4.BÖLÜM

Karşımda benim için ölüp ölüp dirilen bir kadın vardı. Hangi anlamda olduğu ise tartışılırdı.
Şaşkınlıkla bakan gözleri öylesine bakıyor gibiydi. Sadece şaşırmış gibi duruyordu.

Bir kardeşim yoktu. Babam ise ölmüştü, herhangi bir hastalık ise bunun nedeniydi. Annem beni oraya göndermişti, psikolojim hakkında düşüncelerinin zararlı düşünceler olduğu ise fazlasıyla belliydi

Uzun süre sonra yeniden bu eve gelmiştim. Ne gibi şeyler hissetmeliydim, herhangi bir fikrim yoktu.

Hala kapının önünde durmuş bekliyordum. Elimi tutmayacağını anladığımda elimi indirdim. Bakışlarında ki şaşkınlık dinmiş ve hissiz bakışlara çevrilmişti. “Neyse…” diye mırıldanarak eve doğru bir adım attım. Özlem duygusu hissetmiyordum,ama girince az olan bir mutluluk duygusu gelmişti. Anneme baktığımda kapıyı kapatmış, televizyonun karşısına geçip oturduğunu gördüm.

“Nasıl geldin?” buz gibi bir ses tonuyla sormuştu bunu. Yanına doğru gittim ve çaprazında bulunan koltuğa oturdum. “Orası karışık,birini tehdit ettik. Her halde önemli biriydi, güvenliğe yarın gereken belgeleri getireceğimizi söyledi ve bizi çıkardı.” Buzlarında bir kırılma meydana gelmişti. Hızlıca dik bir pozisyon aldı. “Ben izin verdim mi gerizekalı,neye güvenerek yaptınız bunu. Psikolojin hala yerinde değil, anlasana şunu!” diyerek isyan etti.

Gözlerimi devirmekle yetindim. Rahat bir pozisyon alarak televizyondaki şeylere öylesine bakmaya başladım. “Sana göre sağlam psikoloji, nasıl bir psikoloji anne?”. Sorduğum soruyla yüzünde alaycı bir gülümseme oluştu “İğrenç düşünceleri olan biri değil.” Daha sonra kalkıp odasına doğru gitti. Kapının kapanma sesi gelmişti. İğrenç düşünceli birimiydim? Sanmıyordum.

Koltuktan kalkıp uzun süredir görmediğim odama gitmeye başladım. Merdivenleri hızlı bir şekilde bitirip odamın kapısının önünde durdum. Elimi kapının kulpuna doğru uzattım ve yavaşça açtım. Hafif bir gülümseme oluştu. Toplu ve temizdi. Her gün temizlenmiş gibi. Kapıyı kapatarak odanın içine doğru girdim. Basit bir odaydı. Camın önünde duran toplu bir çalışma masası, ortada duran siyah örtülü bir yatak, en köşede duran siyah bir dolap. Her zaman perdeler kapalıydı. Bu sayede kasvetli bir ortamla iç içeydim.

Oda hâlâ sıcaktı. Annem bu 2 yıl boyunca varmışım gibi yaşamıştı demek ki. Çalışma masasının üzerinde duran telefonuma baktım. Acaba hâlâ çalışıyor muydu? Çalışma masasının sandalyesini çekip rahatça oturdum. Ve belkide özlediğim tek şey olan telefonu elime aldım. Açma düğmesine bastığımda hâlâ çalışıyor olduğunu anladım. Hattı da hâlâ yerindeydi. Kapanmamıştı. Gerçekten ben varım gibiydi herşey.

İlk olarak gözüm gelen bildirimlere takıldı. Demek ki diğerlerininde telefonu sağlamdı.

Çağlar: Geldin mi?

Vera:Geldim.

Sadece bunu sormuştu. Daha sonra görüldü atarak çevrimdışı oldu. Sanırım uyuyacaktı. Saat zaten 22.30 olmuştu.

Gözüm diğer 2 bildirime takıldı. Tanımadığım ve bende kayıtlı olmayan bir numaraydı.

Bilinmeyen Numara: İzin kağıtlarını çıkardım.
Yarın imzalamaları yeterli.
Yarın veririm.

Vera:Sen?

Bilinmeyen Numara:Ben?
Renksiz adam

Garipseyerek ekrana baktım. Numarayı nereden bulmuştu? Aslında takıldığım kendini renksiz adam diye tanıtmasıydı. Başka birşey yazmadım.

Yemek işini ise yarına erteledim. Sonuçta önümde koca günler vardı. Telefonu masaya bıraktım ve yatağa geçtim. Huzur vermişti, sıcak bir ortam bulunuyordu.

Dakikalar içinde yağan yağmurun sesiyle uykuya daldım.

🌙

Çağlar Sarıkaya

Verayı bıraktıktan sonra arabayla birlikte bizim eve doğru gidiyorduk. Yolu tarif etmek pek içime sinmesede mecburen evin olduğu yeri söylemiştim.

“Yarın kağıtları veririm,ve hepinizin telefon numarasına ihtiyacım var.” Neden? Kağıtları vermesi işimize gelirdi fakat telefonla derdi neydi.

“Telefon numarası niye?” diye açıkça sordum.

“İzin kağıdı hakkında soru sormadın. Bundada sorma”

“Emir kipiyle konuşma!”

“Tek derdin bu mu?”

Rahatça gülümsedim. “Sayılır.”

Kötü bir niyeti var mı yok mu anlayamıyordum. Belki bakışlarından anlarım diye aynadan ona doğru bakmaya başladım. Düz bir şekilde yola bakıyordu. Biraz daha baktım bir değişim olur diye.

“Aşık mı oldun?”

Tiksinerek ona baktım “Alakası yok,hem bi erkeğe aşık olmam.”

Genişçe gülümsedi. “Öyle olsun” diye mırıldandı. Hiçbir şekilde bakmıyordu.

“Telefon numarası?” Hâlâ telefon numarası diyordu!

Oflayarak direksiyonu çevirmeye devam etti. Eve az kalmıştı. “Sizinle bir türlü iletişime geçmek istiyorum say,sizi çok sevdim say. Ne bileyim düzgün bir neden bulup ver şu numaraları!”

Sesini yükselterek konuşması beni üzmüştü. Tabi ki bu yüzden bende onu üzmeliydim. “Sana güvenemedim,” diyerek koltuğa yaslandım.

Sinirlendiği belli oluyordu. Kötü bişey yapamazdı,bunu biliyordum. Kendini düşündüğü belliydi. Sadece birkaç saniyelik bir oyun oynamak istiyordum.

“Güvenme!” diyerek durdu. Dışarı baktığımda eve gelmiştik. “Kalem kağıt ver. Yoksa da telefonu ver.” Vermekten başka birşey yapamazdım. İçimdeki o hayırlı ses ise bunun kötü bir fikir olmadığını söylüyordu. Hepimizin telefon numarası hâlâ ezberimdeydi. Bu yüzden kaydetmek zor olmayacaktı. Zaten telefon numarası vermesek bile ikimizin adresini biliyordu.

Bir kalem kağıt çıkartarak uzattı isimleri ve numaraları yazıp ona uzattım. Arabadan inmeden önce son bir bakış attım. “Sevdim seni… Senin adın neydi?” Boş boş baktı. Bi insan niye çoğunlukla boş bakardı ki. “Seven tehdit etmez.” Kırılmış olamazdı değil mi?

“Eğer aşık olursan Alev yada Vera var. Beni unut?” diyerek kapıyı açtım. Hızlı çıkmıştı.
“Alpay” dedi çıkmadan önce. “Çağlar” dedim elimi uzatarak. Konuyu uzatmamak için elimi sıkıp geri çekildi. “Görüşürüz ortak” göz kırparak arabadan indim ve kapıyı kapattım. Camın ardından baktığımda öylesine bakıyor gibiydi. Hatta bir yakınına bakıyor gibiydi. Yaklaşık yarım saat içinde alışmıştık. Gaza basarak gitti. Mecburen güveniyordum. İlk dakikalarda sevmesemde şuan alışmıştım.

Hava buz gibiydi ve üstümde hırkayla donuyordum. Eve doğru yürümeye başladım.Annem ile babam boşanmıştı. Oraya gitmemi babam istemişti. Annem ile bu konu hakkında uzun süreli bir tartışma yaşamışlardı ve boşanmışlardı. Onlar boşanana kadar gitmek durumunda kalmıştım. Sonra büyük ihtimalle beni unutmuşlardı. Bir tane kardeşim vardı. Şuan 19 yaşında olması lazımdı. Daha fazla üşümemek ve aile özleminden evin kapısına vurdum. Kalbim hızla atıyordu.
İlk vuruşta açan olmadı, bir kere daha vurduğumda açıldı. Heyecan ve özlem duygusunu uzun zaman sonra hissetmiştim. Kapıyı Çağla açmıştı. Büyümüştü. Saçları koyulaşmış, bakışları olgun bir kızın bakışlarına dönmüştü.

“Sarılacak mısın?” diye mırıldandım. Şoka girmiş gibi sadece bakıyordu. Haklıydı da. “İyi misin?” Hâlâ bir tepki vermiyordu. Bir anda ağlayarak sıkı bir şekilde sarıldı. Aynı şekilde sarılarak saçlarından öptüm. Sadece ağlıyordu. Gerçekten özleyen tek kişiydi sanırım.

“Tamam ya, abartma ” diyerek geçiştirmeye çalıştım. “2 yıl oldu neyini abartmıyayım!” duygusal bir ses tonuyla konuşuyordu. Bende özlemiştim ama uzun süre temas halinde bulununca boğuluyor gibi hissediyorfum. Fazla duygular bile zarar veriyor gibiydi. Bende aynı duyguları hissetmek isterdim ama çoğu duyguyu en az seviyede hissediyordum.

Birkaç dakika aynı şekilde kaldıktan sonra nihayet geri çekildi. “Bakma şöyle!” diye söylenerek eve adım attım. Sadece uzun süren bir geziye çıkmış ve geri gelmiş gibi hissetmek istiyordum. Aynı şeyler vardı. Hiçbir değişim yoktu. “Annem nerde?”. Evde görünmüyordu.

“Odasında. Ama pat diye girme.” tek kaşımı kaldırarak ona baktım. “Nasıl gireyim?”. Nasıl girmemi bekliyordu ki. Normal bir tepki vermesini beklemiyordum. Daha birçok soru soracaklardı,bunuda biliyordum. “Yavaş yavaş gir.”
Başka birşey söylemeden mutfağa gitti. Oflayarak kapıyı kapattım. Odaya doğru hızlı hızlı gidip tam kapının önünde durdum. Nasıl bir tepki vereceklerdi. Hiçbir fikrim yoktu. Annem beni sevmiyor değildi. Seviyordu. Benim oraya gitmemem için boşanmıştı, buda beni sevdiğini gösterirdi. En azından öyle umuyordum.

Sıkıntılı nefesler almaya başladım,illaki birbirimizi görecektik. Belki de hazır değildim. Zor olsa da kapıyı bir kaç kez tıklattım. Bir süre bekledim;ses gelmiyordu. Başka bir şey yapmadan kapıyı açtım ve içeri girdim. Uyumuyordu, yüksek ihtimalle kulağında duran kulaklık ile müzik dinliyordu. Bu yüzden kapıyı tıklayınca bir ses gelmemişti.
Açık kapıyı kapattım ve duvara yaslandım. Kendisi ne zaman görürdü bilmiyorum ama onu ben uyarmayacaktım. Kendisinin görmesini bekleyecektim.

Derin düşüncelere dalacaktım ki bir anda kafasını kaldırıp baktı. Aynı anda sertçe yutkunduk. Beti benzi atmıştı,sadece bakıyordu. Yaklaşık 2 yıl sonra oğlunu görmüştü. Normal bir tepki vermesini beklemezdim. “Halüsinasyon” diyerek yeniden kitaplara bakmaya başladı. “Değil,” diyerek yanına yaklaştım.

Bu sefer kulaklığı çıkarıp ayaklandı. “Nerden bilebilirim ki?”. Yine haklıydı, yine bişey diyemezsin. “Sarılırsan, halüsinasyon olmadığımı anlarsın.”. Garipsiyordu, nasıl çıktığımı anlamaya çalışıyordu, kafasının içinde neler dönüyordu?. Bilmiyordum.
Yanıma daha çok yaklaşarak tam önümde durdu. Gözleri dolmuştu. Elini uzatarak koluma dokundu. Yine yutkundu. Beklemediğim bir şekilde küçük bir gülümseme oluştu. Daha sonra ağlayarak kollarını boynuma doladı. Özlem duygusu bastırmıştı. En azından bana öyle gelmişti. Duygularımı yavaş yavaş geri kazanıyorum, diğerleri de böyle olacaktı. Biliyordum.

Sadece sarılmıştık ve ağlıyordu. Başka bir ses yoktu. Dakikalar sonra nihayetinde geri çekildi. Öpücükler kondurmaya başladı. Yüzümdeki tebessüme engel olmadım. “İçeri geç.” tek söylediği buydu. İçeriye doğru gidiyordu,ikiletmeden peşinden gittim.

Açık olan televizyonu kapatarak Çağla ile birlikte aynı koltuğa oturdu. Sorguya çekeceklerdi. “Nasıl çıktın?” beklediğim soru gelmişti.
“Siz sormadan anlatayım birini tehdit ettik. Her halde önemli biriydi, güvenliğe yarın gereken belgeleri getireceğimizi söyledi ve bizi çıkardı.” Afallayarak dik dik bakmaya başladılar. “Sen ciddi misin abi?” rahat gülümsememi takındım. “Gayet ciddiyim abicim.” aynı şekilde bakmaya devam ediyorlardım “Yarın bir kağıt gelecek,onu imzalayıp göndereceğiz… bu arada gidip birkaç ifade verseniz iyi olur. En azından kalmamı istiyorsanız.”

Bunu yapmaları daha güvenliydi. Daha önceden gelememişlerdi,nerede bulunduğumuz yer bile belli değildi. Yarın bu iş bitmeliydi. “İzninizle uyumak istiyorum. İyi geceler size. Ayrıca mümkünse…” ayağa kalkarak odaya doğru gitmeye başladım. , “Normal bir şekilde bakmaya çalışın.” başka birşey söylemeden odama gittim.

Kapıyı açtım ve odama giriş yaptım. Huzurlu bir ortamdı;huzurluydum. Ilık bir havası var gibiydi, yağmur yağmaya başlamıştı. Dolaptan kıyafet almak için dolabın kapağını açtım,telefon. Kıyafetleri boş verip telefonu elime aldım. Çalışıyordu!.
Veraya bir mesaj attıktan sonra diğer şeylere baktım. Mutlu eden diğer şeydi bu.
Kıyafetleri giyinip ışığı kapattım. Yorganın altına girdim ve yıllar sonra gerçekten huzurlu bir uykuya daldım.

🌙

Vera Karaman

Saat geç olmuştu, susamıştım. Aşağı inip mutfağa girdim. Bir bardak su doldurdum ve içtim. Hâlâ yağmur yağıyordu. Yeniden odama girip kapıyı kapattım.

Yağmur sesi insanı yeniden uykuya iteliyordu. Ben ise buna karşı koymadım. Yarını düşünmeden uykuya daldım.

Mutluydum.