2. Bölüm

Nisa koridorda tek başına yürürken önüne iki çocuk çıktı.
Çocuklardan biri Nisa'yı süzdü.
Çocuk:
— Güzelim, naber?
Nisa durdu. Kaşını kaldırıp çocuğa baktı.
Nisa:
— O “güzelim” kelimesini sana yedirmeden uza.
Çocuk afalladı.
Yanındaki diğer çocuk hemen atıldı.
Diğer çocuk:
— Atarlı atarlı konuşma lan.
Nisa ona döndü.
Nisa:
— Alırım ayağımın altına.
Marin:
— Hayırdır oğlum?
Marin arkadan gelip Nisa'nın yanına geçti.
Çocuk Marin'e baktı.
Çocuk:
— Sen bi çekil.
Marin'in yüzündeki ifade anında değişti.
Marin:
— O “çekil” diyen ağzını büzerim.
Nisa, Marin'in koluna hafifçe dokundu.
Nisa:
— Marin, boş ver.
Marin:
— Yok aşkım, boş vermiyorum.
Çocuk bir adım öne çıktı.
Çocuk:
— Ne yapacaksın?
Marin:
— Seninle uğraşacağım galiba.
Nisa:
— Balım, gerçekten değmez.
Marin:
— Haklısın.
Marin çocuğa baktı.
Marin:
— Ama yüzü de çok müsait.
Nisa kahkahayı patlattı.
Çocuk:
— Ne diyorsun lan sen?!
Tam çocuk Nisa'ya doğru yaklaşırken diğer çocuk Nisa'yı itti.
Nisa geriye doğru sendeledi.
Marin'in yüzündeki gülümseme anında silindi.
Tam Marin öne atılacakken—
Kutay:
— LAN!
Kutay koşarak geldi ve çocuğa kafa attı.
Çocuk geriye sendeledi.
Kutay yakasından tuttu.
Kutay:
— Sevgiline göz koyanın gözünü böyle kopartırım.
Nisa:
— KUTAY!
Marin:
— OOO!
Kutay çocuğu itti.
Kutay:
— Bir daha Nisa'ya dokunursan daha kötüsünü yaparım.
Marin diğer çocuğun önüne geçti.
Marin:
— Şimdi sıra sende aga.
Nisa da kollarını sıvadı.
Nisa:
— Bana da dokunmuştun sen.
Marin ona baktı.
Marin:
— Aşkım sen geride dur.
Nisa:
— Hayır.
Marin:
— Nisa.
Nisa:
— Marin.
İkisi birbirine baktı.
Marin:
— Tamam. Ama saçını çekme.
Nisa:
— Söz veremem.
Marin:
— Zaten senden başka ne beklenir?
Ve tam o anda—
Onur:
— NOLUYO LAN?!
Marin başını çevirdi.
Onur koridorun ucunda duruyordu.
Bir saniye boyunca herkese baktı.
Kutay kavganın ortasında.
Nisa sinirden kıpkırmızı.
Marin kollarını sıvamış.
Onur:
— Siz kafayı mı yediniz?!
Marin:
— Bunlar başladı.
Kutay:
— Nisa'yı itti.
Onur'un yüzü bir anda ciddileşti.
Tam ileri doğru yürüyüp olaya girecekken koridorun diğer ucundan öğretmenin sesi geldi:
— NE OLUYOR BURADA?!
Herkes:
— ...
Marin yavaşça kollarını indirdi.
Nisa saçını düzeltti.
Kutay çocuğun yakasını bıraktı.
Onur gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
Onur:
— Sıçtık.
Marin:
— Aga, çok doğru bir tespit.
Öğretmenin sesi koridoru doldurunca herkes olduğu yerde kaldı.
Öğretmen: — Siz ne yapıyorsunuz burada?!
Marin: — Hocam...
Öğretmen: — Sakın “bir şey yok” deme.
Marin: — Diyecektim.
Onur başını öne eğip güldü.
Öğretmen: — Onur, sen niye gülüyorsun?
Onur: — Gülmüyorum hocam.
Marin: — Gülüyor.
Onur: — Sen sus.
Marin: — Aga ben ne yaptım?
Nisa: — Hocam biz sadece—
Öğretmen: — Hepiniz müdürlüğe.
Kutay: — Hocam ama—
Öğretmen: — Kutay, sen de.
Kutay sustu.
Marin Nisa'nın yanına yaklaşıp kulağına fısıldadı.
Marin: — Balım, saçın biraz dağılmış.
Nisa: — Seninki de.
Marin: — Ben kavga ettim.
Nisa: — Ben de.
Marin: — Doğru.
Onur arkadan:
— Siz hâlâ kavga analizi mi yapıyorsunuz?
Marin: — Aga sus.
MÜDÜRLÜK
Herkes karşılıklı sandalyelere oturmuştu.
Müdür masanın arkasında, önündeki kağıtlara bakıyordu.
Müdür: — Kim başlattı?
Kutay hemen konuştu.
Kutay: — Ben.
Nisa: — Kutay!
Kutay: — Nisa, tamam.
Müdür: — Sen neden başladın?
Kutay: — Nisa'yı itti.
Müdür: — Öncesinde ne oldu?
Kutay: — Laf attılar.
Nisa: — Ben hallediyordum zaten.
Kutay ona döndü.
Kutay: — Seni ittiler.
Nisa: — Evet ama—
Kutay: — Ama'sı yok.
Nisa birkaç saniye ona baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
Marin ikisini izliyordu.
Marin: — Ay çok tatlısınız, kavga ortasında bile romantiksiniz.
Nisa: — Balım sus.
Kutay: — Marin, lütfen.
Marin: — Ne var ya?
Müdür: — Marin.
Marin: — Efendim hocam?
Müdür: — Sen de olaya dahil oldun.
Marin: — Nisa'ya laf attılar.
Müdür: — Bu, kavga etmen gerektiği anlamına gelmez.
Marin: — Biliyorum.
Müdür: — O zaman?
Marin: — Ama laf attılar.
Müdür: — Marin...
Marin: — Tamam hocam.
Onur sessizce gülüyordu.
Marin ona döndü.
Marin: — Sen niye sırıtıyorsun?
Onur: — Hiç.
Marin: — Çok sinir bozucusun.
Onur: — Sen de çok sakinsin zaten.
Marin: — Aga sus.
Tam o sırada kapı açıldı.
Evren içeri girdi.
Müdür: — Evren?
Evren: — Hocam, olayı gördüm.
Kutay: — Sen niye geldin?
Evren: — Doğru olanı söylemeye.
Müdür: — Anlat.
Evren her şeyi anlattı.
Nisa'ya laf atıldığını, Marin'in araya girdiğini, sonra Nisa'nın itildiğini ve Kutay'ın geldiğini söyledi.
Müdür: — Peki diğer öğrenciler?
Evren: — Onlar da kavganın içindeydi.
Müdür başını salladı.
Müdür: — Tamam. Hepiniz sınıflarınıza dönün. Bir daha böyle bir olay istemiyorum.
Marin ayağa kalktı.
Marin: — Tamam hocam.
Kapıdan çıkarken Evren'in yanından geçti.
Marin: — Sağ ol aga.
Evren: — Bir şey değil.
Marin: — Bugün iki kere işe yaradın.
Evren: — İki kere mi?
Marin: — Kantinde de beni dinledin ya.
Evren: — O mu işe yaramaktı?
Marin: — Sayılır.
Evren gülümsedi.
Onur biraz ileride bekliyordu.
Marin onu görünce yanına gitti.
Marin: — Niye bekliyorsun?
Onur: — Seni.
Marin: — Neden?
Onur: — Bilmem.
Marin: — İyi.
Onur: — Ne iyi?
Marin: — Beklemişsin işte.
Onur: — Yürü.
Marin: — Nereye?
Onur: — Sınıfa.
Marin: — Tamam.
Marin Onur'un koluna girdi.
Onur ona baktı.
Onur: — Ne yapıyorsun?
Marin: — Yürüyorum.
Onur: — Kolumdan tutarak mı?
Marin: — Evet.
Onur: — Tamam.
Ve yürümeye devam ettiler.
Arkalarında Nisa ve Kutay vardı.
Nisa: — Kutay.
Kutay: — Efendim?
Nisa: — Bugün kafayı yedin.
Kutay: — Seni itti.
Nisa: — Biliyorum.
Kutay: — Bir daha yaparsa yine yaparım.
Nisa: — Aşkım...
Kutay: — Ne?
Nisa onun koluna girdi.
Nisa: — Hiç.
Kutay'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
SON DERS
Öğretmen tahtada konuyu anlatırken Marin çoktan sıkılmıştı.
Kalemini parmaklarının arasında çevirip duruyordu.
Onur ona baktı.
Marin fısıldadı:
— Ne bakıyorsun?
Onur: — Sıkıldın.
Marin: — Çok.
Onur: — Daha on dakika oldu.
Marin: — Benim ruhum çıktı.
Onur: — Abartma.
Marin: — Beni buradan kurtar.
Onur: — Nasıl?
Marin: — Bilmiyorum. Bir şey yap.
Onur birkaç saniye düşündü.
Sonra Marin'in defterine küçük bir şey yazdı.
Marin baktı.
“5 dakika sonra kaçıyoruz.”
Marin'in gözleri açıldı.
Marin: — Ciddi misin?
Onur: — Hayır.
Marin: — GERİZEKÂLI.
Öğretmen bir anda döndü.
Öğretmen: — Marin?
Marin: — Efendim hocam?
Öğretmen: — Bir sorun mu var?
Marin: — Yok hocam.
Onur başını eğip gülüyordu.
Marin ona dirseğiyle hafifçe vurdu.
Onur: — Ah!
Öğretmen: — Onur?
Onur: — Efendim?
Öğretmen: — Siz ikiniz dersten sonra benimle konuşacaksınız.
Marin: — Niye hocam?
Öğretmen: — Çünkü ders boyunca birbirinizle konuşuyorsunuz.