1. BÖLÜM BABANNEMİN YAZLIĞI

8 yıl önce…
O zamanlar sekiz yaşındaydım.
Hayatın ne kadar karmaşık olduğunu bilmiyordum. İnsanların birbirlerine yalan söyleyebileceğini, verilen sözlerin tutulmayabileceğini ya da bir gün en sevdiğin kişiyi hiçbir açıklama olmadan kaybedebileceğini de bilmiyordum.
Benim için hayat, babaannemin yazlığından ibaretti.
Sabahları denizin kokusuyla uyanır, öğlene kadar bahçede oynar, akşamları da sokak lambaları yanana kadar dışarıda kalırdım.
Ve tabii ki Atlas vardı.
Atlas benim en yakın arkadaşımdı. Aynı zamanda tanıdığım en sinir bozucu insandı.
Bir gün bahçede kumdan kale yapıyordum. Saatlerdir uğraştığım kalenin son duvarını bitirmek üzereyken Atlas geldi ve ayağıyla kalemi dağıttı.
— ATLAS!
Kahkahalarla gülmeye başladı.
— Ne var? Deprem oldu sandım.
— SENİ ÖLDÜRECEĞİM!
Kaçmaya başladı. Ben de arkasından koştum. Sonunda onu yakaladığımda ikimiz de çimenlerin üzerine düştük.
Atlas gülmekten konuşamıyordu.
— Çok çirkinsin, dedi.
— Sen de çok aptalsın!
Birbirimize dil çıkardık.
Beş dakika sonra aynı ağacın altında oturup çilekli şekerlerimizi paylaşıyorduk.
İşte bizim arkadaşlığımız böyleydi.
O yaz her gün birlikteydik. Deniz kenarında taş sektiriyor, bisiklet sürüyor, geceleri yıldızları sayıyorduk.
Bir akşam Atlas bana döndü.
— Mira, büyüyünce de benimle arkadaş olacak mısın?
— Bilmem. Belki sıkılırsam olmam.
— O zaman seni bulurum.
Gülerek ona baktım.
— Nasıl bulacaksın?
— Her yere bakarım.
O an söylediklerini ciddiye almamıştım.
Keşke alsaydım.
Çünkü ertesi sabah annem bavullarımızı hazırlamıştı.
— Nereye gidiyoruz? diye sordum.
— Eve, dedi.
— Ama tatil bitmedi ki!
Annem cevap vermedi.
Atlas’ın evine koştum ama annem beni arabaya bindirdi.
Camdan dışarı baktığımda Atlas’ın sokağın başında koştuğunu gördüm.
— MİRA! GERİ GELECEK MİSİN?
Ağlamaya başladım.
Ona söz vermek istiyordum.
Ama araba hareket etmişti bile.
Ve ben, en yakın arkadaşımı arkamda bırakmıştım.