Beşinci Bölüm

Sabahin ilk ışıkları yüzüne vurduğunda balkonda uyuyakaldığını anladı. Yavasça sandalyeden kalktı, ılık bir duş almak icin banyoya girdi. Su onun icin kötülüklerden arınmanın en iyi yoluydu. Banyodan sonra hemen akşam hazırladığı üniformasını giydi ve hazırladığı kahvesini termosuna doldurarak evden çıktı.
Eskiden hastaneleri hiç sevmezdi, hiç doktor olmak istememişti. İlkokul ögretmeni Ayten Hanım her öğrenciye olmak istediği mesleği sorduğunda Ayça herkesi dinlemiş ve anne olmak istiyorum demişti. O zaman ona neden güldüklerini anlamamıştı ama şimdi hastanenin kapısından girerken anlıyordu ve o da gülümsüyordu.
Asansör kullanmaktan hoşlanmıyordu. Zorda kalmadıkça da kullanmıyordu zaten. Merdivenleri çıkarken tanıdığı yüzlere gülümseyerek günaydın dedi. Beyaz dar koridordan ilerledi ve 102 numaralı odasının kapısını araladı, her sabah olduğü gibi taze, sıcacık simitlerle dumanı üstünde kırmızı kupasındaki çay onu bekliyordu. Hayatta en zor verdiği karar Kaan'a evet demekti. Bu evet hem çok zordu ama aynı zamanda en doğru evetti.
Birbirlerini her gördüklerinse aynı sıcaklıkla sarılmaları, yıllar geçmiş olmasına rağmen aynı tutkuyla ellerinin bir araya gelmesi Ayça'nın açıklayabileceği bir şey değildi. Önceleri bunu yorumlamaya mantık çerçevesine oturtmaya çalışmıştı ama artık aşkın mantığın ötesinde bir vaziyet olduğunu kabul etmişti.