Bölümler 2Şu an: 2.Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Direksiyon simidini canını çıkarmak istercesine sıktığı için tüm parmak boğumları bembeyaz kesilmişti.
Çatık kaşlarının altında gizlenmiş koyu gözleri yolu ezip geçerken adeta burnundan soluyordu.
Dolmuş gözlerimi cama dikmiş yolu izlemeye kararlıydım. Fakat ellerim buna müsade edemeyecek kadar öfkeli ve üzgündü.
Tırnaklarım ile tek tek parmak etlerimi hışımla yoluyor yeni yaralar açıyordum.
Göz kenarıyla beni izlediğini fark ettiğimde terlemiş ellerimi sakinleşmek adına dizlerime bastırarak asfalt yolda kayıp giden arabanın camından dışarıya odaklanmıştım.
Buz gibi sessizlik akan aracın içini Doğan'ın keskin sesi bozmuştu.
"Derya'ya saldırmak da ne? Sen psikopat mısın Hafsa?"
Bir anda sorduğu soru ile şaşkınlığımı esirgemeden Doğana baktım.
"Saldırmış mıyım?..."
Dudaklarımdan alaycı minik bir kahkaha çıktı.
"Hıhh, dokunmadım bile ona!"
"Sadece Nare'yi rahat bırakması için birazcık omzundan ittim o kadar..."
Sıktığı direksiyonu birazcık özgürlük adına bırakarak eliyle anlını sıvazladı;
"Derya'nın sesi öyle gelmiyordu ama! Kız resmen dayak yemişçesine ağlıyordu"
Sabrımın son deminide tüketmiş bulunuyordum.
"Ya neden bir kez olsun bana inanmıyorsun, dokunmadım diyorum..yalan söylüyor anlıyor musun yalan!"
Ancak cümlemi bitirdikten sonra ağladığımı fark etmiştim.
Kırgınlık ve öfke karışınca insan ağlamasına ve ses tonuna dikkat edemiyormuş belli ki. Bende edemiyor var gücümle bağırıyordum.
"Bugün benim düğünüm var ya, ama Derya'nız sayesinde kuaförden oldum, ben ne yapacağım nasıl yapacağım hiç düşündün mü?"
Sert ve çatık kaşlarını asla rahat bırakmıyor, olabildiği kadar çatmaya devam ediyordu.
"Ağlama Hafsa. Geldik sayılır."
Yüzüme kapadığım avuçlarımı çekerek pencereden dışarıya göz ucuyla baktım.
Lüks büyük bir kuaföre gelmiştik. Kızaran gözlerimi silerek Doğan'a baktım. Dudaklarım ilk kez gülümsüyordu. Birkaç dakika gülümseyen dudaklarımda oyalandı, ardından sertçe yutkunarak bakışlarını kaçırdı.
< >
"Ben hazırım"
Titreyen sesime engel olamıyordum. Kendimi ilk defa prenses gibi hissediyordum.
Arkası otomatik açılan kapıya dönük olan Doğan yavaşça oturduğu dönen koltuğu çevirdi ve gözlerimiz kesişti.
Doğan'ın yüzünde yeni bir duygu kırıntıları belirdi. Hayran olmuş gibiydi.
Ayağa kalkıp yanıma geldi;
"Sen...güzel olmuşsun"
Utançla başımı önüme eğerek yanına ilerledim. Gelinliğim çok kabarık ve abartılı olmasa da ağır olduğu gerçeğini değiştirmiyordu.
Arabaya binebilmem için elbisemin bir sağını bir solunu kıvırıyor bir an önce buradan gitmek istediğini belli ediyordu.
;Gecenin çökmesiyle düğün biter sandığım için birkez daha kendime ah ediyordum.
Gece çoktan çökmüştü ama etrafta hala insanlar eğleniyor, müzikler çalışıyor, çerezler dağıtılıyordu. Saatlerdir aynı elbise ile oturmanın yorgunluğu dakikalar ezildikçe daha çok belli ediyordu kendini.
Gözlerim bir anda ortadan kaybolan Doğan'a döndü. Nereye gitmişti bu vakitte?
Yanımdan hiç ayrılmayan ablasına çekinerek seslendim;
"Doğan..nerede acaba biliyor musunuz?"
Sıcacık gülümsemesini benden esirgemeden cevap verdi;
"Tatlı yemeye gittiler"
Bu saatte!? Ben bu haldeyken!?
"Çok geç değil mi, ben çok yoruldum böyle durmaktan Doğan tatlı yiyecek başka zaman bulsaymış ya"
Ablasının kıs kıs gülme sesiyle buruşturduğum yüzümü ona çevirdim.
"Yanlış birşey mi söyledim?"
"Hayır..hayır. Çok haklısın canım da işte bizim buraların adetini biliyorsun az çok. Erkeğe güç kuvvet...
Cümlesinin bitmesini beklemeden neden gittiklerini çoktan anlamıştım bile.
Kızaran yüzüm başımdaki duvaktan farksızdı. Birdaha komuşmadan bekledim.
Saatler sonra Doğan ve arkadaşları gelmişti sonunda. Bağırış ve gülüşme sesleri bahçeye girmeden bile kapı ardından duyuluyordu.
Doğan ve bir arkadaşı daha İsmail'i ortalarına almış yere düşmesin diye kollarını omuzlarına atmasına izin vermişlerdi.
İsmail'in gözleri kapalı şekilde yarım ağzıyla birşeyler söylüyor sonra da var gücüyle gülüyordu.
Gözü kapanacak kadar sarhoş olmuştu, gözlerim arkadaşını tutan Doğan'a kaydı.
Gülüyordu. Çok güzel gülüyordu..Bir süre onu izledim, o bahçeye girip gözlerimizi birleştirene kadar.
Hemen bakışlarımı üzerinden çekip dizlerime koyduğum ellerime yönelttim.
< >
"Yat ve dinlen. Bu gece burada olmayacağım!"
Gidiyordu, ilk gecemizde beni tek başıma bırakıp gitmek istiyordu. Tamam kalmasındı ama..ama gitmesindi de.
"Doğan" dedim titreyen sesimle. Bakışları yerdeydi, yüzüme bile bakmıyordu. Karanlık odayı yalnızca kapı üzerine takılmış mavi ışık aydınlatıyor, mimiklerini görmekte zorlanıyordum.
"Duşunu al, rahat rahat dinlen"
Kapıdan çıkmak istediğinde onu durduran yine benim cansız sesim oldu.
"Gitmesen.."
Bir an duraksadı, yavaşça geniş sırtını çevirdi;
"Neden?"
Neden. Sahiden neden gitmesin istiyordum.
"Bi..Bilmiyorum ama"
"Bu gece gideceğim"
Son cümlesi oldu ve kalın ahşap kapıyı sertçe ardında bıraktı.
Bir süre boş gözlerle kapıya baktım, ardından ağır ağır bakışlarım odayı talan etti.
Çift kişilik kocaman bir yatak vardı.
İlk defa bir gece özgür uyuyacaktım. Sırtıma batan kamışlar olmadan, yengemin o tahammül edemediğim sesi olmadan.
Ama hayır! Şuanda üzerimdeki gelinlik bile düşüncelerimden daha hafifti.
Yatağın yanına çöküp dizlerimi kendime çektim. Bir anda gözlerimden yaşlar hızla yerle buluşmaya başladı.
Artık gerçekten yalnız kalmanın verdiği boşlukla hıçkırarak ağlamaya başladım.
< >
Rüya görürsün ya hani, tam yüksek bir yerden düşecekken kendini uyanmış bulursun.
Gözlerimi açtığımda kendimi yerden 1.87m yukarı da görünce ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
Doğan'ın dağılmış saçları ve kızarmış gözleri hemen yakınımda burnumun yamacında duruyordu.
"Ne yapıyorsun sen!!"
Şokumu atlatır atlatmaz hesap soracaktım elbette!
"Uyuyordun, bende yatağa koymak için"
Çırpınarak beni yere bırakmasını sağlamıştım..kucağından..
"kucağından!"
"Birdaha sakın bana dokunma!"
"Rahat uyuman için yatağa yatıracaktım alt tarafı Hafsa!"
"Bu kadar düşünceli miydin sen sahi? Öyleyse neden beni yalnız bıraktın tüm gece"
Sesim kızgındı fakat altında büyük bir kırgınlık vardı.
"Biz gerçekten evli değiliz Hafsa! Bunu asla unutma"
"O zaman dedim, sertçe yutkunarak, üzerimi değiştireceğim çık dışarı!"
Bunu beklemiyor olacaktı ki afallayarak yüzümde dondu bakışları. Her fırsatta zorla evlendiğimizi dile getirerek acılarımı tazelemesine birkez daha izin vermeyecektim.
"Hadi tüm gece bunun içinde uyuyup kalmışım, izninle dışarıya çık ki rahat rahat değişeyim"
"Çok yorgunum Hafsa, bir saat içinde tüm işin bitmiş olsun çünkü gelip uyuyacağım!"
Buz gibi sesini arkamda işittip derin bir nefes verdim ve kendimi duşa attım.
Tüm yanaklarıma dağılmış makyajıma baktım aynada uzun uzun. Bende yorgundum ve güzel dinlememiştim.
Rahat sıcak su bana iyi gelecekti.
Hafif mevsimlik gri pijama takımını üzerime geçirip saçlarımı kuruttum.
Özellikle bu pijamayı seçmiştim. Bol ve kollu olması, içinde rahat ettirecekti. Son kez avuç içimden taşan gür saçlarımı lastiğe esir edip rahat bir şal yaptım.
Dediği gibi bir saat dolar dolmaz odaya geldi, önce üzerime baktı sonra bana.
"Evde böyle dolaşmana gerek yok"
Gözlerimi ona dokundurmadan dolabımdaki dağınıklığı toplayarak konuştum;
"Biliyorum"
Sesim duygusuz ve sakindi.
"Daha rahat"
Cümlesinin bitirmesine izin vermeden ben atıldım.
"Seninle aynı odadayken benim için en rahat olanı bu!"
"Beni ancak gerçekten kocam olacak adam rahat görebilir"
Yaptığım kinaye yüzünün kızarmasına yetmişti.
"Gerçekten kocam derken? Ne diyosun sen Hafsa!"
"Elbet bir gün bu sahte evlilik bitmeyecek mi Doğan?"
"Yani biter bitmez hemen başkasının kollarına mı anlayacaksın?"
"Ağzını topla. Ayrıca bu seni alakadar etmez"
Yanıma yaklaşıp elimde dürmeye çalıştığım tişörtü tutarak ona dönmemi sağladı. Artık birbirimize daha yakından bakıyorduk.
"Bizim evliliğimiz sahte değil!"
Mimiklerimdeki umursamaz tavrı koruyarak avuç içindeki tişörtümü kurtarıp kaldığım yerden dürmeye devam ettim.
"Dün söyledin"
"Senin kocan değilim dediysem evliliğimiz sahte demedim"
Öfkeden verdiği soluk yüzüme gelse de asla ona bakmıyor kendimi zoraki şekilde tutuyordum. Beni hızla kendine çevirip çekiştirdi;
"Bundan sonra seninle konuşurken tüm dikkatini bana vereceksin! Ve ayrıca bir kere daha bu konuyu açarsan seni"
Sözü yarıda kalmıştı, bakışlarımı yukarı kaldırarak yüzüne baktım.
"Beni?.. Döver misin?"
Soruma cevap vermeden açılan kapı ile bakışlarımızı o yöne çevirdik.
Bu ablası sevgiydi.
"Sesiniz aşağı kadar geliyor, ne yapıyorsunuz böyle. Bu ne hal Doğan!"
"Sen karışma bizim meselemize"
"Doğru konuş benimle Doğan, yoksa"
"Yoksa ne? Babama mı koşarsın?
Bu evlilik fikrini sen sokmadın mı babamın aklına zaten?"
Doğan öfkeden deliye dönmüş gibiydi. Yanımdaki boşluğu biraz daha kapatarak ince bileğimi iri elleri arasına alıp sıkmaya başladı.
Bakışlarını her kelimesinde daha da derinleştiriyor gözlerimden bir an olsun kaçırmıyordu.
"Bu köylü kızıyla evlenmem senin fikrin değil miydi abla ha söylesene"
Dişleri arasında ablasına nefretini kusuyordu.
"Bak evlendim. Yetmedi mi sana? Bitmedi mi benimle derdin"
"Doğan benim seninle bir derdim hiçbir zaman olmadı ablam. Ben senin iyiliğin için"
Doğan bağırarak ablasının sözünü kesti ve kolumu daha sıkı kavradı.
"İyilik mi? Bu mu senin söz konusu ettiğin iyilik. Bu bana cezadan başka birşey değil abla sen görmüyor musun ya.
Bir şu kıza bak bir bana abla, senin yüzünden alt üst oldu benim hayatım.
Dışarıya çıkamaz, arkadaş ortamına girmemez oldum utancımdan"
Her kelimesinde biraz daha kesiliyordu sanki kalbim. Öylesine derin kanatmıştı ki ben bile bu kadar olmaz sanmıştım.
Bileğimden bedenime yayılan acı, kalbimdeki acıyla eş değerdi.
"Doğan kızı bırak"
Son duyduğum ses ablasının telaş sesiydi. Acıyla oracıkta yığıldım.
Gözlerimi açtığımda bileğimde beyaz bir sargıyla uzanıyordum.
Bileğimde ki acı hafiflemişti ama gözlerimi tekrar kapatmak yüreğimde ki acıyı dindirmedi.
"Bu köylü kızı!!" Hakkımda böyle düşünmesi neden canımı yakıyordu. Kendi de köylü değil miydi esasen.
Sırf okul okuduğu için benden ne üstünlüğü vardı ki.
Sevgi ablanın sesi tüm düşünceleri dağıtmıştı odadan.
"Nasılsın Hafsa?"
Konuşmadım. Bende mi öfkeliydim sevgi ablaya. Onun yüzünden mi evlenmek zorunda kalmıştık.
Başım öne eğikti ve birini görmek istemiyordum. Sevgi abla durumu anlamış olmalı ki durgun şekilde odadan ayrıldı.
Düğünden bu yana doğru düzgün uyku uyuyamıştım ve bileğimde için gelen doktorun verdiği kas gevşetici ilaç ile derin bir uykuya daldım. Uyandığımda hava epey kararmış aşağıda akşam yemeği telaşesi vardı. Beni yemeğe çağıran olmadığı için kendi kendime gurur yapıp üzülecektim ki kapı açıldı.
Doğan elinde bir tepsi ile geldiğinde bakışları direk benim üzerimdeydi.
Tepsiyi yanımdaki sehpaya bıraktı ardından hiçbirşey olmamış gibi;
"Yemek getirdim. Soğutmadan yersin"
Önce yemeğe baktım. Karnım gerçekten çok açtı. Kahvaltı bile yapamamıştım. Serumun etkisi de geçtikçe açlık bastırıyordu.
Sonra sarılı elime baktım.
"Aç değilim"
Bana zarar verip hiçbirşey olmamış gibi tepeme dikilişi beni az daha çileden çıkaracaktı.
"İlaç alman lazım, yemeğini ye"
"Yemek falan istemiyorum"
Sesimi yükselttiğimde somurtkan ve çizgisiz yüzünde kaşları çatılmıştı.
Bir hışımla yatağa tam karşıma oturdu, sehpa üzerindeki tepsiyi kucağına koyup çorba kasesine daldırdığı kaşığı yedirmek istedi.
Hafifçe reddetmek için başımı yana doğru eğdim.
"Hafsa!" diye kükrediğinde bir an boş bulunup olduğum yerde sıçradım. Bu ses bana amcamı hatırlattı. Benimle son konuşması tıpkı bu ses gibi son bulmuştu.
Korktuğumu anlayınca daha fazla üzerime gelmemek için pes edip tepsiyi kucağıma koyarak ayağa kalktı.
Konuşabilecek yüzü bile yoktu. Kendince çorba içirdiği için özür dilemiş de olmuyordu.
< >
Ertesi sabah olmuştu çoktan. İdris baba herkesi sofraya beklediğini söyleyince dolabımdan elbise çıkarıp üzerime giydim. Tam kapımı açtığımda Doğan da odasından çıkıyordu. Yine karşı karşıyaydık. Doğan uzunca bir yüzüme baktı, bakışları yavaş yavaş bileğime inince bileğimden bandajın olmadığını fark etti.
"Bandajını neden çıkardın?"
Bakışlarımı Doğan'dan kaçırarak gitmek istedim. Bir anda önüme koca cüssesini diktiği için olduğum yerde durakalmıştım.
Diğer tarafa kayarak tekrar gitmek istedim fakat onun tek bacağı önümü ikinci kez kapatmıştı.
"Daha iyi mi bileğin"
"Çekilir misin aşağı ineceğim"
Yüzüne bakmadan konuşmam onu kızdırmak yerine hırs yapıyor daha çok konuşmaya çalışıyordu. Ama kararlıydım yüzüne bakmayacaktım.
"Lütfen çekilir misin"
Kendim bile buz gibi olmuştum.
"Peki Hafsa"
Doğan önümden çekilir çekilmez kendimi karşı koridora atarak aşağı indim.
"Hayırlı sabahlaar güzel gelinim"
"Hayırlı sabahlar İdris baba"
"Nasılsın bakalım, alışabildin mi yeni evine?"
Pek kimseyle konuşmak istemesem de İdris babanın sorularını boş çevirmemiştim.
"Alışacağım inşallah zamanla İdris baba"
Hemen ardımdan Doğan da sofraya gelebilmişti.
İdris baba gözleriyle Doğan'ı takip ediyordu;
"Alışırsın zamanla kızım. Hoşgeldin oğlum bir selam sabah verseydin"
Doğan önündeki tabağa diktiği bakışları kaldırmadan babasına cevap verdi.
"Hayırlı sabahlar baba."
Babasıyla konuşmuyordu ama sebebini bilmiyordum. Babası ise tebessüm etmeye devam ediyor Doğan'ın bu saygısızlığına tepki vermiyordu.
Bölüm etkileşimi
