17. BÖLÜM: KIRIK PLAK

Kapının üzerindeki küçük pirinç zil, sessiz sokakta yankılanan bir çığlık gibi çaldı. İçeri adımımı attığımda, tozlu kağıt kokusu ve eski plakların o kendine has nemli havası yüzüme çarptı. Melodi buradaydı; daha güçlü, daha hüzünlü...
"Kaan?" sesim plakların arasında kaybolup gitti.
İçerideki karaltının olduğu yere, dükkanın arka tarafına doğru yürüdüm. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, dışarıdaki dünyanın durduğunu sandım. Ama orada kimse yoktu. Sadece dönmeye devam eden eski bir pikap ve üzerinde cızırtıyla yükselen o melodi...
Pikabın hemen yanındaki küçük ahşap masaya gözüm takıldı. Donup kaldım. Masanın üzerinde bir fincan kahve duruyordu, dumanı hala ince bir çizgi halinde havaya süzülüyordu. Kaan buradaydı. Saniyeler önce, belki de ben kapıyı açtığım an arka kapıdan çıkmıştı.
Kahvenin hemen yanında, rengi solmuş küçük bir fotoğraf karesi duruyordu. Titreyen ellerimle fotoğrafı elime aldım. Bu bendim... Yedi yaşındaydım, babamın elini tutuyordum ve tam da bu dükkanın önündeydik. Fotoğrafın arkasını çevirdiğimde o tanıdık, keskin el yazısını gördüm:
"Bazı vedalar hiç gerçekleşmez Lara. Sadece ses değiştirir. Kahveni soğutma, konuşacak çok şeyimiz olacak."
Fotoğraf parmaklarımın arasından kayıp yere düştü. O an anladım; Kaan benim sadece bugünüme ortak olan bir ses değildi. O, benim henüz hatırlamadığım geçmişimin ta kendisiydi.

— sessiz kalem
Kelimelerim sesimdir...

Begeni ve yorumlarınızı bekliyorum can okurlarım❤