeniden buraya çağırmasının sebebi de buydu belki de. İso'nun beni burada görmesini, geçmişte yaşananların yeniden canlanmasını istiyor olabilirdi.
Başımı çevirip yerde yatan abime baktım. Önce abimi buradan çıkartmalıydım sonra ne olacağını düşünürdüm. Gitmenin bir yolunu mutlaka bulurduk, içimdeki öfkeyi yutup yeniden Koray'a döndüm, "Tamam, kabul ediyorum."

❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀・・・❀
selaammm🌸💗✨
umarım beğenirsiniz
oy verip, fikirlerinizi yorumlarda yazarsanız beni çok mutlu edersiniz🌸
seviyom sizi