Giriş

"Bazı insanlar gelir, hayatını değiştirmez. Seni değiştirir. "

"Kırılmış bir ruh bile yeniden doğabilir. Tıpkı karanlığın içinde açan bir zambak gibi... "

"En karanlık gecelerde bile yıldızlar parlar, kaybolduğunu sandığın umut hep vardır. "
Victor Hugo

+:｡.｡ ｡.｡:+* GİRİŞ +:｡.｡ ｡.｡:+

Efsun Karal bazı geceler uyuyamazdı. Gözlerini kapattığında karanlık sadece odanın içinde kalmaz, zihninin en derinlerine kadar inerdi. Ve her defasında, ne kadar kaçarsa kaçsın, aynı geceye geri dönerdi. Soğuk bir oda… duvarlara sinmiş ağır bir sessizlik… yerde dağılan cam parçalarının keskin yansıması… ve korkudan nefes almayı bile unutan küçük bir çocuk. O gece sadece yaşanıp biten bir an değildi. O gece, Efsun’un içinden bir şeyleri koparmıştı. Geriye ne kaldığını kimse bilmiyordu, ama eksilenin yerini zamanla başka bir şey doldurmuştu.
Zamanın her yarayı kapattığını söyleyenler vardı. Ama kimse, kapanmayan yaraların insanın içini nasıl sessizce dönüştürdüğünü anlatmazdı. Bazı izler geçmezdi; derine iner, görünmez olur ama asla yok olmazdı. Efsun’un içindeki de tam olarak buydu. Küçükken korku olan o duygu, yıllar geçtikçe değişti. Azalmadı. Dinmedi. Aksine, her geçen gün biraz daha keskinleşti. Ve bir noktada, artık adı konulamayacak kadar büyüdüğünde, Efsun onun ne olduğunu anladı. Bu bir his değildi. Bu bir ihtiyaçtı.
İntikam.
Bazı insanlar hâlâ bir düzen olduğuna inanırdı. Her şeyin bir karşılığı olacağına, yapılanların bir gün karşılıksız kalmayacağına… Ama bazı gerçekler vardı ki, ne kadar görmezden gelinirse gelinsin değişmezdi. Bazı kötülükler çoktan yaşanmış olurdu. Bazı hayatlar çoktan parçalanmış. Ve bazı hesaplar… hiçbir zaman gerçekten kapanmazdı. Efsun Karal, bekleyenlerden değildi. Ona göre bazı sonlar, başkalarının ellerine bırakılmayacak kadar önemliydi.
Zaman geçtikçe Efsun değişti. Daha sessiz oldu. Daha derin. İnsanların bakıp da göremediği şeyleri görmeyi öğrendi. Karanlığı fark etmeyi değil, onun içinde yürümeyi öğrendi. Çünkü bir süre sonra anladı ki, bazı şeyler dışarıdan düzeltilemezdi. Bazı karanlıklar ancak içinden geçilerek yok edilirdi. Ve Efsun, kendi içindeki ateşi söndürmenin tek yolunun, onu büyüten her şeyle yüzleşmek olduğuna inandı.
Ama her hikâye aynı yerden başlamazdı.
Deniz Altan’ın dünyası, en azından dışarıdan bakıldığında, daha düzenliydi. Daha sakin. Daha kontrol edilebilir. Onun hayatı korkularla değil, sınırlarla şekillenmişti. Ne yapması gerektiğini bilen, neyin doğru neyin yanlış olduğunu ayırt edebilen biriydi. Ve belki de bu yüzden, hayata tutunma şekli Efsun’dan tamamen farklıydı.
Deniz için bazı şeyler nettir. Bozulmaması gereken çizgiler, aşılmaması gereken sınırlar vardır. Çünkü o, bir şeylerin yerinden oynamasının sadece bir kişiyi değil, her şeyi değiştirebileceğini bilenlerdendi. Bu yüzden hayatını, dağılmaması gereken bir düzenin içinde tutmaya çalışıyordu.
Ama insan, en çok inanmadığı şeylerle sınanırdı.
İki yıldır, adı olmayan birinin izini sürüyordu. Kim olduğu bilinmeyen, karanlıkta ortaya çıkan ve geride sessiz bir boşluk bırakan biri… Dokunduğu her şeyde bir son vardı. Ve o sonlar, tesadüf olamayacak kadar keskin, görmezden gelinemeyecek kadar gerçekti.
Deniz gördüklerini inkâr edemiyordu. Çünkü ortada bir gerçek vardı: O kişi yalnızca karanlıktan gelmiyordu… aynı zamanda karanlığı da beraberinde getiriyordu. Ve bazı karanlıklar, sadece yok edilmezdi; dokunduğu her şeyi değiştirirdi.
Bu yüzden onu bulmalıydı. Sebebi ne olursa olsun. Hikâyesi ne kadar haklı görünürse görünsün. Çünkü bazı şeyler, tek bir insanın kararlarına bırakılmayacak kadar ağırdı.
Biri geçmişinin karanlığından doğmuştu. Diğeri o karanlığın içinde kaybolmamaya çalışıyordu. Biri kendi sonlarını yazıyordu. Diğeri o sonların nereye varacağını görmek zorundaydı.
Henüz yolları kesişmemişti. Ama bazı hikâyeler vardır ki, ne kadar gecikirse geciksin, aynı noktada buluşur. Ve o noktadan sonra… hiçbir şey başladığı gibi kalmaz.