Birinci Bölüm

Belki de ayın ilk yansımasıyla çıkmalıydı yola. Bilemiyordu. Gözlerini saatin hareketsiz duran akrep ve yelkovanına diktiğinde zamanın da onunla durduğunu düşündü. Şimdi geç olmadan onu aramalıydı. Yarım kalan konuşmayı tamamlamalı, geçmişin bıraktığı o yüksek gerilim tohumlarını arka bahçenin karanlığına gömmeliydi.
Uzuvlarında hissettiği ağrı, aslında babasına karşı verdiği mücadelenin nişanı gibiydi. Ayça, büyümüştü ama çocukluğunda yüreğinin derinliklerinde oluşan o küçük pıhtılar her yalnız kaldığında kendini hissettiriyordu.
Fındık bahçelerinin arasında küçük ama sıcacık görüntüsüyle insanın kalbine şömineden çıkan sıcaklığı hissettiren o evde ilk çığlıklarını atmıştı. Dünyaya geldiği ilk dakikalarda aslında hayatı boyunca atamayacağı çığlıkların tamamını duyurmuştu evrene.
Büyüdükçe, dünyayı tanıdıkça öğrenecekti babayla kız çocuk arasındaki sevgiyi, bağı... O hiç bilememişti bunu. Hiç yaşayamamıştı. Sanki hiç istenmemişti bu dünyada. Onu sarıp sarmalayan olmamıştı sanki hiç. Aslında şanssızlığı sadece dünyaya gözlerini açmakla kalmamış, o gözlerini yeni bir yaşam için kıpırdatmaya çalışırken annesi de sonsuzluğun bahçesinde kendine yer bulmuştu.
Doğanın kardeşliğinde büyümüştü. Tabiat ana ona sırtını dönmemişti hiç. Kuyunun içindeki su olmayı başarmıştı. Durgun ama gerektiğinde kendine yetebilen bir kuyu suyu... Bir tek ona yetememişti... Varlığını kabul ettirememişti. Tüm doğa onu kucaklamış ama o, yalnızlığının içindeki kum tanelerinin arasına katmıştı Ayça'yı.
İlk adımlarının tanığı çimenler olmuştu. İlk konuşmasını yapraklarla yapmıştı. İnsanların birbiriyle konuşabildiğini, birbirlerine ses olduklarını çok sonra öğrenmişti. Babasının ona yarattığı kapalı kutunun içindeyken bilemediği her şeyi zaman ona yavaş da olsa göstermişti. Belki de bu yüzden "Zaman her şeyin ilacıdır." demişlerdi.