Zoraki Görücü kitap kapağı

1. bölüm / 2

Birinci Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: Birinci Bölüm

İki mezarın arasında saatlerce oturabilirdim. Bir yanımda annem, bir yanımda babam. Benim evim aslında hep bu iki beyaz taşın arası oldu.

Yattığım toprağın tozunu umursamadan iyice çektim dizlerimi kendime. Ellerimi sıkıca sardım bedenime.

En güvenli yerdeydim bugünde.

Annem ve babamın yanında…

Gözlerimi sıkıca kapattım yine, her zamanki gibi onları hayal etmeye başladım.

Kendi evimizdeydik, annemin her sabah o huzurlu sesiyle açıyordum gözlerimi.

Kahvaltıda babamı izliyordum öyle derin derin..

Ne çok çalışıyor bizim için gece gündüz. Güzel babam.

Hayali bile bedenimi sıcacık yapmaya yetiyorken gerçeğini yaşamak nasıl hissettirirdi acaba.

Bir hayalimi daha çalan telefonumun zil sesi bozmuştu. Hep böyle olurdu zaten, en güzel yerinde; tam babamın sesini duyacağım esnada telefonum çalardı.

Babamın sesini bugünde duyamadan doğruldum uzandığım yerden.

Telefonun karşısında yengemin agresif sesi vardı;

“Nerde kaldın gene Hafsa? Saat kaç oldu çabuk eve gel”

Sıkıntılı bir nefes verdim en derininden. Vedalaşmak zor olsa da gitmek zorundaydım. İşler beklemeye gelmez çünkü.

Toz olan üzerimi mezarlıktan çıkana kadar temizledim, yengem bu halimi görürse eve almazdı büyük ihtimalle.

Oyalanmadan dolmuşa atladığım gibi evin yolunu tuttum. Mezarlıkla köyün arası epey uzaktı. Zaten yakın olsa bırak haftada bir gitmeyi her gün orada olurdum.

Kolumdaki çantayı çürümeye yüz tutmuş bahçe masasına bırakırken yengemin çatık kaşlarını gördüm.

“Nerdesin kız sen, iyice şirazeden çıkar oldun, söyleyeceğim amcana o olacak!”

“Aman yenge nerede olacağım dolmuşu kaçırdım işte, anca denk geldi bu saatte”

Yalandı.

Annemin ve babamın yanında biraz daha kalabilmek için bilerek kaçırmıştım dolmuşu.

“Çabuk hadi oyalanma mutfağa gir. Yusuf abin gelecek bu akşam”

Yusuf..abim.

Kalbim yine hızlanmaya başlamıştı, istemsizce dudaklarım kıvrıldı ve yengemin dediği gibi oyalanmadan mutfağa girdim.

En sevdiği yemekleri hazırlayıp sofrayı kurdum. Sonunda gelmişti.

Eski küflü bahçe kapısından girdiği anda beni bir heyecan bastı. Küçüklüğümden beri hep olurdu bu.

Amcamda gelince akşam yemeğine oturduk. Benim gözlerim arada bir ona kaysa da kendime hakim olup tabağıma odaklanıyordum.

Çok geçmeden yengem ortamın sessizliğini bozdu.

“Güzel bir kısmet çıktı İbrahim, yarın oraya bakmaya gideceğim. Yusufuma güzel bir gelin alacağız Allah'ın izniyle”

Bir anda boğazıma takılan yemekle öksürmeye başladığım için tüm dikkat bana çevrilmişti.

Kendime gelmek için sofradan bir süre kalkıp mutfağa gittim.

Elim istemsizce göğsümün üzerine yerleşmişti. Sanki yanıyordu kalbim.

Bu anı yıllardır ben bekliyordum. Ama yengem… beni sadece kullanıyormuydu.

Masaya geri döndüğümde Yusuf bıkkın bir ifadeyle;

“Of anne tamam kime gidiyorsan git, beni darlama lütfen” diyordu.

Yengemin yüzünde zafer gülüşü vardı resmen. Bana döndü ve, “duydun mu Hafsa, yarın kıza bakmaya gidiyoruz ağabeyine.”

“Sonunda oğlumun mürvetini göreceğim Allah'ım çok şükür.”

Hiçbir Şey söylemeden boşları mutfağa taşımaya başladım.

Önce masayı temizledim ardından mutfağı toparladım ve bitkin bir halde odama girdim. Kapıyı ardımdan kapatır kapatmaz gözlerimden yaşlar dökülmeye başladı.

Yatağıma girip sessizce ağlamaya devam ettim.

< >

“Hafsaaa hadi kalk artık, geç kalacağız bak senin yüzünden”

Şehre gidiyorduk, yarım saatlik bir yolculuğun ardından gelmiştik sonunda.

Güzel müstakil bir eve geldiğimizde kapıyı bize genç bir kız açtı. Ama tahminimce bu gelin adayı olamayacak kadar küçüktü.

İçeri girer girmez evin ferahlığı beni mest etmişti. İnsanlar ne güzel yerlerde ömür geçiriyor diye düşünmeden edemedim.

Tahminimce annesi geldi görüşmeye, ardından gelin adayı girdi odaya.

Çok güzel hanım hanımcık gözüküyordu. Önce Seher yengemle görüştü, ardından bana sarıldı. Karşılık vermek istemesemde mecburiyetten bende sarıldım.

Bir süre izledim onu, Yusuf'un reddetmesinin ihtimali bile yoktu. Öyle güzel öyle naifti ki…

Birkaç saat oturduktan sonra olumlu cevap ile çıktık evden. Yengem çok mutlu gözüküyordu.

“Yarında ağabeyini getiririz, birde o görür kızı, valla bebek gibiymiş maşallah”

Gözlerim dolmuştu. Gerçekten bebek gibiydi. İstemsizce ellerime baktım.

Soğuk sudan çatlamış çöl gibi kuru ellerime bakıp kendimce gizlemeye çalıştım.

“Güzelmiş” deyip dolan gözlerimi sildim. Yengem fark ederse bu halimi kıyameti koparırdı eminim.

Ertesi gün akşamı;

Evdekilerin bağrışmaları ile tüm evin Sessizliği bozulmuştu. Karanlık odada zor bela açtım gözlerimi,

Yusuf'un sesiydi bu;

“Anne çok beğendim ben ya, olur kesin demi. Sonradan vazgeçmezler demi”

“Oğlum bir dur hele, gördün işte sende, konuştun kızla, nasıldı olumlu değil miydi”

“Ya öyleydi öyle olmasına da, işte cayarsa kararından kahrolurum”

“Birşey olmaz, benim oğlumu görüpte cayacak kız anasının karnından doğmadı daha”

Gülüşmeler eski çatlak duvarları olan odama sızıyordu adeta.

Ben onlarla gitmemiştim. Bu ana şahit olmak istemediğim için biraz halsiz olduğumu söyleyip saatlerce ağladım.

Demek ki artık o başkasının olacaktı. Yaptığım şey çok yanlıştı evet ama ben onu küçüklüğümden bu yana hep sevmiştim.

Araladığım gözlerimi tekrar uykuya teslim

Bir hafta sonra;

İsteme günü gelmişti. Yusuf'un heyecanını görmek beni kahretsede gömleğini ütülemek zorundaydım.

Herkes hazır, benim evden çıkmamı bekliyorlardı. Son kez baktım kendime, bizden olmazdı biliyorum artık umut etmeyi bırakma zamanı gelmişti.

Hayatımıza yeni birisi katılmıştı. Nare!

Artık evin her anında onun adını duymak onun özelliklerini dinlemek canımı sıkmaya başlamıştı, Seher yengem kendince Nare'yi rakip görmeye başlamıştı bile.

Aslında herşey çok güzeldi, taki Nare yengemlerle yaşamayı reddedip kiraya çıkmak istediğini söyleyene kadar.

Ondan sonra oldu işte ne olduysa. Hayatımda hiç yapmadığım bir fenalık yapmıştım yengemin gazı ile.

Ev yerleştirme sürecinde Yusuf'un cebinden anahtarlarını çalıp yedeğini çıkartırdım.

Benim fikrim değildi ama bu kötülüğü yapacak kadar gözüm dönmüştü.

Yedek anahtarı yengeme verince her şey çözülecek sandım, işler rayından çıkınca yengem kendini aklamak için beni attı ortaya.

< >

“İbrahim Hafsa yapmış diyorum, kız bir cahillik etmiş işte sende seslenme boşver”

Amcamın hiddet dolu sesi geliyordu yukarıya.

“ Ne diyosun sen kadın! Nasıl böyle bir çirkinlik yapabilirsiniz?”

Bağırış sesleri gitgide yaklaşıyordu, bir anda açılan kapı ile oturduğum yerde irkildim.

Amcamın kanlanmış ateş saçan gözlerine baktım bir süre.

Oda nefret ve hayal kırıklığı ile bakıyordu yüzüme. Durduğu yerden üzerime hızla yürümeye başladı.

“Nasıl yaparsın ha? Nasıl!.

Evladımdan ayırmadım seni bir gün adına, abimin emaneti dedim başım gözüm üstüne büyüttüm seni, nasıl böyle bir fenalık yapabildin Hafsa!!”

“Amca bir dinle gözünü seveyim”

“Neyini dinleyim senin ben?

Bitti bundan sonra senin burada bir evin yok, toparla bütün eşyalarını yarın sabah köye götüreceğim seni!

Orada da birini bulup evereceğim, son sözüm budur sana”

Dona kalmıştım. Amcamın odadan çıkarken çarptığı kapı ile donduğum yerden kaldırdım bakışlarımı.

Boğazım düğümlenmişti adeta. Ellerim titreye titreye telefonumu aldım elime.

Niyetim kötü değildi, Amcamı sakinleştiren tek Yusuf'tu bu sebeple aklıma ilk o geldi ve aradım.

“Y-yusuf abi yardım et”

Birkaç kelimeden başkası çıkmadı dudaklarımdan. Telefondaki ses merakla ne olduğunu soruyordu.

Amcamın söylediklerini tekrar ettim.

“Yarın amcam beni köye götürüp orada evlendirecekmiş, onu sadece sen ikna edebilirsin. Nolur bana yardım et”

Nedenini soruyordu. Nasıl söylemeye cesaret edebilirdim ki.

Bu kötülüğü yapan bendim, şimdi cezasını çekerken bile kötülüğü yaptığım insanlardan yardım istiyordum.

Kendimden bir kez daha nefret ettim bu gece.

Pişmanlığımı birkaç kez Nare'ye göstermeye çalışsam da işe yaramamıştı.

Yinede bana kötü davranmak yerine iyilikle yaklaştı, hep güzel kalbi sayesinde kazanan oluyordu. Onu şimdi anlıyordum.

Kötülüğe iyilikle karşılık veren nadir insanlardandı Nare.

Güneşin doğuşunu beklemekten başka çarem olmadığı için gözlerimi uykuya teslim ettim.

< >

Uyandığımda evde yalnızca yengem vardı,

“Amcam nerede yenge?”

“İşleri varmış gitti erkenden”

“Vaz mı geçti yoksa” dedim ümit dolu sesimle.

“Dün gece uzaktan akrabaları aradı, uzun zamandır gelmek istiyorlarmış sana. Amcanda buyrun gelin dedi”

Gözlerim tekrardan dolmaya başladı, yengemin dizlerinin yanına yavaşça çöktüm.

“Yenge kurbanın olayım bari sen birşeyler söyle amcama, ben evlenmek falan istemiyorum”

Yengemin yüzünde biraz bile duygu yoktu, buz gibi sesiyle,

“Hafsa amcanı bilmiyormuş gibi konuşma! Hem kötülüğüne mi diyor, evlen kendi evinin hanımı ol diye uğraşıyor”

“ Zorla evlilikten kime hayır gelmiş bana gelsin yenge. Etme gözünü seveyim.”

Yaptığım ima yengemin bakışlarını sertleştirmişti. Biliyorum amcamla
oldum olası doğru düzgün evlilik hayatları yoktu, sebebini bilmesemde bariz şekilde belli ediyorlardı bunu.

Yalancı bir öksürük bırakıp oturduğu yerden kalkarak kapıya yöneldi,

“Ağlamayı bırak ta dün gece yarım bıraktığın işleri hallet Hafsa”

İçim burkulmuştu, beni dinlemeyen birine kendimi duyurmaya çalışıyordum. Belki de evlenmem bu evde çürümekten daha hayırlı olacaktı benim için.

Sahi ben neden evlenmem diye tutturuyordum, arkamda güvenecek kimsem yokken, sonumun ne olacağı belli değilken, yerim yurdum eksikken tutturmuştum evlenmem diye.

Yusuf muydu sebebi? Olamazdı, çünkü Nare'den sonra aslında Yusuf'a aşık olmadığımı çocuksu bir heves olduğunu fark etmiştim.

Evlenmekten başka seçeneğim kalmamıştı, bu yüzden zorluk çıkarmak yerine kaderime razı gelecektim.

< >

Hafsa'

Dolabımda bulunan en düzgün elbiseyi seçmeye çalıştım bu gece için. Çünkü ilk defa beni görmeye geleceklerdi, siyah içinde kırmızı çiçekleri bulunan elbiseye uygun şalımı yapıp son kez aynadan kendime baktım.

Kalbimi dinlemeye çalışıyordum birkaç gündür ama bana hiçbir şey söylemiyordu inatla.

Ayna ile olan bakışmamı yengenim sesi bozmuştu.

“Hafsa geldiler çabuk in aşağı”

İnsan biraz da olsa heyecanlanmaz mıydı, çatık koyu kaşlarımı serbest bırakıp zoraki bir tebessüm yerleştirdim dudaklarıma.

“Gazan mübarek olsun Hafsa”

;

Güler yüzlü sempatik bir kadın indi önce arabadan. Elinde bir hediye paketi ile dikildi karşıma,

“Maşallah maşallah pek güzelmişsin kızım”

Ne olduğunu anlayamadan paketi elime tutuşturup kendine çekti ve sarıldı.

Ardından baba olacağını tahmin ettiğim yumuşak ifadeli bir adam indi ve en son, o geldi.

Onu görünce istemsiz bir hareketle başımı başka yöne çevirip misafirleri odaya davet ettim.

Başımı hiç kaldırmadan hepsinin sırası ile yukarı çıkmasını bekledim. En son önümden geçerken arkasında bıraktığı koku burnuma doldu ve kalbimde bir şeylerin kıpırdamasını hissettim.

Keskin ama zararsız bir kokuydu.

Yaptığım kahveleri tutarken iri parmakları elime temas edince tepsiyi titretmeye başladım. O esnada yüzüme bakıyordu biliyorum. Ama bakışlarımı asla ona çevirmeden kendime gelerek doğruldum.

“Benim beklemeye de bekletmeye de gönlüm yok İbrahim, kızınız oğlumuza baksın, oğlumuz kızınıza baksın uygun görürlerse birkaç ay içinde yapalım düğünü”

“Bende aynı düşünüyorum Recep, hayır işleri beklemeye gelmez! Adını koyalım bitsin. Eskiden birbirine bakma mı vardı, gönlü olmayan zaten bu odada bulunmaz”

“Haklısın eskiden yokmuş ama şimdi gençlerin rızasını almadan yapamıyorsun birşey”

“ iyi o halde öyle diyorsan beş dakika bir görüşsünler bahçede”

Adının Recep olduğunu öğrendiğim adam oğlunu dürtüp dışarı çıkmasını söylemişti. Sessizce yerinden kalktı ve birkaç dakika sonra bende arkasından gittim.

Masaya oturmamı beklemeden söze başladı;

“ karar verdin mi? Evlenecek misin benimle?”

Neydi bu acele.

Başımı kaldırıp ilk defa o an dikkatlice bakmıştım yüzüne. Siyah koyu gözlerini gözlerime öylesine kitlemiş yüzünde buz gibi bir ifadeyle beni bekliyordu.

“Henüz adını bile bilmiyorum” dedim sakin ses tonumla.

“Doğan” dedi böyle detaylara takılmak istemiyormuş gibi.

“Memnun oldum benim ismim de Hafsa”

“Biliyorum, neyse geçelim bu gereksiz tanışma faslını da sen evlenmek istiyor musun onu söyle”

Sinirlenmiştim. Bu neydi böyle, pazardan mal seçermiş gibi ayak üstü.

“Bu kadar acele ettiğine göre sen istemiyorsun anlaşılan? O halde içeriye girip istemediğini söyle”

“Söyleyemem” dedi keskin bakışlarını bir saniye bile üzerimden çekmeden.

“Neden, sende mi mecbursun bu evliliğe?”

“Kısmen evet”

Oturduğum yerden kalkarak içeriye yöneldim. Daha fazla hiçbir şey söylemedim,oda sormadı. Öylece arkamdan içeri geçmemi izledi.

Salona girip üzerimdeki bakışlara aldırmadan yerime oturdum. Doğan da geldikten yarım saat sonra kalktılar.

Amcam onlar gider gitmez arkalarından olumlu olduğunu söylemişti bile, karşı taraftan da olumlu haberini alınca içimde garip bir heves isteği uyandı.

Heyecan değildi bu, sadece bu evdeki işkenceden kurtulmak için atılan bir adımdı sanırım.

Ertesi sabah hazırlıklar başlamıştı bile, isteme kendi aramızda ufak tefek halledilecek evde de bir nişan ardından düğün günü gelecekti. Amcam sanki yıllardır bu anı bekliyormuş gibi herşeyi planlamıştı.

İsteme günü gelmişti. Yanımda Nare'nin olmasını isterdim fakat onlar balayına gittikleri için istemeye gelemeyeceklerdi.

Dolabımda istemem için bile giyecek doğru düzgün elbisem yoktu, gerçi yengem güzel kıyafetler almama hep karşı gelmişti bu yaşıma kadar.

Ne zaman yeni kıyafet almak istesem kendi de benimle gelir kendi seçtiğini aldırttırırdı.

Bahçe masasında çayını yudumlayan amcamın yanına yürüdüm. Başını kaldırmadı ama kaşları altından geldiğimi görmüştü eminim.

Ellerimi önüme kitleyip boğazımı temizledim.

“Amca seninle birşey konuşmak istiyorum”

Önce cevap vermedi, bir süre bekledim sonra elindeki telefonu bırakıp bana döndü.

“Dinliyorum”

“Bu akşam istemem var, ama giyebileceğim düzgün bir elbisem yok”

Kelimeler boğazımdan zoraki şekilde çıkıyordu, bu duruma düşmek bedenimin her yerine utanç duygusunu sarmıştı.

Terleyen ellerimi gizlemeye çalıştım,

“Biraz para verir misin, elbise almak için”

Amcam bir süre bana baktı, sonra da elini cebine atıp bir deste parayı avucumun arasına bıraktı.

“Çok geç kalma, yengene de söyleme peşine takılmasın”

“Amca bu para çok, birazı yeter bana”

“Düğün arefesine giriyoruz, lazım olur dursun”

“Sağol amca, Allah senden razı olsun”

Üzerimi giyinip yengeme yakalanmadan evden çıktım.

Şehre inmeden önce mezarlığa uğrayacaktım. Annem ve babamın bu anımı bilmeleri gerekiyordu.

Dolmuştan inip hızlı adımlarla ailemin yanına yürümeye başladım. Ne zaman buraya gelsem kalbim yerinden çıkacak gibi atardı.

Yine ait olduğum yere gelmiştim. Hayatın yoruculuğundan, tozundan, kirinden buraya sığınırdım.

“Anne…baba
Ben geldim.

Size bir haberle geldim hemde”

Burnumun ucu sızlamaya başladığında gözlerimi sıkıca kapatıp ağlamamın önüne geçmek istedim.

“Ben gelin oluyorum baba, bana kına yakacaklar anne…”

Gözlerimden birkaç damla yaş usulca süzüldü yanaklarımdan.

“Beni izliyorsunuz biliyorum, belki de bana çok kızgınsınız yaptığım hata yüzünden ama”

“Ama her insan hata yapar değil mi baba? Hayatta olsaydın amcam gibi sende yüzünü çevirir miydin bana?”

Ağlamam hızlanmıştı. Yine kendime verdiğim sözü tutamamıştım.

Annemin mezar taşına oturdum sakince. Ellerim tozlu taşı okşamaya başladı,

“Annem…güzel annem. Kim kınamı yakacak benim, kim ağlayacak benim için. Bana kim hakkını helal edecek anne?

Ben artık sıkıştım kaldım bu Dünya'ya”

Omuzlarımı biraz hafifletip çok geç kalmadan yola çıktım.

< >

Kapıdan girmem ile yengemin kızgın yüzü karşıladı beni,

“Neredesin sen? Saatlerdir ortalarda yoksun. Benden habersiz nasıl çıktın bu evden”

Biraz daha yakın olsak etlerimi buracak kadar kızgındı yengem. Ama hiç umurumda değildi çünkü ben esas kişiden izin alıp çıkmıştım.

Gözlerimi devirip yanından usulca geçmek istediğim de kolumu sertçe kavradı,

“Hayırdır sen Hafsa, iki adam gördün diye artis mi oldun benim başıma?

En son oda da nay dövüyordun evlenmem diye ne oldu”

Kolumu her kelimesinde biraz daha sıkıyordu, alışveriş poşeti dolu olan elimle kolumu kurtarıp cevap verdim.

“Hayır yenge ne alakası var, amcam yolladı beni şehre”

Yengem bir kaşını kaldırarak baktı yüzüme;

“Amcan? İbrahim amcan mı?”

“ evet yenge, benim sizden başka yaşayan akrabam mı var ki”

“ Ne diye yolladım bakayım seni? Nasıl ikna ettin?”

“Benim hazırlanmam lazım yenge, odama çıkıyorum”

Bir nefes kaçar adımlarla odama çıkıp hazırlanmaya başladım.

Belime oturan bordo saten elbisemin kenarlarını düzeltip, bej rengi şalımı düzelttim.

Hazırdım. Ve kendimi ilk kez böyle güzel bulmuştum. Yara olan ellerime birkaç kez daha krem sürüp geçmesini umdum ama bir gece de geçmezdi biliyorum.

Vakit gelmişti çoktan. Heyecanım yoktu ama farklı bir his vardı kalbimde.

Siyah takım elbisesi kaslı vücudunu sarmış esmer tenine tam oturmuştu.

Kirli sakalları ve kısa saçı ile ayrı bir hava veriyordu ortama.

Fazla yakışıklıydı, benim gibi birini kabul etmesi mucize olmalı.

Koyu kaşları ve koyu gözleri ile beni arıyordu, ben ise onu gizlice mutfak kapısından izlemiştim.

Yavaş ve dikkatli adımlarla gelenlere hoş geldin deyip kahve için tekrar mutfağa girdim.

Yaptığım kahveyi dökmemeye özen göstererek Doğan'ın önünde duran sehpaya bıraktım ve biraz uzağına oturup diğer misafirler gibi bekledim.

Kahvesini içtikten sonra büyüklerin konuşması ile söz yüzüklerimiz takıldı, ardından gelen misafirler kendi hallerinde takılmaya başladılar.

Hala kırmızı kurdelesi bağlı olan yüzüğüme baktım, artık yavaş yavaş ait olamadığım bu evden uzaklaşıyordum.

Hava almak için bahçeye çıktığımda ardımdan onun sesini işittim.

“Hafsa!”

Yanıma geldi,

“Bizimkiler düğünü uzatmak istemiyor, hemen olsun diye uğraşıyorlar. Benim merkezde bir evim var, babam üniversite için almıştı orada oturacağız, eşyası düzeni herşeyi olduğu için böyle gereksiz detaylarla vakit öldürmeyeceğiz.

Sende böyle konular açıp ailelerin kafasını bulandırma!”

Ailesi köy hayatı yaşamasına rağmen Doğanın özgüveninin sebebini anlamıştım.

Şehirde yaşamış, onun tabiriyle merkezde yaşamış bekar ayaklıydı.

“Bana neden hiç fikrimi sormuyorsun?”

Alaycı bir ifadeyle güldü yüzüme.

“Çok da önemli değil senin fikirlerin. Bizim gibi kısmeti zor bulacağın için her şeye evet demeye hazırsın”

“Egolu olduğun kadar kaba bir adamsın”

Yüzüme hafifçe eğilip alaycı ifadesini bozmadan;

“Buna alışsan iyi olur, çünkü ben buyum”.

Ve bir kelime daha etmemi beklemeden hızla içeri girdi. Sinirden tırnaklarımı avuç içime geçirip arkasından bende içeriye geçtim.

“Gel kızım sözlü'nün yanına geçte resminizi çekeyim”

Bu müstakbel kayınvalidem.

Beni çekiştirir hareketlerle Doğan'ın yamacına yaklaştırdı.

Tenlerimiz birbirine değiyor ama bu bana rahatsızlık hissi vermiyordu. Sanki onun yakınında olmak içinde bulunduğum aileden daha sağlıklıydı.

Üzerimde bindallı ile öylece aynada kendimi izliyordum. Bu gece bu evde son uyumuşum olacaktı. Yarın sabah gelin oluyordum, kimsesiz.

Odada bir başımaydım çünkü yaşıtım bir akrabam veya arkadaşım bile yoktu. Olmadı da hiç.

Elbisemi giymiştim, ama arkasını kapatacak bir destek yoktu ve belki odaya yengem gelir diye oturmuş bekliyordum.

O esnada kapı çaldı,

“Gelebilir miyim”

“Naree, gelmişsin. Gelmezsin sanıyordum çok mutlu ettin beni”

“Hatanı anladığın için uzatmanın bir anlamı yok diye düşündüm, bir şeye ihtiyacın varmı?”

“Teşekkür ederim düşünüp buraya kadar gelmen bile yeter bana”

Konuşmamız Doğan'ın odaya girmesi ile yarım kaldı,

“Ben aşağı iniyorum o zaman, birşey lazım olursa seslenirsin”

Nare odadan ayrılınca Doğan ile baş başa kalmanın garipliğini yaşıyordum.

Üzerinde yine bedenini saran takım elbisesi vardı, yanıma sandalye çekip oturdu.

“aşağıda önemli misafirlerim var, yüzünü asıp birşey belli etmeni istemiyorum!”

“Tek sana mı geldi sanki misafir? Neden asayım suratımı”

Yüzüme uzunca baktı,

“Var mı senin için gelen birileri?”

Yaptığı kinaye kalbimin bir yerlerinde öylesine derin batmıştı ki. Yüzüne dolan gözlerimle bakakaldım.

Birkaç saniye dolan gözlerimi fark edip afallasa da hızla sert ve soğuk bakışlarını yerli yerine koydu.

Gözlerimi kaçırıp daha fazla ağlamamak için başka yerlere odakladım.

“Haklısın, benim için gelen kimse yok bu gece. Hatta yarın da olmayacak.”

Sözümü bitirip ağır elbisemi zar zor kaldırarak ayaklandım ve kapıdan çıktım.

Vakit gelmişti, aşağı inecektik, yanıma iri bedenini getirip kolunu elim için yer yaparak uzattı.

Biraz düşünsem de fazla oyalanmamak adına elimi koluna geçirdim ve aşağı inerken destek aldım.

Gelen misafirlerden alkışlar, ıslıklar ve coşkulu bir müzik ardından sonunda masaya ulaşmıştık, yavaşça beni yerime oturttu, ardından kendide yanımdaki yerine oturdu ve nişan merasimi başladı.

Yorucu bir geceydi, biran önce uyumak dinlenmek istiyordum, odama girip kapıyı üzerime kapattım ardından makyajımı çıkarmak için masama oturdum.

Aynada bir süre yüzümü izledim, kimsesizdim. Daha önce kimsesiz olmam bu denli yakmamıştı canımı ama bu gece öyle hissettim ki iliklerimde, kimsesiz olmanın ne kadar acı verdiğini o an anlamıştım.

Gözlerimden bir damla yaş yavaşça süzüldü ve yanaklarımdan kurtardı kendini. Ardından birkaç damlası daha öylece bıraktı yere kendini.

Bir yandan makyaj pamuğunu yüzüme bastırıyor diğer yandan kızaran ve ıslanan gözlerime bakıyordum.

Beklemediğim bir anda açılan kapı ile afallayarak yüzümü gizlemeye çalıştım.

“Gelebilir miyim Hafsa?”

“Tabi Nare gel”

Ağladığımı fark etmişti ama rencide etmemek için sormadı.

“Yardım etmeye geldim, varmı yapabileceğim birşey?”

“Elbisem…arkasını açamadım yardımcı olur musun”

Nare arkama geçip elbisemin iplerini sabırla tek tek sökmeye başladığında yüzümü yere eğmiş beni görmesin diye dua ediyordum.

“Kına bile yakmadılar bana” dedim kırgın sesimi gizlemeden.

“Annem yok diye sanırım” kendi kendime konuşur gibiydim. Nare sakince dinledi beni.

“Herkes kına yakacak diye bir mecburiyet yok ki,isteyenler yakmayabiliyor”

Daha fazla kendimi tutamayıp sesli nefeslerle ağlamaya başladım.

Elleri havada kalan Nare ne yapacağını bilemeyip beni kendine çevirerek sımsıkı sarıldı. Onun sarılması daha çok sarstı bedenimi ve daha çok ağladım.

Çünkü ilk defa ağlarken sarılıyordu biri.

“Senden başka kimse beni düşünüp odaya bile girmedi…beni affet nolursun.. Ben kendimi affedemiyorum.”

Nare dökülen yaşlarımı eliyle silerek cevap verdi.

“Ben seni affettim, ayrıca hisler hiç yanıltmaz, ben pişmanlığını çok iyi hissettim üzme artık kendini”

Üzerimi tamamen çıkarıp saçlarımı rahata kavuşturduktan sonra Nare yatmam için yatağımı açtı,

“Sabah erken uyanacaksın, şimdi hiçbir şey düşünmeden uyu”.

Tam kapıdan çıkacağı esnada onu tekrar durdurdum.

“Yarın benimle gelir misin? Kuaföre”

Nare bir süre düşündü ve,

“Yusuf'a sormam gerek Hafsa, kendim karar vermeyeyim ben sana haber ederim”

Ve gün bitmiş kendimi uykunun kollarına teslim etmiştim.

< >

Üzerime bir şeyler geçirip çalan telefonuma koştum,

“Canım bana konum atar mısın, beni oraya Yusuf getirecek”

“Tabi hemen atıyorum bizde birazdan çıkacağız yola”

Telefonu kapatmam ile Doğan'ın bedenini görmem bir oldu.

“Kime ne konumu yolladın sen?”

Bu sorgulayıcı tavrı hiçte sağlıklı bir soru gibi gelmemişti.

“Nareye. Oda benimle gelecek.”

“Ne gereği var, zaten arkadaşımın sevgilisi senin yanına gelecek, söylemiştim”

“Size göre normal olabilir fakat bize göre bekar sadıç olmaz! Amcama göre ters bu tür şeyler. Ayrıca Nare yanımda bulunmak için geliyor”

Birkaç saniye yüzümde oyalandı gözleri, sinirli bakmıyordu, ama bomboş da bakmıyordu.

Farklı bir şeyler geçirdi içinden eminim,
Çirkin mi bulmuştum acaba beni. Hakkımda ne düşünüyor merak ediyordum.

O yakışıklıydı, havalı zengin. Ailesi köyde yaşamasına rağmen fazla tanınıyorlardı, sevilip sayılan bir soydan gelmişti.

Ben ise hem yetim hem öksüz bir başımaydım. Amcam köyde pek bilinmez, fazla da gidip gelmezdi zaten.

Kapıdan çıkmak istediği anda kolundan tutup tekrar bana dönmesini sağladım.

“Doğan!”

Dönüp afallayarak bana baktı,

“Senden birşey isteyebilir miyim?”

Gözlerine merak ulaştığında başını salladı sakince.

“Bugün kuaförden sonra…beni mezarlığa götürür müsün?”

Çatık koyu kaşları yumuşadı, bakışlarına birkaç saniyelik şefkat ulaştı ardından hızla arkasını dönüp, soğuk sesinin tınısı ile;

“Olur,götürürüm” dedi.

İlk kez aramızda pozitif bir enerji oluşmuştu, kapıdan çıkan sırtına gülümsemekle yetindim.

Aşağı indiğimizde aracın önünde sarışın bir adam ve kızıl saçlı bir kız duruyordu, ikisi de oldukça havalı ve zengin gözüküyordu.

Doğan'ın arkasından çekingen adımlarla bende yanlarına doğru yürüdüm, kız beni görmüş olmalı ki yüzünü buruşturup Doğan'a ;

“Kanka biz biran önce gidelim kuaföre, işimiz çok uzun sürer baksana” diyip kaşları ile beni işaret etti.

Sıcak utanç bedenimi sardığında ellerim yine terlemeye başlamış bende onları gizlemek için uğraşıyordum.

Bakışlarımı bir süre yerden kaldıramadım ama güldüklerini duyabiliyordum.

Doğan'da onlara katılmıştı, bıyık altından kıs kıs gülerek ön sağ koltuğa geçmek istedi,

Kızıl saçlı kız ise buna müsade etmeden,

“Herkes manitasının yanına canımm” diyerek öne oturdu.

Doğan sabır çekerek arka koltuğa geçti ve bende yanına oturdum.

Yol boyunca adının Derya olduğunu öğrendiğim kızın alışveriş maceralarını dinledik.

Yara olmuş ellerimle oynarken Doğan'ın ellerimi izlediğini gördüm.

Hemen ceplerime katıp sakladım fakat görmüştü bile..

Neden bakmıştı ki, daha çok alay malzemesi çıkmıştı ona.

Ama kaşları çatık, sinirli duruyordu. Ellerimden yavaşça yüzüme kaldırdı bakışlarını;

Ben ise ona bakmamak için herşeyi yapardım. Kafamı olabildiğince yola çevirip ağaçları saymaya başladım.

< >

Kuaföre geleli neredeyse on beş dakika olmuştu, Derya hiç durmadan kuaföre acele etmesi gerektiğini söylüyor benide onuda strese sokuyordu.

“Ya canım biraz daha acele edemez misin, daha ben hazırlanacağım”

Artık sabrım taşmak üzereydi;

“Neden acele edecekmiş? Bu benim düğün makyajım, ve ben halimden gayet memnunum Derya! Çok sıkıldıysan beklemek zorunda değilsin”

“O ne demek canım! Bir kere Doğan rica etti kıramadım da geldim, sen ne demek istiyorsun?”

Konuşmama fırsat kalmadan açılan kapı ile Nare içeriye girdi;

“Çok mu geç kaldım?”

Nefes nefesini,

“Nare bir an gelmeyeceksin sandım, bizde yeni başladık sayılır”

“İyi çok şükür çok geç kalmamışım”

Derya oturduğu yerden kalkarak Nare'nin yanına geldi;

“Sen kimsin? Neden geldin?”

Nare böyle bir tepki beklemiyor olacak ki kıza bir süre boş gözlerle baktı,ardından;

“Ben Hafsa'nın yengesiyim, sen kimsin?”

Soru bu defa Derya'ya yönelmişti, tuhaf bakışlarla konuşmaya devam etti.

“Ben Doğan'ın arkadaşıyım, bugün de sadıç olmak için geldim”

“Anladım.”

Nare kızı pek umursamamıştı ve bu beni nedense mutlu etti, ama kız Nare'nin umursamaz tavrını hazmedemeyecek olmalı ki olay çıksın istedi.

“Burada ben varken sana ihtiyaç yok bence, gidebilirsin”

Nare tuhaf gözlerle kızı baştan aşağı süzdü,ardından;

“Ben bugün Hafsa'nın yanında bulunmak için buradayım! Kalıp kalmayacağıma sen karar veremezsin!”

Derya birkaç adım atarak Nare'nin üzerine yürüyüp,

“Ya sana ihtiyaç yok diyorum işte hadi kızım kapıya hadii” diyerek itmeye çalıştığında dayanamayıp oturduğum yerden hızla kalkarak Derya'nın kolunu Nare'den kurtardım.

“Derya sen haddini aştın iyice! Gitmesi gereken biri varsa oda sensin.”

“Sen bana ne hakla dokunursun? Bunların hesabını sana soracağım Hafsa!!”

Var gücüyle bağırıyor bir yandan da gözyaşlarını tutamıyordu Derya. Nare ve ben öylece baka kalmıştık.

Cebinden çıkardığı telefonu sert hareketlerle tuşlayıp kulağına götürdü;

“Aloo, İsmail, Hafsa bana saldırdı çok kötüyüm sevgilim nolursun hemen buraya gel”

Şok içinde Deryayı izliyordum, sadece Nare’den kolunu kurtarmak için biraz itmiştim o kadar.

Stres seviyem oldukça yükselmişti;

“Ben sana ne zaman saldırdım ha? Neden yalan konuşuyorsun!”

Bizi ayıran bu defa kuafördeki ablaydı,

“Yeter! Kızlar lütfen salonumdan derhal çıkın! Daha fazla olay çıkarmayın.”

Nefes nefese kalmış vaziyette döndüm;

“Daha makyajım bile bitmedi ama abla, bu kız yüzünden oldu herşey.”

“Ben onu bunu anlamam, siz burada kaldıkça olay çıkacak belli, lütfen dışarı çıkın.”

Tam lafımı devam ettirecektim ki Nare kolumu tutup beni sakinleştirmek istet gibi;

“Hadi Hafsa, gel çıkalım”

“Ama Nare daha hazır bile değilim nasıl çıkayım böyle?”

“Bir yolunu buluruz, yeterki şu ortamdan çıkalım”

Gözlerimden yaşlar hızla akmaya başladı, kuaförden ayrılıp Nare'yi bile beklemeden hızlı adımlarla yürümeye başladım.

Ağlıyordum, hak etmediğim halde başıma gelenlere ağlıyordum.

Arkamdan Nare'nin sesini işitiyordum ama öfkemden dolayı beklemek yerine daha hızlı adımlarla yürüyordum.

Nare koşarak yanıma gelip kolumu tuttu ve durmamı sağladı.

Nefes nefese kalmıştı;

“Hafsa…sen…nereye gidiyorsun?”

“Bilmiyorum Nare. Kaçmak kurtulmak istiyorum sadece. Beni görmedin duymadın say. Ben başımın çaresine bakarım”

“Saçmalamayı Hafsa. Bugün senin düğün günün. Ben Yusuf'u arayım gelsin götürsün buradan bizi.

Ağlamama engel olamıyordum. Bir yandan da korku içime işlemişti. Ya Doğan çok kötü davranırsa bu olaydan ötürü? Düşünmeden edemiyordum.

On beş dakika sonra Yusuf geldi ve araca bindik. Biraz ilerledikten sonra Yusuf birine telefon açtı, tahmin etmesi zor değildi elbette. Doğanı aramıştı;

“Kuaförün önüne getiriyorum, gel al ordan nişanlını”

Nare hızla Yusuf'a döndü;

“Ne yaptığını sanıyorsun sen Yusuf. Neden aradın Doğanı”

“Ne yapsaydım Nare? Adam nişanlısını merak ediyordu, yanıma getir dedi ne diyebilirdim,”

Bir anlık gafletle beni gerçekten merak edebileceğini düşündüm. O kibir yüklü adamın birini merak edebileceğine asla inanmıyordum.

Kuaförün önüne geldiğimizde arabasına yaslı şekilde onu gördüm.

Kollarını birbirine bağlamış, elindeki sigaranın dumanını soluyordu. Arabadan istemeyerek de olsa inip yavaş adımlarla ortaya çıktım.

Bizi görünce elindeki izmariti çöpe atıp yaslandığı yerden doğruldu,

Yusuf herkesten önce söze girip;

“Sakın birşey yapmaya kalkma! Anlamadan dinlemeden yargılama kızı”

Doğan kaşları çatık vaziyette önce bana sonra Yusufa baktı ve;

“Ona nasıl davranacağımı sana mı soracağım, ağabey bozuntusu”.

Resmen damarına damarına basıyordu insanların. Nare Yusuf'un kolunu sıkıca kavradı, fısıltılı bir tonda;

“Lütfen Yusuf. Olay çıkmasın”

Yusuf yumruk yaptığı elini sıktıkça dişlerini serbest bıraktı ve arabasına binip uzaklaştılar.

Arkalarından bir süre baktım, ardından Doğan yanıma yaklaşıp arabaya binmemi işaret etti.

“Ben dolmuşla giderim”

Tam arkamı dönmüş yürümek üzereyken kolumu sertçe kavrayıp beni çevirdi.

“Arabaya bin!”

“Kendim giderim dedim. Seninle gelmek istemiyorum!”

“Hafsaa!” dedi dişlerinin sıkarak. Sabrını sınıyordum belli ki;

“Arabaya bin dedim. Tekrar etmeyeceğim”

Ters bakışlarımı esirgemeden arabaya bindim ve oda sabır çekerek arkamdan geldi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

909okunma 58beğeni 7yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…