Senin yanında daha iyi🌼

“SENİN YANINDA DAHA İYİ”

Pazartesi sabahı okul her zamanki gibi kalabalıktı.

Marin koridorda Nisa'yla yürürken elindeki meyve suyunu içiyordu.

Nisa:
— Balım, bugün çok sessizsin.

Marin:
— Uykum var.

Nisa:
— Dün gece geç mi yattın?

Marin:
— Hayır.

Nisa:
— Onur'la mesajlaştın mı?

Marin bir anda Nisa'ya döndü.

Marin:
— Sen benim telefonumu mu takip ediyorsun?

Nisa:
— Yüzünden belli.

Marin:
— Ne yazdığımı bile bilmiyorsun.

Nisa:
— Ama gülüyorsun.

Marin:
— Gülmek yasak mı?

Nisa:
— Değil.

Marin:
— O zaman sus aşkım.

Nisa:
— Tamam balım.

Tam o sırada Onur ve Kutay karşıdan geldi.

Kutay:
— Günaydın.

Nisa:
— Günaydın aşkım.

Kutay:
— Uykunu aldın mı?

Nisa:
— Hayır.

Kutay:
— Neden?

Nisa:
— Seni özledim.

Kutay:
— Dün gördün beni.

Nisa:
— Yetmedi.

Kutay'ın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

Marin:
— Allah'ım sabah sabah başladı yine.

Onur:
— Kıskandın.

Marin:
— Ne alaka?

Onur:
— Bilmiyorum.

Marin:
— Çok konuşuyorsun bugün.

Onur:
— Sen de çok bakıyorsun.

Marin:
— Sana mı bakıyorum?

Onur:
— Evet.

Marin:
— Kendini fazla önemli sanıyorsun.

Onur:
— Sen öyle davranıyorsun ama.

Marin gözlerini devirdi.

Marin:
— Hadi sınıfa gidelim.

Onur:
— Önce kantine.

Marin:
— Ne alacaksın?

Onur:
— Sen ne istiyorsan.

Marin:
— Ben bir şey istemiyorum.

Onur:
— Tamam.

Marin:
— Ama çikolata alabilirsin.

Onur:
— Hani istemiyordun?

Marin:
— Fikrim değişti.

Onur:
— Şaşırmadım.

---

TENEFFÜS

Dört kişi kantinde otururken Evren yanlarına geldi.

Evren:
— Yer var mı?

Kutay:
— Var aga, otur.

Evren oturdu.

Evren:
— Marin, dün attığın fotoğrafı gördüm.

Marin:
— Hangisini?

Evren:
— Havuzdaki.

Marin:
— Nisa attı sana?

Evren:
— Evet.

Marin:
— Güzel çıkmışım ama.

Evren:
— Evet.

Onur sessizce çikolatasının paketini açıyordu.

Evren:
— Bugün okul çıkışı basket oynayalım mı?

Marin:
— Ben mi?

Evren:
— Evet.

Marin:
— Olur.

Onur çikolatadan bir parça aldı.

Onur:
— Sen basketbol oynamıyordun.

Marin:
— Artık oynuyorum.

Onur:
— Ne zaman karar verdin?

Marin:
— Şimdi.

Evren:
— Ben öğretirim.

Marin:
— Tamam.

Onur:
— Ben de gelirim.

Evren:
— Sen zaten oynuyorsun.

Onur:
— Marin de oynayacak.

Marin:
— Onur, sen niye benim adıma karar veriyorsun?

Onur:
— Çünkü basketbolu bilmiyorsun.

Marin:
— Öğrenirim.

Onur:
— Ben öğretirim.

Evren:
— Ben de öğretebilirim.

Onur ile Evren birkaç saniye birbirine baktı.

Kutay sessizce Nisa'ya eğildi.

Kutay:
— Başladı.

Nisa:
— Ne?

Kutay:
— Hiç.

Marin:
— Siz niye fısıldaşıyorsunuz?

Nisa:
— Bir şey yok balım.

Marin:
— Hı hı.

---

OKUL ÇIKIŞI

Basketbol sahasında Marin topu eline aldı.

Marin:
— Ben bunu nasıl atacağım?

Evren:
— Önce duruşunu düzelt.

Evren Marin'in yanına geçti.

— Ayağını biraz şöyle koy.

Marin:
— Böyle mi?

Evren:
— Evet.

Tam o sırada Onur yanlarına geldi.

Onur:
— Yanlış yapıyorsun.

Marin:
— Sen de başladın.

Onur topu Marin'in elinden aldı.

Onur:
— Bak.

Topu potaya attı.

ŞAAK.

Marin:
— Vay.

Onur:
— Gördün mü?

Marin:
— Evet.

Onur:
— Şimdi sen.

Marin topu aldı.

Onur:
— Gel.

Marin:
— Nereye?

Onur:
— Yanıma.

Marin yanına geçti.

Onur:
— Elini biraz yukarı kaldır.

Marin:
— Böyle?

Onur:
— Evet.

Onur eliyle topun yönünü gösterdi.

— Şimdi at.

Marin topu fırlattı.

Top çemberden sekip dışarı çıktı.

Marin:
— Ya!

Onur:
— Olur.

Marin:
— Olmadı.

Onur:
— İlk seferde olacak diye bir şey yok.

Marin:
— Sen ilk seferde yaptın.

Onur:
— Ben Onur'um.

Marin:
— Çok mütevazısın.

Onur:
— Teşekkürler.

Marin güldü.

Evren biraz uzaktan onları izliyordu.

Kutay yanına geldi.

Kutay:
— Bir şey mi oldu?

Evren:
— Yok.

Kutay:
— Suratından hiç öyle görünmüyor.

Evren:
— Onur'la Marin çok yakın.

Kutay:
— Evet.

Evren:
— Hep böyleler mi?

Kutay:
— Hep.

Evren:
— Anladım.

Kutay:
— Ama alışıyorsun.

Evren:
— Neye?

Kutay:
— Onların birbirine böyle davranmasına.

Evren cevap vermedi.

---

BİRAZ SONRA

Nisa sahaya geldi.

Nisa:
— Marin!

Marin:
— Efendim balım?

Nisa:
— Eve gidelim mi?

Marin:
— Olur.

Onur:
— Daha yeni başladın.

Marin:
— Yarın devam ederiz.

Onur:
— Tamam.

Marin topu Onur'a uzattı.

Marin:
— Teşekkür ederim.

Onur:
— Ne için?

Marin:
— Öğrettiğin için.

Onur:
— Bir şey değil.

Marin birkaç adım gittikten sonra geri döndü.

Marin:
— Onur.

Onur:
— Ne?

Marin:
— Yarın yine bana öğret.

Onur:
— Tabii.

Marin:
— Söz mü?

Onur:
— Söz.

Marin gülümsedi.

Nisa onun koluna girdi.

Nisa:
— Hadi balım.

Marin:
— Geliyorum.

İkisi uzaklaşırken Onur arkasından baktı.

Kutay:
— Kardeşim.

Onur:
— Ne?

Kutay:
— Çok belli ediyorsun.

Onur:
— Neyi?

Kutay:
— Hiç.

Onur:
— O zaman niye söyledin?

Kutay:
— Eğlencesine.

Onur:
— Salak.

Kutay:
— Sen daha salaksın.

Onur güldü.

---

AKŞAM

Marin yatağında telefonuna baktı.

Onur:
Yarın basketbol var.

Marin:
unutmamışsın

Onur:
unutmam.

Marin:
iyi

Onur:
neden?

Marin:
sen öğretiyorsun ya

Onur:
başka biri öğretemez mi?

Marin birkaç saniye düşündü.

Marin:
öğretebilir

Onur:
o zaman?

Marin:
ama ben senin öğretmeni olmanı istiyorum.

Onur uzun süre cevap yazmadı.

Marin:
uyudun mu?

Onur:
hayır.

Marin:
neden cevap vermiyorsun?

Onur:
hoşuma gitti.

Marin'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

Marin:
neyin?

Onur:
benim yanımda daha rahat olman.

Marin bir süre ekrana baktı.

Sonra yazdı:

Marin:
senin yanında zaten hep rahatım.

Onur:

Onur:
biliyorum.

Marin:
iyi geceler aga

Onur:
iyi geceler Marin'im.

Marin telefonu göğsünün üzerine bıraktı.

Kendi kendine mırıldandı:

— Aptal...

Ama gülüyordu.

Ve Onur da kendi odasında aynı şekilde gülümsüyordu.

İkisinin de söylemediği tek bir cümle vardı.

Ama ikisi de zaten biliyordu.