5. BÖLÜM - KEREM

Ertesi gün marketten dönerken bir çocuk önüme çıktı.
— Sen Mira’sın, değil mi?
— Evet?
— Ben Kerem. Atlas’ın arkadaşıyım.
Birlikte sahile doğru yürüdük. Kerem oldukça eğlenceliydi. Bana kasabadaki değişiklikleri anlatıyor, arada şakalar yapıyordu.
Tam gülüyordum ki arkamızdan bir ses geldi.
— Ne kadar da eğleniyorsunuz.
Atlas.
Kollarını göğsünde birleştirmiş bize bakıyordu.
— Ne oldu? diye sordum.
— Bir şey olmadı.
Kerem güldü.
— Kanka, kıskanıyorsan söyle.
Atlas ona öyle bir baktı ki Kerem hemen sustu.
— Kıskanmadım.
Gülümsememi saklamaya çalıştım.
— Ben sana bir şey demedim ki.
Atlas bana döndü.
— Sen de çok konuşma.
Akşam bahçede otururken yanıma geldi. Elinde iki dondurma vardı.
Birini bana uzattı.
— Barış teklifi.
— Kabul etmedim.
— Dondurmayı aldın ama.
Güldüm.
Bir süre sonra bana baktı.
— Kerem’den hoşlanıyor musun?
Dondurmamı neredeyse düşürüyordum.
— Ne?
— Sadece sordum.
— Hayır. Neden?
Omuz silkti.
— Öyle.
Gülümsedim.
— Atlas, kıskanıyor musun yoksa?
— İyi geceler, Mira.
Ayağa kalkıp gitti.
Ben arkasından kahkaha attım.
Ama o gece yatağımda, onun neden böyle davrandığını düşünmeden edemedim.