3. BÖLÜM SAHİLDEKİ ÇOCUK

Ertesi gün sahile erkenden gittim.
Atlas, çocukken oturduğumuz kayalığın üzerinde bekliyordu. Elinde iki kahve bardağı vardı.
Yanına yaklaştığımda birini uzattı.
— Şekerli seviyordun.
Gülümsedim.
— Hâlâ hatırlıyorsun.
— Bazı şeyleri unutmak zor.
Yanına oturdum.
Bir süre konuşmadık.
Sekiz yaşındayken burada saatlerce sohbet ederdik. Şimdi ise ikimiz de ne söyleyeceğimizi bilmiyorduk.
— Çok değişmişsin, dedim.
— Sen de.
— Beni özledin mi?
Atlas bana döndü.
— Daha ilk dakikadan mı başladın?
— Cevap ver.
Gülümsedi.
— Belki.
— Ben de belki.
Kahkaha attı.
Sonra yüzü ciddileşti.
— Neden gittin?
Gülümsemem kayboldu.
— Ben gitmek istemedim. Annem bir sabah bavullarımızı hazırladı. Nedenini bile söylemedi.
Atlas denize baktı.
— Ben seni aylarca bekledim.
Boğazım düğümlendi.
— Özür dilerim.
— Senin suçun değildi.
Bir süre sonra ayağa kalktı.
— Yarın yine gelir misin?
— Belki.
— Mira.
Gülerek başımı salladım.
— Gelirim.
O gün eve dönerken ilk defa kendimi yeniden sekiz yaşında hissettim.
Ama bu kez Atlas’ın yanında olmak, eskisinden çok daha farklıydı.