Bölüm 3- Sokakların Dili

Gün ağardığında Tuğra ve timi mahalle aralarındaydı. Duvarlarda yarım kalmış sloganlar, aceleyle silinmiş izler vardı. İnsanlar konuşmuyor ama bakışlarıyla her şeyi anlatıyordu.Bir bakkal, askerlere su uzatırken titreyen sesiyle fısıldadı:“Allah sizden razı olsun evlat… Gece çocuklarım korkudan ağladı.”Tuğra ilk kez, taşıdığı üniformanın ağırlığını bu kadar net hissetti. Bu sadece bir görev değildi. Bu, bir şehrin uykusunu korumaktı. Yolda yürürken karşılarına 50 yaşlarında bir teyze çıkmıştı;
- Allah sizi başımızdan eksik etmesin yavrum.
- Sağol teyzecigim başımızın üstünde yeriniz var. Biz bu milleti onların ellerine kolayca vermeyiz, hiç merak etme' diyerek yollarına devam ettiler. Onur, Tuğraya yaklaşıp;
- Ya bu milletimiz, terör örgütünün eline geçerse, o zaman ne olacak, Tuğra.
- Paniğe kapılma. Biz bir arada iken bizim elimizden kimse bu toprakları alamaz evelallah.
- Sende haklısın, senden bir ricam olacak.
- Söyle bakalım Ricanı Onur efendi!
- Eğer, terör örgütü tarafından şehit düşersem, sakin üzülme. Çünkü ben hiçbir zaman vatanımı geride bırakmayacağım.
- Öyle deme, Onur. Ne demek şehit düşersem. Düşmeyeceksin, sen de o da bende, kimse, bu vatan o terör örgütünün eline geçmeyecek!