Dördüncü Bölüm

Yarın akşam görüşelim dedi babası... Yine onu ertelemişti. Mutfağa yöneldi, bir kahve yaptı kendine... Fincandan çıkan dumanın yükselişine baktığında ne kadar özgür olduğunu düşündü dumanın. Artık o da özgürdü. Tüm kırgınlıklara rağmen hayat onu hiç yalnız bırakmamıştı, onunla serpilmiş yeniden hayat olmuştu ona.
Geceyi hep sevmişti. Küçükken de yatağının hemen kenarındaki ahşap küçük pencereden gökyüzünü seyretmeye bayılırdı. Bazı geceler halası da onunla uyurdu. O anlarda mutsuz olurdu. Gökyüzünü başkasıyla paylaşmak istemezdi. Gün boyu onunla bir şey paylaşılmazken neden ona ait olanı başkasıyla paylaşsın ki diye düşünürdü.
Balkondaki yeşil sandalyesine oturdu, kahvesinden bir yudum aldı ve geçmişten kopamamasının nedenini hep aynı gökyüzüne bakmakla ilişkili olup olmadigini dusundu...
Gerci her aksam dusunuyordu...

Ustune cektigi ortuye sarildi. Ve uzun zamandir yapmadigi bir sey yapti. Gelecegini,meslegini ve ilk kez tuttugu elleri dusundu...
Yavaş yavaş fincandan yükselen duman seyrekleşti, kahvenin sıcaklığı yerini gecenin serinliğine bıraktı. Ayça’nın göz kapakları, zihnindeki o sıcak ellerin güveniyle ağırlaştı. Başını sandalyenin arkalığına hafifçe yaslarken, fındık bahçelerinden esen o tanıdık rüzgar saçlarının arasından geçip gitti. Yıllarca onu bir kuyu suyu gibi saklayan doğa, şimdi balkondaki bu uykusunda da ona yoldaşlık ediyordu.