Bölüm 5

Cumartesi öğleden sonra dört kişi Nisa'nın evinde buluşmuştu.
Bahçede kocaman bir havuz vardı.
Nisa: — Ben banyoya giriyorum. Siz havuza girmeden önce ortalığı savaş alanına çevirmeyin.
Marin: — Söz veremem balım.
Nisa: — Özellikle sen.
Marin: — Ben ne yaptım?
Kutay: — Daha bir şey yapmadın. Ondan korkuyor.
Nisa gülerek eve girdi.
Kutay da mangalın başına geçti.
Kutay: — Ben yemekleri hallederim.
Nisa uzaktan: — KÖMÜRÜ YAKMA!
Kutay: — Tamam aşkım!
Nisa: — Geçen sefer evi duman ettin!
Kutay: — Bu sefer etmeyeceğim!
Marin: — Ben olsam güvenmezdim.
Kutay: — Sen sus.
Marin: — Onur, gördün mü?
Onur: — Gördüm.
Marin: — Beni savun.
Onur: — Haklı.
Marin: — İŞTE BENİM ADAMIM.
Onur bir anda ona döndü.
Marin de durdu.
Marin: — ...Yani aga.
Onur: — Hı hı.
Marin: — Yanlış anlama.
Onur: — Yanlış anlamadım.
Ama yüzündeki sırıtışı da saklamadı.
HAVUZ
Marin havuzun kenarında oturmuş ayaklarını suya sokuyordu.
Onur: — Girmiyor musun?
Marin: — Üşüyorum.
Onur: — Su sıcak.
Marin: — Ben soğuğu sevmiyorum.
Onur: — Geçen hafta denize girdin.
Marin: — O farklı.
Onur: — Nesi farklı?
Marin: — Deniz.
Onur: — Çok mantıklı.
Marin: — Teşekkür ederim.
Onur: — Dalga geçtim.
Marin: — Seni havuza atarım.
Onur: — At.
Marin: — Ciddiyim.
Onur: — Hadi.
Marin ayağa kalktı.
Marin: — Son kez söylüyorum. Atarım.
Onur: — Marin.
Marin: — Ne?
Onur: — Atamayacağını ikimiz de biliyoruz.
Marin: — SENİ—
Marin Onur'u itmeye çalıştı.
Onur bir adım geri çekildi.
Marin dengesini kaybetti.
ŞLAP!
Bu sefer havuza düşen Marin oldu.
Marin suyun içinden kafasını çıkardı.
Onur kahkahayı bastı.
Marin: — ONUR!
Onur: — Sen kendin düştün!
Marin: — GEL BURAYA!
Onur: — Hayır.
Marin: — GEL!
Onur: — Yok.
Marin havuzdan çıkıp ona doğru koştu.
Onur kaçmaya başladı.
Marin: — YAKALARSAM BİTTİN!
Onur: — Yakalayamazsın.
Marin: — ONUR!
Sonunda Marin onu yakalayıp havuzun kenarına kadar sürükledi.
Onur: — Marin, yapma.
Marin: — Az önce çok konuşuyordun.
Onur: — Tamam, özür dilerim.
Marin: — Geç.
Onur: — Marin.
Marin: — Ne?
Onur: — Seni seviyorum demiyorum ama şu an gerçekten çok sinir bozucusun.
Marin bir an durdu.
Marin: — Ben de seni seviyorum demiyorum ama senin sinirini bozmak çok eğlenceli.
Onur: — Demek eğleniyorsun?
Marin: — Çok.
Onur: — O zaman...
Onur Marin'in kolundan tutup kendine doğru çekti.
ŞLAAAAP!
Onur da havuza düştü.
Marin: — AHAHAHAHAHAHA!
Onur sudan çıktı.
Onur: — Bittin.
Marin: — Korktum.
Onur: — Kaç.
Marin: — Nereye?
Onur: — Her yere.
Marin çığlık atarak havuzun içinde kaçmaya başladı.
Bir süre sonra ikisi de yorulup havuzun kenarında oturdu.
Marin: — Çok yoruldum.
Onur: — Sen istedin.
Marin: — Ama güzeldi.
Onur ona baktı.
Onur: — Sen eğleniyorsan güzel.
Marin yavaşça ona döndü.
Marin: — Ne?
Onur: — Ne?
Marin: — Az önce ne dedin?
Onur: — Duymadın mı?
Marin: — Duydum da...
Onur: — O zaman niye soruyorsun?
Marin: — Bilmiyorum.
Onur hafifçe gülümsedi.
Onur: — Sen mutlu olunca ben de eğleniyorum. Bu kadar.
Marin'in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
Marin: — Sen de bazen iyi birisin.
Onur: — Bazen mi?
Marin: — Çok nadir.
Onur: — Tamam. Bir daha iyilik yapmam.
Marin: — Yok!
Onur: — Ne?
Marin: — Yap.
Onur: — Neyi?
Marin: — İyilik.
Onur: — Niye?
Marin: — Çünkü...
Marin birkaç saniye düşündü.
Marin: — Sana yakışıyor.
Onur sustu.
Marin: — Niye sustun?
Onur: — Hiç.
Marin: — Utandın mı?
Onur: — Sen utanıyorsun.
Marin: — Aga!
MANGAL TARAFI
Kutay mangalın başında etleri çevirirken Nisa banyodan çıkıp bahçeye geldi.
Nisa: — Kutay!
Kutay: — Efendim aşkım?
Nisa: — Çok güzel kokuyor.
Kutay: — Sen mi?
Nisa: — Yemek!
Kutay: — Ben de onu diyorum.
Nisa: — Saçmalama.
Kutay gülerek ona bir tabak uzattı.
Kutay: — Al.
Nisa: — Bana mı yaptın?
Kutay: — Yok, bahçedeki ağaca.
Nisa: — Çok komiksin.
Kutay: — Sen seviyorsun ama.
Nisa: — Evet.
Kutay: — Neyi?
Nisa: — Seni.
Kutay bir an durdu.
Nisa: — Ne oldu?
Kutay: — Hiçbir şey.
Nisa: — Yüzün değişti.
Kutay: — Beklemiyordum.
Nisa: — Neyi?
Kutay: — Böyle pat diye söylemeni.
Nisa: — Ben seni sevdiğimi söylemedim ki.
Kutay: — Az önce söyledin.
Nisa: — Şaka yaptım.
Kutay: — Hı hı.
Nisa gülüp ona sarıldı.
Nisa: — Tamam, şaka yapmadım.
Kutay'ın yüzündeki gülümseme büyüdü.
Kutay: — Ben de seni çok seviyorum.
Nisa: — Biliyorum.
Kutay: — Nereden biliyorsun?
Nisa: — Kartından.
Kutay: — NİSA!
Nisa kahkahalarla kaçtı.
Havuzun kenarında Marin ile Onur onları izliyordu.
Marin: — Bunlar çok tatlı.
Onur: — Evet.
Marin: — Biz de tatlı mıyız?
Onur: — Bazen.
Marin: — Bazen ne?
Onur: — Seninle uğraşmadığım zamanlar.
Marin: — O zaman hiç tatlı değiliz.
Onur: — Seninle her zaman uğraşıyorum.
Marin: — Doğru.
Bir sessizlik oldu.
Marin: — Onur.
Onur: — Efendim?
Marin: — Bugün benimle geldiğin için teşekkür ederim.
Onur: — Nereye çağırırsan gelirim.
Marin ona baktı.
Onur: — Ne?
Marin: — Hiç.
Onur: — Gülüyorsun.
Marin: — Çünkü hoşuma gitti.
Onur: — Ne?
Marin: — Senin hep yanımda olman.
Onur'un yüzündeki ifade yumuşadı.
Onur: — Alış artık.
Marin: — Neye?
Onur: — Benim yanında olmama.
Marin başını eğip gülümsedi.
Marin: — Tamam.
Onur: — Tamam mı?
Marin: — Tamam.
Sonra Marin elini uzattı.
Onur baktı.
Marin: — Ne bakıyorsun?
Onur: — Bir şey demedim.
Marin: — Tut işte.
Onur elini tuttu.
Marin: — Böyle daha iyi.
Onur: — Evet.
Ve ikisi havuzun kenarında el ele otururken arkadan Nisa'nın sesi geldi:
Nisa: — MARİN! ONUR! YEMEK HAZIR!
Marin: — GELİYORUZ BALIM!
Onur elini bırakmadı.
Marin de bırakmadı.
Çünkü bazı şeylerin adını koymaya gerek yoktu.
Birbirlerinin yanında olmaları zaten yetiyordu. 💛🐝