farzet

19 Mart 2025
Fadime
Elim yavaşça aşağı indi, birkaç saniye boyunca arkamı dönmeden öylece kaldım. O sesi tanımamak mümkün değildi. Nefesim boğazımda düğümlenirken parmaklarım hâlâ arabanın kapısının üzerinde duruyordu.
İçimde yükselen tuhaf hisse rağmen kendimi toparlayıp derin bir nefes aldım ve yavaşça arkamı döndüm. Gözlerim onunla buluştuğu anda zaman bir anlığına olduğu yerde kaldı.
İso karşımdaki birkaç adımlık mesafede duruyordu. İlk anda hiçbir şey söylemedi. Göğsü derin bir nefesle yükselip inerken gözleri yüzümde kaldı. Bakışları birkaç saniye boyunca üzerimde dolaştı; saçlarımda, yüzümde, ellerimde durup yeniden gözlerime geldi. Yüzündeki sertlik bir anlığına kaybolur gibi oldu ama hemen ardından çenesini sıktı, bakışları yeniden soğudu.
Gözlerimi ondan ayıramadım, dudaklarımı araladım ama sesim çıkmadı. Boğazımı temizleyip kendimi toparlamaya çalıştım. "Ne işin var senin burada?" yüzü biraz daha sertleşti. Çenesini sıktı, ardından bakışlarını gözlerime sabitledi, "Asıl senin ne işin var burada?".
Kaşlarımı çatıp ona baktım, sesindeki tavır sinirimi daha da bozmuştu, "Seni ilgilendirmez." tam devam edecektim ki sözümü keserek araya girdi. "Doğru ya... Abiciğin vurulmuş." dudaklarının kenarında sinir bozucu bir gülüş belirdi, "Kim bilir yine ne yaptı?".
"Abim hakkında doğru konuş." sesim istemeden yükselmişti. İso ise bundan rahatsız olmak yerine birkaç adım atarak bana doğru yaklaştı. Aramızdaki mesafe azaldıkça yüzündeki o alaycı ifade daha belirgin hâle geldi, "Konuşmazsam ne olur? Yine kaçıp gider misin?".
Gözlerimi gözlerinden ayırmadan ona baktım. İçimde biriken öfke artık dilimin ucuna kadar gelmişti. Tam ağzımı açıp karşılık verecekken arkamızdan gelen kadın sesiyle ikimiz de durduk, "İso.".
Bakışlarım istemsizce onun üzerinden kayıp sesin geldiği tarafa döndü. Birkaç adım ötede sarışın bir kadın duruyordu. Açık renk saçları omuzlarına dökülüyor, yeşil gözleri ikimizin arasında gidip geliyordu. Yüzündeki sakin ifadeye rağmen güzelliği ilk bakışta dikkat çekiyordu.
Bakışlarımı kadından çekip tekrar İso'ya döndüğünde onun hala bana baktığını gördüm. Kadın İso'ya bakarak, "Hadi gidelim," dedi. Bir süre sonra gözlerini üzerimden çekip kadına doğru yöneldi. Birkaç adım attıktan sonra arkasına dönüp birkaç saniye durdu, "Görüşürüz, Koçari kızı.".
***
İso ile sarışın kadının hastanenin kapısından içeri girmesini izledim. Gözlerimi üzerlerinden çekmek istesem de birkaç saniye boyunca olduğum yerde kalıp arkalarından baktım. Bir kez bile arkasına dönüp bakmamıştı.
Az önce bana bakan gözlerin şimdi başka birine çevrilmiş olması, nedenini anlamlandıramadığım bir şekilde içimi sıkıştırdı. Bakışlarımı kapıdan çekip yavaşça arabama çevirdiğimde ellerimin titrediğini fark ettim. Parmaklarımı birbirine geçirip sıkıca tuttum ama titreme geçmek yerine daha da belirginleşti.
Derin bir nefes almaya çalıştım, ancak göğsümün içinde bir yerde takılıp kalan nefes sanki ciğerlerime ulaşmadan geri dönüyordu. Başımı eğip birkaç kez gözlerimi kırptım. Kendimi toparlamam gerektiğini biliyordum. Çantamı düzeltip arabanın kapısını açtım ve içeri oturdum.
Çantamı yan koltuğa bıraktıktan sonra bir süre direksiyona baktım; parmaklarımı direksiyonun üzerine koyduğumda titreme hâlâ durmamıştı. Arabayı çalıştırdım ama hemen hareket etmedim. Gözlerimi kapatıp birkaç kez yavaşça nefes almaya çalıştım. Her seferinde aklıma aynı görüntü geliyor, İso'nun bana bakışıyla yanında duran o kadın birbirine karışıyordu.
Başımı iki yana sallayıp kendimi bundan uzaklaştırmaya çalıştıktan sonra ellerimi direksiyonda biraz daha sıkı tuttum.
"Kendine gel." diye mırıldandım kendi kendime. Sesim istediğim kadar sağlam çıkmasa da arabayı hareket ettirip otoparktan çıktım. İlk birkaç dakika yolu sessizce takip ettim. Ellerim direksiyonda, gözlerim önümdeydi ama zihnim çoktan başka bir yerde dolaşmaya başlamıştı. İso'nun sesi hâlâ kulağımdaydı; o kadar uzun zaman sonra yalnızca birkaç kelime duymak bile içimde kapandığını sandığım yerleri yeniden açmaya yetmişti.
Ne kadar düşünmemeye çalışsam da yanında gördüğüm kadın gözümün önünden gitmiyordu. Nefesimin giderek hızlandığını fark ettiğimde camı biraz açıp yüzüme serin hava gelmesini sağladım ama bu kez de kalbimin atışları hızlanmaya başladı. Parmak uçlarım karıncalanırken direksiyonu daha sıkı kavradım ve yolun önümde daralıyormuş gibi olduğunu hissettim.
Yıllardır yaşamadığım o sıkışma bir karşılaşmayla geri dönmüştü. Kendimi toparlamaya çalıştıkça kafam biraz daha dağılıyor, derin bir nefes almaya çalıştığımda sanki göğsüm biraz daha sıkışıyordu. Birkaç kez gözlerimi kırpıp önüme bakmaya çalıştım ama artık devam edemeyeceğimi anlayınca yolun uygun bir yerinde sağa çekip arabayı durdurdum.
Başımı koltuğa yaslayıp gözlerimi kapatıp, nefesimi düzene sokmaya çalıştım. Fakat her denememde nefesim yarıda kesiliyor, boğazım düğümleniyordu, "Geçecek..." diye fısıldadım sesim titrerken, "Geçecek.".
Sanki bunu kendime birkaç kez söyleyince gerçekten geçecekmiş gibi aynı kelimeyi zihnimde tekrarladım ama gözlerimden yaşlar çoktan süzülmeye başlamıştı. Yüzümü ellerimin arasına aldığımda omuzlarım istemsizce sarsıldı. Ağlamamı durdurmaya çalıştıkça boğazımdan daha ağır bir hıçkırık yükseliyor, birkaç saniye sonra yeniden sessizleşiyordu.
Her şeyi üst üste binmişti. Abim için gittiğim hastanede onu görünce, sanki uzun zamandır kapalı tuttuğum bir kapı bir anda açılmış, ne varsa önüme dökülmüştü.
Bir süre daha arabada kalmaya çalıştım, nefesim hâlâ düzelmemişti. İçerisi gittikçe daralıyormuş gibi hissetmeye başlayınca sonunda kapıyı açıp dışarı çıktım. Birkaç derin nefes almaya çalışarak yolun kenarından sahile doğru yürümeye başladım. Gözyaşlarımı elimle silsem de yenileri hemen ardından geliyordu.
Nereye gittiğimi ya da ne kadar yürüdüğümü düşünmeden ilerledim; denizin kokusu burnuma ulaşmaya, dalgaların sesi biraz daha belirginleşmeye başladığında adımlarım kendiliğinden yavaşladı. Sahile indiğimde ayakkabılarım kuma gömülmeye başladı. Birkaç adım daha attıktan sonra artık ayakta durmak istemediğimi hissedip kendimi kumların üzerine bıraktım.
Ellerimi yanıma koyup başımı kaldırarak denize baktım. Dalgalar kıyıya vuruyor, geri çekilirken kumların üzerinde ince bir ses bırakıyordu. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım; bu kez hava gerçekten ciğerlerime kadar indi. Yavaşça verdiğim nefesin ardından bir tane daha aldım. Ağlamam hâlâ devam ediyordu ama artık hıçkırıklarım kesilmiş, gözyaşlarım sessizce yanaklarımdan süzülüyordu.
Gözlerimi kapattığımda karşıma yine aynı görüntü geldi. İso'nun bana baktığı o birkaç saniye, yüzündeki o yabancı olduğum soğuk ifade ve yanında beliren o kadın. Gözlerimi daha sıkı kapattım, bunu düşünmek istemiyordum. Daha doğrusu, düşünmemem gerektiğini biliyordum ama zihnim söz dinlemiyordu.
İso'nun hayatında artık bana ait hiçbir şey olmayabileceği düşüncesi. Uzun süredir bunu hiç düşünmemiştim. Daha doğrusu, düşünmek zorunda kalmamıştım. İstanbul'da çocuklarla kurduğum hayatın içinde geçmişi bir yere kaldırmış, kapağını kapatmıştım. İso'nun nerede olduğunu, ne yaptığını, hayatında kimlerin olduğunu bilmeden yaşamaya alışmıştım.
Onun da bir yerlerde kendi hayatına devam ettiğini elbette biliyordum ama bunu gerçekten gözümün önüne getirmemiştim. Şimdi ise tek bir bakış yetmişti. Dudaklarımı birbirine bastırıp başımı kaldırdım, gözlerim yeniden denize takıldı. Dalgalar kıyıya vurup geri çekilirken hâlâ aynı yerde, yıllardır kaçtığım bir gerçeğin karşısında oturuyormuşum gibi hissediyordum.
Belki de İso'yu gerçekten kaybetmiştim. Bu düşünce içime oturduğunda göğsüm yeniden sıkıştı. Başımı eğip ellerime baktım, parmaklarım hâlâ hafifçe titriyordu. Bunca zaman sonra karşıma çıktığı ilk anda neden böyle olmuştum? Neden sesini duymak, yüzünü görmek, bana birkaç kelime söylemesi bütün dengemi bu kadar kolay bozabilmişti?
Onsuz yaşamayı öğrenmiştim. Çocuklarımla bir düzen kurmuş, her şeyi kendi başıma halletmeye alışmıştım. Güçlü olmak zorunda kaldığım onca şeyin ardından, birkaç dakikalık bir karşılaşmanın beni yeniden dağıtmasına tahammül edemedim. Elimi yüzüme götürüp gözyaşlarımı sildim. Ama ne kadar silersem sileyim, içimdeki o düşünce gitmiyordu.
Ben onu geride bıraktığımı sanırken, belki o da beni çoktan geride bırakmıştı. Şimdi karşısında durduğumda gözlerinde gördüğüm o soğukluk, söylediklerinin arasına sakladığı öfke ve yanındaki kadının varlığı bana bunu ilk kez bu kadar açık hissettirmişti.
Başımı iki yana salladım, bunu kabullenmek istemiyordum. Düşüncesi bile canımı acıtıyordu ama bundan kaçacak bir yerim de yoktu. Ben gitmiştim, ben arkamı dönüp onu hayatımın dışında bırakmıştım. O gün kendime başka bir yol seçerken bir gün bunun karşılığının böyle bir sessizlik olabileceğini düşünmemiştim. Şimdi ise onun hayatında bana ayrılmış bir yer kalmamış olma ihtimaliyle karşı karşıyaydım.
Gözlerimi denizden ayırmadan derin bir nefes aldım. Bu kez nefesim yarıda kesilmedi, yine de içimdeki ağırlık da geçmemişti. Bir süre öylece oturup dalgaların sesini dinledim. Sonra ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirip başımı öne eğdim.
Belki de İso gerçekten devam etmişti. Belki benim yıllardır dokunmaya korktuğum o geçmiş, onun için çoktan kapanmıştı. Başımı dizlerime yaslayıp gözlerimi kapattım, ağlamamak için dudaklarımı sıktım ama gözyaşlarım yine de aktı. Bu kez ona değil, kendime ağlıyordum.
Yıllardır kendimi koruduğumu sanırken aslında içimde hâlâ aynı yerde duran bir şeyi tek başıma taşımıştım. Şimdi onu yeniden karşıma çıkaran hayat değildi sadece; kendi ellerimle bıraktığım bir şeyi geri almak için artık çok geç kalmış olma ihtimaliydi. Ve ilk defa, onu bıraktığım gün kadar yalnız hissettim.
***
21 Mayıs 2025
Fadime
İki ay geçmişti, o günden sonra kendimi mümkün olduğunca işe vermiştim. Sabahları fabrikaya gelir gelmez masama oturuyor, önüme ne kadar iş gelirse gelsin bitirmeden başından kalkmıyordum. Sürekli bir şeylerle uğraşmak, zihnimi başka yerlere çekmek için iyi bir yol gibi geliyordu. Çünkü boş kaldığım her an düşüncelerim yine aynı yerlere dönüyordu.
Fabrikada geçirdiğim her saat, çocuklardan uzak kaldığım bir saat demekti. Sabah onları bırakıp çıkarken Mercan'ın peşimden gelmek için ellerini uzatması, Kuzey'in kapının önünde durup bana bakması aklıma geldikçe içimde bir suçluluk oluşuyordu. Akşam eve döndüğümde beni görür görmez yanıma koşuyorlar, ben ise onları bütün gün görmemiş olmanın verdiği özlemle hasret gidermeye çalışıyordum.
Sonra ertesi sabah yine aynı şeyler yaşanıyordu. Çalışmazsam kafamın içinden çıkamıyordum, ama çalışırsam da çocuklardan uzak kalıyordum. Hangisini seçsem diğerinin vicdanı üzerimde kalıyordu.
Önümdeki dosyayı kapatıp sandalyemde geriye yaslandığımda omuzlarımın ne kadar gerildiğini fark ettim. Uzun zamandır bu kadar tempolu çalışmadığım için son haftalardaki yoğunluk beni fazlasıyla yoruyordu.
Gözlerimi birkaç saniyeliğine kapatıp derin bir nefes aldım. Eve gidince çocuklarla ilgilenecek, onlarla vakit geçirecek, belki biraz oynayıp sonra uyutacaktım. Aslında istediğim de buydu. Ama bir yandan da burada bitirmem gereken onlarca iş vardı.
Sanki ne kadar uğraşırsam uğraşayım hiçbir tarafa tam olarak yetemiyordum. Kendime kızarak yeniden bilgisayara döndüm. Tam o sırada kapım açıldı, abim içeri girdi. Elindeki dosyayı masanın üzerine bırakıp karşımdaki sandalyeye geçti. Birkaç saniye önümdeki dosyalara baktıktan sonra bana dönüp, "Abim, çalışmaya biraz ara mı versen, he." dedi.
Başımı kaldırıp ona baktım. Sesindeki hafif sitemi duyunca istemsizce küçük bir gülümseme geçti yüzümden, "İşim bitsin, sonra ara veririm." dedim. "Kendini bu kadar yorma." hafifçe gülümsedi. Ardından sandalyesinde biraz geriye yaslanıp, "Neyse, sana başka bir şey söylemeye geldim." dedi.
Kaşlarımı hafifçe çattım, "Ne oldu?". "İki gün sonra Ersoy'ların iş yemeği var, ona gideceğiz." kaşlarımı hafifçe kaldırdım, "İş yemeği mi?". Abim şaşkın bir ifadeyle yüzüme baktı, "Son bir aydır hazırlıklarıyla uğraşıyoruz, nasıl unuttun?".
"Unutmadım da..." bir an durup ona baktım. Sonra içimdeki isteksizliği saklamadan, "Benim gitmem şart mı?" diye sordum. Hiç düşünmeden, "Fadime, sen de geleceksin." dedi. Sandalyemde biraz geriye yaslanıp iç çektim, "Abi, gerçekten hiç hâlim yok.".
Abimin yüzündeki ifade biraz ciddileşti. Masanın üzerindeki dosyaya kısa bir bakış attıktan sonra yeniden bana döndü, "Birlikte gideriz, eğer sıkılırsan çok kalmaz, rahatsızım der erkenden dönersin. Ama gelmemezlik yaparsan laf olur.".
İlk başta itiraz etmek istedim. Zaten günlerdir kendimi zorlayarak çalışıyordum; iki gün sonra bir de iş yemeğine katılmak hiç istemediğim bir şeydi. Özellikle o yemek Ersoy'ların düzenlediği bir yemekse. Ama abimin kararını çoktan verdiğini görünce söyleyecek başka bir şey bulamadım.
"Tamam abi," dedim sonunda, "Gelirim.". "İyi." rahatlamış gibi başını salladı. Bir süre daha odada kaldı, güncel işlerden ve gelecek anlaşmalar hakkında biraz daha konuştuk. Arada önümdeki dosyalara göz atıyor, o sırada hala söylediklerini dinliyordum.
Sonunda ayağa kalkıp kapıya yöneldi, "Ben çıkıyorum, sen de kendini daha da yorma. Yetişmiyorsa da bırak, yarın devam edersin.". Başımı sallayıp ona baktım, "Tamam abim.". Abim kapıyı kapatıp çıktıktan sonra yeniden yalnız kaldım. Birkaç saniye arkasından kapıya baktım, sonra önümdeki bilgisayara dönüp iç çektim.
Kafamın içi o kadar doluydu ki neyi neden yaptığımı ben bile bazen ayırt edemiyordum. Çalışmak istemiyordum ama çalışmayınca onu düşünüyordum. Çocukların yanında olmak istiyordum ama onların yanındayken de zihnim susmuyor, onu dinginlemek için burada yetişmesi gereken işleri düşünüyordum.
İki tarafa da yetişmeye çalıştıkça kendimi daha fazla yoruyordum. Sonunda başımı iki yana sallayıp yeniden dosyalara döndüm. En azından bugün bitirebildiğim kadarını bitirecektim.
Saatler sonra son evrakı da tamamlayıp bilgisayarı kapattığımda sandalyede geriye yaslandım. Gözlerimi kapatıp birkaç saniye öylece kaldım. Bütün gün üzerimde biriken yorgunluk şimdi kendini iyice belli ediyordu. Ellerimi yüzümde gezdirip derin bir nefes aldım, ardından çantamı alıp ayağa kalktım. Tam odadan çıkmaya hazırlanıyordum ki kapım tıklandı, "Gir.".
Kapı açıldı ve Eyüphan odaya girdi. Kapının kenarında durup bana baktıktan sonra, "Hazırsan çıkalım." dedi. Çantamı omzuma geçirip ona baktım. Günün sonunda eve gidecek olmak bile üzerimdeki ağırlığı biraz olsun hafifletmişti. "Hazırım, çıkalım." dedim. Eyüphan kapının önünden çekildi. Ben de son kez masama göz atıp ışıkları kapattım.
***
23 Mayıs 2025
Fadime
Akşama yemek olduğundan işe gitmemiş, sabah çocuklarla birlikte ailemin çiftliğine gelip bütün günü onlarla geçirmeye karar vermiştim. Trabzon'a geldiğimizden beri kendimi bu kadar rahat bırakıp başka hiçbir şeyi düşünmeden çocuklarımla böyle vakit geçirememiştim. Çiftliğin bahçesinde dolaşırken Kuzey ve Mercan, dayılarının yanından ayrılmıyor, etraftaki hayvanlara merakla bakıyorlardı.
Bir süre sonra ikisi de oğlakların olduğu bölüme yaklaşmıştı. Ben de birkaç adım gerilerinde, kollarımı göğsümde birleştirip onları seyrediyordum. Mercan küçük ellerini oğlaklardan birinin sırtında gezdirip gülerek, "Yumuşak." dedi.
Kuzey de hemen yanına sokulup oğlağın başına dokundu, "Saçlar, yumuşak.". Mercan başını salladı, oğlak bir anda başını çevirince Mercan elini geri çekip kıkırdadı, "Baktı.". Kuzey de oğlağın peşinden bir adım atarak, "Bak, anne." dedi. Mercan tekrardan yaklaşarak oğlağın boynuna sarılmaya çalıştı.
İkisini izlerken gülümsememi tutamadım. Küçücük elleriyle hayvanlara dokunmaları, her gördükleri şeyi birbirlerine göstermeleri içimi sıcacık yapıyordu. Bir süre sonra Kuzey başını kaldırıp beni gördü ve eliyle yanıma gelmemi işaret etti, "Anne, gel.".
"Geliyorum bitanem." yanlarına doğru yürürken Kuzey hemen önüme gelip elimi tuttu. Küçük parmakları parmaklarıma sıkıca sarılırken beni birkaç adım öteye götürdü, "Anne, bak.". Beni biraz önce Mercan'la birlikte sevdikleri oğlağın yanına götürdü. Parmağıyla onu gösterip heyecanla, "Bak, bebek." dedi.
Gülerek oğlağın yanına çömeldim. "Evet annem o da sizin gibi daha bebek. Sevdiniz mi bebeği?" diyerek başını hafifçe okşadım. Kuzey hemen yanıma sokulup oğlağın sırtını gösterdi. "Buyayı." elimi sırtında gezdirip gülümsedim. Kuzey başını sallayıp oğlağı yeniden okşadı, "Yumuşak.".
Mercan da hemen yanımıza gelip küçük ellerini oğlağın sırtında gezdirdi, "Ben sevdim." gururlu bakışlarıyla yüzümü incelerken, "Hiç şaşırmadım." deyip güldüm. Mercan bu kez oğlağın başına eğilip burnuna dokundu. Oğlak bir anda başını oynatınca elini çekip kıkırdadı, "Anne, yaptı!".
Yüzünde okunan heyecana ortak olmak adına, "Aaa, ne yaptı?" diyerek şaşırmış gibi yaptım. Mercan yeniden oğlağın burnuna dokundu. Oğlak burnunu oynatınca bu kez kendi burnunu da oynatmaya başladı, "Böyle." gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Mercan burnunu oynatmaya devam edip kendi haline gülerken Kuzey oğlağın yüzüne dikkatlice bakıyordu. Birkaç saniye sonra parmağıyla gözlerini gösterdi, "Gözü." diyerek sonra parmağıyla kendi gözünü gösterdi.
Mercan, oğlağın kulağına uzanıp parmağıyla dokundu. Oğlak kulağını oynatınca yine kahkaha attı, "Yine!". "Kızım, rahat bırak hayvanı." deyip gülerek elini tuttum. Mercan elini çekse de oğlağa bakmaya devam ediyor, arada kendi burnunu oynatıp kıkırdıyordu.
Tam o sırada arkamızdan abimin sesi geldi, "Oğlakları sevdiniz mi bakalım?". Üçümüz birden sese doğru döndük. Abim yanımıza doğru gelirken çocuklar da hemen dikkatlerini ona çevirdiler, "Dayı!" dedi Kuzey.
Mercan da onun peşinden, "Dayı, bak!" diyerek oğlağı gösterdi. Abim de yanlarına çömelip oğlağa baktı, "İsterseniz bir de besleyelim mi?" dedi gülerek. İkisinin de gözleri bir anda büyüdü, "Evet!" diye bağırdı Mercan.
Kuzey de hemen, "Besle!" dedi. Abim ayağa kalkıp, "Tamam, bekleyin bakalım." diyerek içeri doğru yürüdü. Çocuklar onun arkasından birkaç adım gitmek istese de ellerinden tutup durdurdum, "Bekleyin, dayınız gelecek.".
Çok geçmeden abim elinde iki küçük biberonla geri geldi. Çocuklar biberonları görür görmez yerlerinde duramadılar, "Ben!" dedi Mercan, elini uzatarak. Kuzey de hemen, "Ben de!" diye karşılık verdi. Abim gülerek biberonları onlara verdi.
İkisi de büyük bir hevesle oğlağın yanına koştular. Arkalarından yürüyüp yanlarına çömeldim, biberonları gören oğlak bir anda başını kaldırıp çocuklara doğru hızla gelmeye başladı. Kuzey'in yüzündeki heyecan bir anda kayboldu. Oğlağın üstüne doğru geldiğini görünce irkilip elindeki biberonu yere fırlattı ve geri çekildi, "Anne!".
Hemen uzanıp onu kucağıma aldım. Küçük kollarını boynuma dolayıp yüzünü omzuma gömerken sırtını yavaşça sıvazladım, "Tamam oğlum, tamam. Korkma. Bir şey yapmadı.". Kuzey başını kaldırmadan, "Geldi..." diye mırıldandı. "Biliyorum, hızlı geldi. Ama sana bir şey yapmayacak." saçlarını okşayıp yanağından öptüm.
"Bak, ben yanındayım." biraz daha sıkı sarıldı. Bu sırada Mercan, kendisine doğru gelen oğlağı görünce korkmak yerine kahkahalar atmış, elindeki biberonu iki eliyle tutup oğlağın ağzına doğru uzatmıştı, "Al! Al!".
Oğlak biberona yöneldikçe Mercan'ın kıkırdamaları arttı, "Yiyo! Anne, yiyo!". Başımı ona çevirdiğimde oğlağın biberonu hevesle çekiştirdiğini gördüm, "Evet kızım, yiyor. Çok acıkmış demek ki.".
Mercan biberonu biraz geri çekti, oğlak peşinden gelince yine kahkaha attı, "Geliyor!". Kucağımdaki Kuzey'e bakıp gülümsedim, "Bak oğlum, Mercan korkmuyor." başını omzumdan kaldırıp uzaktan kardeşine baktı. Mercan'ın hâlâ gülerek oğlağı beslediğini görünce yüzündeki korku biraz olsun dağıldı."Sen de istersen birazdan tekrar denersin." cevap vermeden başını omzuma yasladı. Kucağımda onu tutarken Mercan'ın oğlakla uğraşmasını izledim.
***
Akşamüstü çiftlikten konağa döndüğümüzde çocukları biraz dinlendirdikten sonra hazırlanmak için odama geçtim. Akşamki yemek için dolabımdan düz siyah bir elbise seçip üzerime geçirdim. Saçlarımı da toparladıktan sonra aynanın karşısına geçip son birkaç dokunuşu yapmaya başladım.
Tam rujumu elime almıştım ki Mercan yanıma sokuldu. Önce masanın üzerindeki makyaj malzemelerine merakla baktı, ardından elini uzatıp allığı almaya çalıştı, "O ne?". "O mu? Onun adı allık ama dokunma kızım." elini geri çekse de gözleri hâlâ masadaydı. Birkaç saniye sonra bu kez ruja uzandı.
"Ben de." gülerek ruju elimden biraz uzaklaştırdım, "Sen daha küçüksün." dediğime aldırmadan aynaya baktı. Ben rujumu sürerken o da dudaklarını öne doğru büzüp beni taklit etmeye başladı, "Bak.".
Kendimi tutamayıp güldüm, "Sen de mi sürdün?" dudaklarını daha da büzdü, parmağını dudaklarına götürüp ruj sürüyormuş gibi yaptı, "Evet, ben de." gülüp saçlarını okşadım. Mercan kıkırdayarak aynaya bakmaya devam etti. Ben de ruju yerine bırakıp son kez kendime baktım.
Tam o sırada kapının yanında duran Kuzey'i fark ettim, sessizce bizi izliyordu. Gözleri üzerimdeydi, birkaç saniye öylece baktıktan sonra yanıma doğru geldi, "Anne?".
"Efendim oğlum?" elbiseme dokunup sonra yüzüme baktı. Başını hafifçe yana eğerek beni incelemeye devam etti. Gülümseyip onun önünde eğildim. "Ne oldu bitanem?" bir şey söylemeden saçlarıma dokundu.
Ardından yüzüme bakıp gülümsedi, "Güzel." içim sıcacık oldu. Eğilip onu kollarımın arasına aldım, "Beğendin mi beni?" başını sallayıp boynuma sarıldı. Gülerek ikisinin de saçlarını okşadım. "Hadi bakalım, içeri. Akça sizi bekliyor.".
İkisini de yanıma alıp odadan çıktım. Salona indiğimizde abim çoktan hazırlanmış, beni bekliyordu. Biraz ileride Akça da çocuklarla ilgilenmek için hazırdı. Bizi görünce ayağa kalkıp gülümsedi.
"Hazır mısın?" diye sordu abim. "Hazırım." deyip çocuklara döndüm, ikisinin önünde eğilip ellerini tuttum. "Ben şimdi dayınızla yemeğe gidiyorum. Siz Akça'yla kalacaksınız, tamam mı?".
Mercan eteğime yapışıp başını kaldırdı, "Anne, gitme.". İçim hafifçe burkulsa da gülümseyip onu kucağıma aldım, "Gitmem lazım kızım. Akça burada olacak siz güzel güzel oynayın. Ben gelicem sonra.".
İkisine de son kez sarılıp ayağa kalktım, "Ben gelene kadar uslu durun. Birbirinizle kavga etmek yok." Kuzey hemen kardeşine baktı, Mercan ise hiçbir şey söylememişim gibi Akça'nın yanına gidip elini tuttu.
Adil gülerek çocuklara baktı. "Hadi, annenizi daha fazla tutmayın.". Kapıya doğru yürürken bir kez daha arkama döndüm. Kuzey ve Mercan Akça'nın yanında durmuş bana bakıyordu.
Elimi kaldırıp gülümsedim, "Bay bay." Kuzey elini salladı, "Bay bay anne." Mercan da hemen onun gibi elini kaldırıp, "Bay bay!" diye seslendi. Gülümseyerek kapıdan çıktım, abim de peşimden gelerek kapıyı kapattı.
***
Arabaya bindiğimizde abim direksiyona geçip motoru çalıştırdı. Konağın önünden ayrılırken camdan dışarı baktım. Birkaç dakika sessizce ilerledikten sonra başımı ona çevirdim, "Abi, yemekten sonra ben konağa döneceğim. Çok kalmak istemiyorum."
Bana kısa bir bakış attı sonra başını salladı, "Tamam abim olur.". Daha fazla konuşmadık, zaten fikrimi değiştirmeye çalışmasının bir işe yaramayacağını o da biliyordu. Yolun geri kalanını sessizlik içinde geçirdik. Çok geçmeden yemeğin gerçekleşeği mekana vardık.
Arabadan indiğimizde abimle birlikte içeri girdik. Koray bizi kapıda karşıladı, "Hoş geldiniz.". Abim onu görünce hiç düşünmeden yanına gidip elini uzattı, "Hoş bulduk kardeşim."
O kelimeyi duyduğum anda içimde bir şey düğümlendi. İkisinin rahatça konuştuğunu görünce birkaç saniye olduğum yerde kaldım. Abim, karşısındaki adam hakkında hiçbir şey hatırlamıyordu. Başımızı ne tür belalara soktuğundan, hayatımı nasıl mahvettiğinden bir haberdi. Ve Koray bunu çok iyi biliyordu.
İkisinin konuşmasını izlerken Koray'ın bakışları kısa süreliğine bana kaydı. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Abim başka biriyle konuşmak için birkaç adım uzaklaştığında yanıma geldi.
"Abinle arayı daha da sıkılaştırdık, bana artık kardeşim diyor. Kıskanmıyorsun değil mi?" ses tonundaki sakinlik, söylediği şeyden daha çok sinirimi bozmuştu. "Boş boş konuşmayı kes. Seninle uğraşmaya gelmedim.".
"Aa niye öyle dedin ki şimdi? Kalbim hassas bak, kırılır sonra." cevap vermedim. Gözlerini üzerimden ayırmadan devam etti, "Kırılmasını istemezsin değil mi?". Çenemi sıktım, "Sen beni tehdit mi ediyorsun?".
Bir an sustu, sonra bakışlarını abime çevirdi, "Baksana, zavallım hiçbir şey hatırlamıyor. Hala kimin yaptığını aradığını duydum. Gidip söylesem mi acaba?" sesini özellikle alçaltmıştı. Kalbim hızlandı ama yüzüme yansıtmamaya çalıştım, "Bu konuyu açma artık.".
Tekrar bana baktı, "Günahımı alıyorsun gerçekten." dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Sen de gözümden kaçmadın değil, lafımı iyi dinlemişsin." bu sessizliğin benim seçimim olmadığını çok iyi biliyordu.
Bir anlığına ona baktım, içimde yükselen öfkeyle ona karşılık vermek istedim ama abimin birkaç metre ötede olduğunu hatırladım. Dişlerimi sıktım, "Bugünlük insan olmayı becer bari." yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
Koray birkaç saniye daha yüzüme baktıktan sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi geri çekildi, "İyi akşamlar, Fadimecim.". Ona bakmadan başımı çevirdim, gereğinden bile fazla muhatap olmuştum zaten.
Koray'ın yanından uzaklaşıp insanların arasından geçtim. Birkaç adım sonra omuzlarımı gevşetip derin bir nefes aldım. İçerideki kalabalık ve yüksek sesler bir anda üzerime geliyormuş gibi hissediyordum.
Biraz daha ilerleyip salonun daha sakin bir köşesine geçtim. Burada insanların sesi daha az duyuluyor, içerideki hareketlilikten biraz olsun uzaklaşabiliyordum. Elimi saçlarıma götürüp geriye doğru attım ve birkaç saniye öylece durdum.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes daha aldım. Sonra yavaşça verip kendimi toparlamaya çalıştım. Bu geceyi daha fazla uzatmadan bitirmek, çocukların yanına dönmek istiyordum. Başımı kaldırıp etrafa baktım, salonun diğer tarafına göz gezdirdim. Tam o sırada bakışlarım, kalabalığın biraz ilerisinde bana bakan mavi gözlere takıldı.

⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･ ⠄⠂⋆ ･⠂⋆
selaammm🌸💗✨
umarım beğenmişsinizdir
oy verip, fikirlerinizi yorumlarda yazarsanız beni çok mutlu edersiniz🌸
seviyom sizi