2. BÖLÜM- SEKİZ YIL SONRA

Şimdi…
— MİRA! UYANIYOR MUSUN?
Annemin sesiyle gözlerimi açtım.
Yastığı kafama çektim.
— Anne, daha sabahın yedisi!
— Kalk. Babaannene gidiyoruz.
Bir anda doğruldum.
Babaannemin yazlığına mı?
Sekiz yıldır gitmediğim yere mi?
— Ne? Neden?
— Bir süre yanında kalacağız. Eşyalarını hazırla.
İtiraz etmek istedim ama annemin yüzündeki ifadeyi görünce sustum.
Bütün yol boyunca kulaklığımı taktım. Kasabaya yaklaştıkça içimde garip bir heyecan oluşuyordu.
Acaba sokaklar değişmiş miydi?
Eski dondurmacı hâlâ açık mıydı?
Ve en önemlisi…
Atlas hâlâ orada mıydı?
Babaannemin evine vardığımızda hemen odama çıktım. Pencereyi açıp karşı bahçeye baktım.
Tam o sırada evin kapısı açıldı.
Uzun boylu, siyah tişörtlü bir çocuk dışarı çıktı. Saçları dağınıktı. Telefonuna bakarken bahçe duvarına yaslandı.
Başını kaldırdı.
Göz göze geldik.
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra dudaklarından tek bir kelime döküldü.
— Mira?
Kalbim hızlandı.
Atlas’tı.
Sekiz yıl sonra yeniden karşı karşıyaydık.
Ama beni görünce gülümsemesini beklediğim çocuk, birkaç saniye sonra arkasını dönüp eve girdi.
Telefonum titredi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
Bilinmeyen: Demek sonunda döndün.
Ben: Kimsin?
Bilinmeyen: Gerçekten mi?
Ben: Atlas?
Atlas: Yarın sahile gel. Konuşmamız gerekiyor.
Telefonu yatağa bıraktım.
Yarın çocukluk arkadaşımı görecektim.
Ama içimdeki his, bunun sıradan bir buluşma olmayacağını söylüyordu.