1.BÖLÜM

İnsan nasıl yaşardı?. Mantıklı ve açıklanması gereken herhangi bir soru gibi bir şeydi değil mi? ...

Küçük detaylar, farkedilmesi gereken düşler meselenin başlangıcı olarak kabul edilirdi.

İsimsiz vaka olarak görülmektedir bazen herşey.

“Bir insan birini gerçek anlamda nasıl sever?” yine boş sorular. Ah bu boş ve önemsiz sorular…

Bana göre birinin bir başkasını gerçek anlamda sevmesi, zor bir durumdu. İmkansız değildi ama zordu.

Gözünü kırpmadan ölüme atlamak yada güvenmek insanlık dışı gibiydi.

Çünkü insanların birine olan samimiyeti, yeni birini bulana kadardı. Sadece geçiştirmek ister gibi olabilirdi yada.

Biri ölünce üzülürdük ve onu düşünürdük sözde, aslında onu hiç düşünmezdik. Eğer düşünseydik bir süre sonra yokluğuna alışamazdık. Farkında olmadan belki de sadece kendimiz önemliydi bizim için. Aslında olması gereken buydu.

Psikolojik danışman olan Gökçe’ nin herkese bu soruyu sormasını dinliyor ve izliyorduk. Burası ‘ psikolojisi bozuk ’ insanların kaldığı bir yerdi. Veya 3. Ev. Çoğumuzu ailelerimiz buraya zorla getirmişti, sayılı kişiler ise kendi isteğiyle gelmişti. Şöyle ki burası gelmek istenilecek bir yer değildi. Çoğunlukla “Psikopatların Evi ” olarak söylenirdi. Buradaki insanların psikopat olduğu düşünülüyordu. Oysaki sadece psikolojik sıkıntılarımız vardı. Aynı şey gibi olsa da aynı değildi.

“ Vera?”
Bakışlarımı Gökçe’ ye çevirdim, yine mutlu bakışları vardı. Biliyor muydu bilmiyorum ama bu bakışların buradaki insanları etkilediğini pek düşünmüyordum. Bence herkes bunu düşünüyordu.

“ Bir insan birini gerçek anlamda kolayca sevemez, eğer seversede bize söz düşmez” diyerek kestirip attım. Gülümsemesi değişik bakışlara çevrilirken anladım tarzında bir bakış attı. Kesinlikle anlamamıştı. Kimseye fazladan soru sormadan, bakışlarıyla kısa cevaplar veriyor ve sonrakine soruyordu.
Genelde yapılan şey, herkesin görüşleri alınır ve bunun ile ilgili etkinlikler yapardık.

Şuan bildiğim tek şey ise uykumun olduğuydu. Artık geceleri uyumayıp gündüzleri uyuyordum. Geceleri ilham geliyor ve çeşitli şeyler yapıyordum. Buradan kaçmak ise şuan düşündüğüm bir konu değildi. İki buçuk yılın ardından buraya alışmıştım.
Genelde dört kişi takıldığımız bir grupla buradan kaçmayı çok düşünmüştük. Her seferinde ise güvenliğe yakalanmıştık. Bir süre sonra denemeyi bırakmıştık. Geri kalan üçü ise hangi alemde belli değildi.

Odama gidip rüyalar alemine dalıp mutlu ve huzurlu bir uyku istiyorum. Masum bir istek. Eğer Gökçe bizi bırakırsa uyumaya gidecektim. Yemekhaneye gitmekte istiyordum. Yemekhaneye gidersem uyuyamazdım, uyursan da yemekhaneye gidemezdim . Yemek sevmeyen insanlardan değilimdir zaten. Açlık ise çoğu duygudan baskın gelir.

Kafamı kaldırıp duvardaki saatte baktım.
10.23
Yemekhane ise 13.00 da açılıyordu. Gökçe bizi birkaç dakika içinde bırakırdı. Sonra ise ilaçlarımı içip iki buçuk saat kadar uyurdum. Tabi ki bana bu uyku yetmezdi çünkü gece yine uyumamıştım.

Yapacak boş birşey bulamazlarsa yine uyumayı düşünüyorum

Kısacası uyku düzenimin içine etmiştim…

“ Akşam 19.00’da farklı şeyler planlıyoruz herkes yemekhanenin bulunduğu koridorda olsun lütfen, çıkabilirsiniz”

13.30 dan 18.30 a kadar uyuyabilirdim. Akşam yine ne yapacaklardı? Hedefleri neydi. Tabiki bizi eğlendirmek.

Ah Gökçe, zeki Gökçe…

🌜

13.00
Vera Karaman

Yemekhanenin kapısının önünde sıra bekliyordum. Fazla kalabalık olmayan bir ortamı vardı. Yemekhanenin bulunduğu koridor ise büyük ve genişti. Yaklaşık 350-400 kişilik bir büyüklükte gibi görünüyordu.
Kim bilir yine ne yapacaklardı. Sıranın ilerlemesi ile birlikte yemekhaneye giriş yaptım, kokular daha yoğun bir şekilde gelmeye başladı.

Güzel kokular…

Hazır bir şekilde duran yemekle dolu tepsilerden bir tane aldım ve duvar kenarındaki boş boş yere doğru ilerlemeye başladım. Tarhana çorbası, mantı,pilav kızartması ve ayran vardı, ne kadar uyumlu bir menü ama. Uyumlu girunmesede yemekhanenin yemekleri güzel,yenilebilir oluyordu.

“ Sen beni beklemeyip yemeye mi başladın lan”

Çağlar’ın eğlence dolu sesi arkamdan gelmişti, şimdi ise yanıma oturmuştu. Dörtlü grupun bir parçası. “Yemeğimi yiyip uyumaya gidecektim ama ondan” Yeterli olduğunu düşündüğüm cevapla birlikte yemeğimi yemeye devam ettim

“ Yinede bensiz yemen için bir bahane değil”

Yorgun bakışlarımı ona yönelttim, yeterli bir cevaptı bu. “ Bugün ne yapıcaklar sence, yani niye bu kata çağırdılar?” Bir fikrim vardı aslında; Bizi burdan çıkarmak gibi. “ Dövüş sanatı öğretirler belki” Yandan bir bakış attı. “Öpüşme sanatları daha makbule geçer Alev ile birlikteyken hemde”. Alev ise gruptaki yavşak bir tipdi. Genelde herkese yavşardı. Bazen bana bile…

“Bilgili kişi kendisi anlatmaya gerek yok, her gün başkasıyla yattığına eminim,” haklısın bakışı attı. Alev alev yanıyordu, şerefli biri olduğu için ise sevgilisi olanlarla bir derdi yoktu.

Hâlâ doymamış olsamda,ikinci tepsi için yeterli uykuya sahip değildim.

“Çağlar ben kaçar, uykusuzluktan ölmeden uyumam lazım”

“ İkinci tepsiyi almadın,” bir kaç saniye bekledi “hayırdır?”

Bıkkın bakışlar attım “Uykum var diyorum ya yoksa bende doymuş değilim”. Yanağından makas alıp yemekhaneden çıktım, önce lavaboya gittim ve ardından odama gelip psikolojime iyi gelecek ilaçları aldım.

Uykulu bakışlarımı saate çevirdim 13.22

Kafamı yastığa bıraktım ve dakikalar içinde tatlı rüyalara daldım.