Üçüncü Bölüm

İste yeniden doğanın kalbindeyiz. Fındık bahçelerinin içinde... Daha beş yaşında ama babası ve halası annesinin ölümüne sebep olan bir hastalık gibi söz ediyorlardı ondan... Her çocuk gibi bir sancıyla gelmişti dünyaya ama babası kabullenmiyordu o gece yaşanılanların Ayça'nın suçu olmadığını. Durmamıştı kanaması... Annesi tutunamamıştı hayata... Belki de o da yalnızdı. Kuyunun dibindeki su olmayı tercih etmemişti. Bilmiyordu... Anlamıyordu Ayça...
Ona bakmak zorunda kalan halasi ise küçük yaşta ona yüklenen bu sorumluluğu taşımanın ağırlığı altında hem kendi kimliğini hem de Ayça'nınkini kaybetmişti.
Daha beş yaşındaydı... Sevilmediğini, sevilmeyeceğini sözleriyle değil bakışlarındaki karanlıkla anlatıyorlardı ona.

O, telefona elini uzatmadan telefon titremeye başladı. Sanki her zamankinden güçlüydü. Masanın üstündeki kalemler, saat hepsi bu anı bekliyormuş gibi kıpırdanmaya başladı. Acaba dedi. Sessizce telefonu eline aldı...

Kendisi yapamamıştı, yine o aramıştı. İlk hamleyi yapıp maçı kazanmak istiyordu. Onu aramış olmasında bir samimiyet görmüyordu. Aralarındaki ilişki bir taktik savaşına dönüşmüştü, kazananı belliydi ama Ayça bu savaşı kendine itiraf edemese de bunu seviyordu.

Alo, dedi.
Sesi her zamanki gibi donuk ve soğuktu. Aralarındaki mesafeli ilişki küçücük bir sözcükle bile hissediliyordu.
ALO...