MÜREKKEP VE DİSİPLİN

MÜREKKEP VE DİSİPLİN
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Valerius malikanesinde "mektep saati" başlardı. Adelina, üzerinde narin, günlük bir mor elbise ve yakası dantelli beyaz bir önlükle ders odasındaki meşe masasına oturdu. Karşısında ise Maximilian, babasının istediği o ağır hukuk kitaplarının üzerine eğilmiş, kaşlarını çatmış çalışıyordu.
Odanın başında, ailenin yıllardır değişmeyen, katı ama bilgili mürebbiyesi Matmazel Clara duruyordu. Matmazel, elindeki ince cetvelle haritayı işaret ederken Adelina’nın narin parmakları, mürekkep hokkasına daldırdığı tüy kalemle Fransızca kompozisyonunu yazıyordu.
"—Adelina Lara, dik dur," dedi Matmazel Clara yumuşak ama otoriter bir sesle. "—Bir Valerius kadını, sadece zekasıyla değil, oturuşuyla da asaletini kanıtlar."
Adelina sırtını dikleştirdi, ela-yeşil gözleri kağıttaki satırlarda geziniyordu. Tam o sırada Maximilian, babasının odada olmadığını fırsat bilerek masanın altından Adelina’ya küçük bir not kağıdı fırlattı. Notta, abisinin o meşhur muzip el yazısıyla şunlar yazılıydı:
"Matmazel arkasını döndüğünde bahçedeki büyük çınarın altına kaçalım mı? Yeni gelen kitapları orada gizlice okuyabiliriz."
Adelina hafifçe gülümsedi ama babası Kont Alaric'in kapıda belirdiğini görünce hemen ciddileşti. Alaric, o sabah her zamankinden daha yumuşak bir ifadeyle içeri girdi. Elinde, çocukları için özel olarak getirttiği yeni felsefe ve sanat kitapları vardı.
"—Dersler nasıl gidiyor, küçük dâhilerim?" diye sordu Alaric, masanın yanına gelerek. Elini Maximilian’ın omuzuna koydu, ardından Adelina’nın yazdığı kağıdı inceledi. "—Fransızcan her geçen gün daha da güzelleşiyor Adelina. Tıpkı annen gibi zarif bir kalem tutuşun var."
Alaric, çocuklarının eğitimine bizzat katılır, onlara sadece bilgi değil, hayat dersleri de verirdi. Maximilian’ın önündeki ağır kitabı kapatıp yerine daha modern bir siyaset kitabı bıraktı.
"—Maximilian, dünyayı sadece eski kanunlarla yönetemezsin. Değişimi anlaman lazım. Ve sen Adelina," dedi babası, kızının elindeki tüy kalemi nazikçe alarak. "—Yazıların senin ruhunun aynasıdır. Kimsenin bu aynayı karartmasına izin verme."
O sabah o tozlu ders odası, bir hapishane gibi değil, babalarının şefkatiyle aydınlanan bir bilgi yuvası haline geldi. Matmazel Clara bile Alaric’in bu yumuşak tavrı karşısında disiplinini biraz esnetmiş, Adelina ve Maximilian’ın ders aralarında bahçeye çıkmalarına izin vermişti.