1. Bölüm: Her şeyi halledeceğim

Bulutlardan süzülen yağmur damlaları, sararmış yapraklara çarptığında hışırtılar çıkarıyor, sessiz sokağın yalnızlığını yankılı bir melodinin içine hapsediyordu. Botlarımın altında ezilen yaprakların sesi, zihnimde dolaşan karmaşayı neredeyse bastırıyordu. Saçlarımdan süzülen bir su damlası dudaklarımı buldu; soğuk, nemli ve gerçek. Tenime işleyen rüzgarın sertliğine rağmen üşümüyordum.

Yaşadığım sokağa döndüğümde içimde tanıdık bir huzursuzluk peyda oldu. Eski gecekonduların ve dökülen apartmanların gölgesinde büyüyen bu mahalleden kaçmanın tek yolu, iki yıl önce ardımda bıraktığım karanlık dünyaya geri dönmekti. Çetenin arasında yerim hâlâ hazırdı; bileğimde taşıdığım zar dövmesi, bana bunu hatırlatıyordu.

Zar.

Sadece bir sembol değil, aynı zamanda çetenin bana taktığı lakap. Herkes için bir oyun, bir bahis, ama benim için sadece karanlık bir geçmişin adı.

Başımı sertçe salladım, bu düşünceler zihnimi kemirmemeliydi. Yarışlardaki hızlı kazanç, beraberinde ağır bir bedel getiriyordu. Üç yarış, kazanan için yüklü bir ödül; ama kaybedersen, hem paradan hem de görünmezliğinden oluyordun. Kimi zaman tek bir araba, kimi zamansa donanımsız motorlarla verilen karar anları. Kaskın yoksa, rüzgarın keskinliği değil, yere düşüşün sertliği seni buluyordu.

Düşünceleri zihnimden kovarak evime doğru ilerledim. Annem ve küçük kız kardeşim Nisa ile yaşıyordum. Gecekondu hayatının sert koşulları, hayatta kalmanın kolay bir yolu olmadığını her fırsatta yüzüme vuruyordu. Ancak daha iyi bir hayat için çabalıyordum, bazen bedeli ne olursa olsun.

Anahtarla açtığım kapının ardında bizi karşılayan buz gibi hava, kaşlarımı çatmama neden oldu. Saat geceyi çoktan geçmişti, ama soğuk hâlâ evin içine sızıyordu. Annem odasında uyanık bir şekilde oturmuş, Nisa’nın başucunda bekliyordu.

“Anne,” diye fısıldadım. “Ev niye soğuk?”

Annem gözlerini yavaşça kaldırdı. Yüzünde yorgun bir kabulleniş vardı. Sessizliğinin altında saklı cevabı zaten tahmin ediyordum.

“Doğalgazı kestiler,” dedi kısık bir sesle.

Cümlesi, içimde bir ağırlık yarattı. Faturalar, bir kez daha bizi çaresiz bırakmıştı.

“Yarın maaşım yatacak,” dedim, sesimde bir umut kırıntısı. “Gider hallederim.”

Annem sadece başını salladı. Onu yanağından öpüp odama çekildim. Üzerimdeki ıslak kıyafetleri çıkarıp titreyen bedenime kat kat giysiler sardım. Yatağın soğukluğuna gömülmeden önce, telefonuma gelen bildirim dikkatimi çekti. Ekrandaki parlaklık, karanlık odada adeta ışık saçıyordu. Bora’dan bir mesajdı.

“Hâlâ dönmek istemediğine emin misin, Zar?”

Bora, çocukluk arkadaşım. Ama kader, onu yasa dışı yarışların, uyuşturucunun ve karanlık sokakların bir figürüne dönüştürmüştü. Çünkü hayatta kalmak için paraya ihtiyaç vardı, her ne bedel ödenirse ödensin.

“Yarın konuşmamız lazım,” diye yanıtladım.

Geri dönmek istemiyordum, ama içinde bulunduğum çıkmazda, karanlık bir fırsatın cazibesi kendini hissettirmeye başlamıştı.

🏍

Ertesi sabah, alarmın tiz sesiyle uyandığımda, dışarısı hâlâ karanlıktı. Soğuk, tenime işleyen bir ceza gibi her yeri kaplamıştı. Mutfakta kahvaltı için bir şeyler ararken, dolabın boşluğu yüzüme tokat gibi çarptı. “Bugün maaş yatacak,” diye kendimi teselli etmeye çalıştım. Ama içimde bir ses, bu düzenin asla değişmeyeceğini söylüyordu.

Saat tam öğlen olduğunda Bora'nın mesajında bahsettiği yere gitmek için evden çıktım. Montumu sıkıca üzerime çekip yürüdüm. Rüzgar keskin bir şekilde yüzüme çarpıyor, sanki beni geri döndürmeye çalışıyordu. Ama biliyordum, Bora’yla konuşmadan içimdeki huzursuzluk geçmeyecekti.

Buluşma yeri eski bir garajdı. Bora, sırtında deri ceketi ve ağzında sigarasıyla beni kapıda bekliyordu. Gözlerindeki karanlık bakışlar bana çok şey anlatıyordu.

“Zar,” dedi, sigarasını yere atıp ayağıyla ezerek. “Geri dönmen lazım. Sen de biliyorsun, bu hayat böyle gitmez.”

“Sadece konuşmaya geldim,” dedim soğuk bir sesle. “Dönmek istediğimi söylemedim.”

Bora güldü. “Hâlâ inatçısın. Ama şunu unutma, bir kez bu işlere bulaştın mı, çıkışın olmaz. Hem çeteyi unutmuş olamazsın."

“Çete lideri hâlâ Arda mı?” diye sordum.

Bora’nın gülüşü kayboldu. “Hayır. Arda gitti. Şimdi başkası var, ve o çok daha tehlikeli.”

Bu sözler mideme bir taş gibi oturdu. Arda bile yeterince kötüydü; daha tehlikelisiyle uğraşmak, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını kanıtlıyordu.

“Ben istemiyorum, Bora. Ailem için buradayım. Onları tehlikeye atamam.”

Bora'nın yüzünde hiç bir değişiklik olmazken aklından ne geçtiğini merak ediyordum.
"Derin" dedi sessizce, çoğu zaman bana adımla seslenmediği icin şaşırdım, ama belli etmeden onu dinlemeye devam ettim
"Paraya hiç mi ihtiyacın yok?"

Sözleri beynimde büyük büyük yazılarla yankılandı, paraya çok ihtiyacım vardı. Hemde çok. Aynı anda hem kira parası, hem faturalar, hem yiyecek, başka masraflar falan derken asgari ücretten elimde hiç birşey kalmıyordu.

"Paraya ihtiyacım var Bora, ama böyle kazanmak istemiyorum"

Gözlerim garajın karanlık köşelerine takıldı. Orada, eski günlerimin hayaleti dolaşıyordu. İçimdeki karanlık bir şey, geri dönmek için beni zorluyordu. Ama bedeli, tahmin ettiğimden daha ağır olabilirdi.

Bu hayatın bedeli, ruhumu satmaya değer miydi?

Bora kafasını iki yana salladı. "bir ayda kazandığını bir ara bir günde kazanıyordun zar. Sana son teklifim, yarın yine burda. Reddedersen yüzümü son görüşün olur"

Bu sözlerle beni orada bırakıp uzaklaştı. Arkamda yükselen garajın duvarlarına baktım. Eskiden burada saatler geçirdiğim, motorları hazırladığım günler gözümde canlandı. İçimdeki bir şey tekrar o hayata çekiliyordu ama kalbimde hissettiğim suçluluk duygusu beni eve dönmeye zorluyordu.

Ya geri dönecek ve kısa sürede her şeyi yoluna koyacaktım, ya da bu yoklukla savaşmaya devam edecektim.

Hayatta kalmak için geri dönmem mi gerekiyordu?

🏍

Banka hesabıma düşen 22.104 liraya bakıyordum, bir ay boyunca bu para ile idare etmem imkansızdı. Tek başıma olsam belki idare edebilirdim ama küçük bir kız kardeşim ve anneme de bakmam lazımdı.
Derin bir nefes alıp verdim, sorunlar çığ gibi üzerime geliyordu ve ben sadece izliyordum.

Üstümdeki montun cebinden çıkardığım sigarayı dudaklarıma yerleştirdim, çakmağın alevi sönmesin diye elimle siper ederken elim yandı ama umursamadım. Sigara yandığında içime çektiğim dumandan da nefret ediyordum. Sigara içmezdim, yasa dışı işlere bulaşmazdım, düştüğümde ağlardım, kolay parayı sevmezdim. Ama artık tam tersiydim, Sigara içiyor, yarışlara katılıyor, düştüğümde ağlamıyor, kolay paranın köpeği olmuş şekilde dolaşıyordum.

Esen rüzgar yüzünden gözümün önünde anında kaybolan dumanı izledim, ayağımdaki ayakkabı su geçiriyordu ama ben annem ve kardeşime bakmalıydım.

Aradan geçen 24 saatin ardından yine aynı yerdeydim, aynı garajin karşısında olan parkta oturmuş sigara içiyordum, ne istediğimin farkındaydım, ama buraya ne isteğimi değil neye ihtiyacım olduğunu düşünerek gelmiştim.

Ve belkide hayatımın hatasını yapmak üzereydim.

Parka elinde içki kutusu ile giren Bora'ya karşı sadece yüzümü buruşturdum, elinde kutu bir içki, kafasında bir bere, üstünde siyah bir mont ve altında siyah bir eşofmanı vardı. Boynundaki dövmelerin sadece uçları gözüküyordu. Buz mavisi gözleri benimkini bulduğunda eski Bora'yı istediğimi fark ettim. Eski Bora benim abim gibiydi, her koşulda beni kollar, her zaman yanımda dururdu. Şuan ise sadece uyuşturucu sattığı bir kızla kurduğu samimiyeti bana da gösteriyordu. Gözleri boş bakıyordu, görünce sarılmıyordu ve çeteye geri dönmezsem onu bir daha göremeyeceğimi söylüyordu.

Oturduğum bankta ayağa kalktım, o an fark ettiğim şey Bora'nın istediği benim para kazanmam değildi. Son zamanlarda ettiği ısrarlara göre yarışları kaybediyorlardı ve iyi bir sürücüye ihtiyaçları vardı.

Benim gibi.

Küçükken bana herşeyi öğreten Boraydı ama yarışmıyordu. Neden olduğunu sorduğumda cevap vermiyordu.

Sigara bitince ayağımla ezdim, buz mavisi gözlerinde bir yumuşama bile yoktu.

"Bora" dedim, boğazım kuruduğu için sesim çatallı çıkmıştı. Boğazım temizleyip konuşmaya devam ettim.

"Geri dönüyorum"

Yüzüne ince bir gülümseme yayıldı, beni ne bekliyordu bilmiyordum, ama ihtiyacım vardı.

"Ama bir şartla" dediğimde kaşlarını havalandı, ne olduğunu merak eder gibi bir ifadesi vardı, elindeki içkisinden bir yudum aldı.

"Eski Bora'yı bana geri ver" dedim, gözlerime dolan yaşları geri itmek için çabaladım, ben abimi istiyordum.

"Eski?" Dedi, içki bitince kutuyu yanındaki çöpe fırlattı.

"Eski, beni seven kollayan ve tek amacı para olmayan Bora'yı istiyorum. Bunları yapamam dersen uyuşturucuyu bırakacaksın Bora. Benim abim gözümün önünde kendini öldürüyor ve hiç birşey yapamıyorum"

Bora sessizce baktı. Bekledim. Ve sonunda beni kendine çekip saçlarımı öptü, başımı göğsüne yasladı, saçlarımı öperken kendi hayatımın içine sıçtığımın ama abimi az da olsa kurtardığımı biliyordum. Belinden kollarımı sardım, hava soğuktu ama benim için sıcaktı.

"Teşekkür ederim" diye mırıldandım, cevap olarak bir kez daha saçımı öptü.

Ondan ayrıldığımda gözlerinde artık boş bakışlar yoktu, gülümsedim. Kaçmak istediğim geçmişime kendi ayaklarımda geri dönmüştüm, yine bana yapılan fahişe imaları, yarış bedeli yerine benimle sevişmek isteyen şerefsizler olacaktı ama katlanmam ve göz yummam gerekiyordu.

"Bugün dedi, "akşam dokuz da aynı yerde ol. Üstüne mümkünse motor ekipmanlarını giy, akşam başlıyoruz"