5. Bölüm Kırmızı defter

1 Hafta sonra
‎Babam bir hafta hastanede yattıktan sonra taburcu olmuştu. Bu arada Atlas ile sık sık konuşmuş ve kafeteryada buluşmuştuk. Onunlayken. Her şey daha güzel oluyordu. Sanki o yanımda değilken renkler soluk ve soğuk. Ama o varken... Her şey daha renkli ve sıcak.
‎Atlas beni tekrar mutlu etmek için bazı sözler vermişti. Mesela ben müzeleri çok severdim ama gidecek kimsem olmadığı için pek gidemezdim. Atlas müze gezmeyi seviyormuş.Bu yüzden birlikte gitmeye karar vermiştik, ilk izinli gününde birlikte müzeye gidecektik. Artık bir yabancı değil, yakın arkadaşım olmuştu. En yakın. Ve tek.
‎Her sabah günaydın mesajı ile uyanıyordum, geceleri ise iyi geceler mesajı ile uyuyordum. Bir akıntı vardı, sanırım yavaş yavaş o akıntıya kapılıyordum. Bilmiyorum. Umarım bu akıntı zamanla hırçınlaşmaz ve beni kabul ederdi.
‎Tek istediğimi kabul edilmek. Bir yere ait olmak.
‎Bu sabahsa sadece ‘Günaydın’ mesajı almamıştım. Beni öğleden sonra dışarı çağırıyordu. Mesaisi erken bitiyormuş.
‎Ve dışarı çıkmak istedi, müzeler kapalı olduğu için kafeye davet etti. Bende kabul ettim ve hazırlandım.
‎Telefonuma bildirim sesi gelince açıp baktım.
‎-Kumral kedi? 13;00
‎Kıkırdadım. Bir de ‘Kumral kedi’ muhabbetti vardı. Neymiş beyefendi yolda görünce bana benzeyen kumral bir kedi görmüş. O günden beri bana kumral kedi demeye başladı. Kediyi de kucağından düşürüp kaçırmış yoksa eve alacakmış. Şapşal.
‎
‎-Efendim kedi hastası?
‎13;02
‎+Bunu iltifat olarak kabul ediyorum.
· ‎Hazır mısın?
· ‎Kapıya seni almaya geleceğim.
‎13;02
‎-Hazırım. Ama zahmet etme. Ben gelirim. 13;0
‎+Olur mu öyle şey? Bekle geliyorum 13;04
‎-Pekiiii 13;04
‎
‎Yüzümde küçük bir gülümseme ile telefonu kapattım ve çantama koydum. Onu bekletmemek için evden çıktım ve ayakkabımı giyindim. Beni çok bekletmeden geldi.
‎Birlikte İstanbul sokaklarında yürümeye başladık. Yaz ayında olduğumuz için hava oldukça sıcaktı.Yürürken dışı çok güzel süslenmiş bir kırtasiye gördüm. Atlası çekiştirerek kırtasiyeye götürdüm. İlk başta anlamadığı için adımları takıldı ama anlayınca kenedini bana bıraktı. Daha önce de buluştuk ve hep bunu yapıyordu. Ne zaman onu bir yere çekiştirsem kontrolü bana bırakıyordu. Hiç itiraz etmiyordu. ‘Tamam’ deyip peşime takılıyordu.
‎Kırtasiye ye girince kalemlerin olduğu reyona gittim. Çok güzel çeşit çeşit kalemler vardı. Tüm beğendiklerimi abartılı tepkiyle Atlasa gösteriyordum. O da her seferinde aynı merakla kalemlere bakıyor, inceliyor ve almayı teklif ediyordu.
‎Reyonlarda gezerken gözüme kırmız bir defter takıldı. Önceki günlüğümü o gece kaybetmiştim. Bu yüzden yenisi lazımdı. Defteri görünce aldım ve içini inceledim. Günlük tutmak için tasarlanmıştı içi. Beğendiğim için kasaya döndüm ve dibimde Atlası gördüm. “N’aber kumral kedi.” Gülümsedi ve kırmızı defteri elimden aldı. “Bunu mu beğendin?” Arkasını döndü ve kasaya yöneldi. “Atlas! Param var. Kendim alabilirim!” bağırdım arkasından. Ama o beni umursamak yerine kasaya gitti. Peşinden kasaya koştum. Cüzdanımı çıkardım Atlas tek eliyle cüzdanımı tutu ve arka cebine attı. Kendi cüzdanından parayı çıkardı ve ödedi. Sonra da hiçbir şey olmamış gibi poşeti aldı ve dükkândan çıktı.
‎
‎
‎
‎
‎
‎