22. bölüm · ZEMİN
21. BÖLÜM
GONCA BAYSAL
Yarım saattir bir kaldırım kenarına oturmuş bir şekilde Kartal'ı bekliyordum. Son bir saattir kendimi sıkarak ağladığım içn harap bir haldeydim. Bu da oyunuma daha gerçekçi bir hava katıyordu.
Yolun başında Kartal'ın arabasına benzer bir araba gördüğümde başımı eğip ağlamaya devam ettim. Birkaç dakika sonra yanımda bir gölge düştüğünde başımı kaldırdım.
"Nasıl kaçmayı başardın?"
Burnumu çektim.
"Zor olmadı."
"Kalk."
Oturduğum yerden kalktım. Ona doğru bir hamle yaptığımda irkildi ama çekilmedi. Ben de bundan cesaret alıp ona sıkıca sarıldım. Bu da oyunumun bir parçasıydı. Planıma göre ona yakın davranıp güvenini kazanacaktım.
Bir süre sonra ondan ayrıldığında sanki utanıyormuş gibi gözlerimi kaçırdım.
"Teşekkür ederim."
Beni baştan aşağıya süzdü. Ufak bir baş hareketiyle teşekkürümü kabul etti. Kısa bir bakışmadan sonra beraber arabaya doğru yürüdük. İkimizden de çıt çıkmıyordu.
Sanırım bana inanmaya başlamıştı.