Zamanda aşk yolculuğu kitap kapağı

2. bölüm / 2

2.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 2.Bölüm

1 Saat Sonra / Hastane

Morgun önünde bekliyordu Fadime. Abisi, suçlunun yakalandığını ve kim olduğunu öğrenmek için jandarmaya gitmişti. Esme ve Eleni ise Fadime’nin başında bekliyordu. İso’nun adli tıp analizi sürdüğü için daha görmemişti İso’yu. Onlar beklerken bir süre sonra Adil yanlarına geldi ve Fadime’nin yanına oturdu.

Adil— İyi misin abim?

Fadime— (Soğuk bir sesle) Kim yaptı?

Adil— Abim, sonra konuşuruz bunu...

Fadime— (Öfkeyle Adil’e bakarak bağırdı) KİM YAPTI DEDİM?!

Adil— (Yutkundu) Eyüphan yapmış.

Fadime’nin aklına kazadan sonra İso’ya dedikleri geldi:

"İso — Fadime, o adam seni öldürmeye çalıştı."

"Fadime — Beni değil, seni öldürmeye çalıştı İso."

Belki o zaman İso’nun ona ceza vermesine izin verse şu an İso yaşıyor olacaktı. O bunları düşünürken adli tıp görevlisi kapıdan çıkıp onların yanına geldi.

Görevli: Maktulün yakınları siz misiniz?

A: Biziz.

Görevli: Soruşturma tamamlandı. Ceset saat 16.08’de ölmüş. Olay yerinde bağlı olduğu iplerin biraz gevşek olduğunu öğrendik; büyük ihtimalle kaçmaya çalışmış ama ipleri çözemeden akciğerindeki delik yüzünden dumanda nefes alamayarak bayılmış. Tekrardan başınız sağ olsun.

İso, ciğerindeki delik yüzünden mi nefes alamamıştı? Fadime’nin kendi açtığı delik yüzünden mi kurtulamamıştı kocası o alevlerden?

F— Görebilir miyim?

Görevli— Hanfendi, inanın eşinizi görmek istemezsiniz böyle.

F— Görmek istiyorum!

Görevli— Benimle gelin ama lütfen sakin kalın.

Görevli Fadime’yi morga götürdü, ardından baş başa bırakmak için oradan ayrıldı. Fadime morgun ortasındaki sedyede yatan üstü örtülü bedeni gördü. Örtünün altından bir el sarkmıştı; kömür gibi kapkara simsiyah bir eldi bu, derisi yanmış, kemikleri görünüyordu. Midesi bulandı bu eli görünce Fadime’nin. İnsanın hiç sevdiğine yaklaşınca midesi bulanır mıydı? İnsan hiç sevdiği uyurken onu görmekten korkar mıydı?

Titreye titreye yaklaştı sedyeye. O sarkan elde bir yüzük gördü; biliyordu o yüzüğü, daha bugün İso’nun elinden çıkarmaya çalışmıştı, o yüzüğü "İso, ölsem çıkarmam" demişti! O yüzük... İso ölmüştü... Gerçekten daha birkaç saat önce gördüğü kocası şu anda önünde morgta yatıyordu, hala çıkarmamıştı o yüzüğü! Tutmak istedi o eli ama yapamadı. Onun yüzünden ölmüştü kocası.

Elleri titreye titreye açtı İso’nun üstündeki örtüyü, ama açması ile midesinden boğazına birşey hücum etti, gözlerini kapattı hemen. Kusası gelmişti insanın hiç sevdiğini görünce kusası gelir miydi? İnsan sevdiğini görünce midesi bulanır mıydı? İnsan hiç sevdiğinden iğrenir miydi?

Daha önce ölmüş insan cesedi görmüştü Fadime ama hiç yanmış bir ceset görmemişti, yanmış bir ceset görmek bile başlı başına travma olabilirken o yanmış ceset sevdiği idi Fadimenin.

Kocasının bedeni tanınmayacak bir hâle gelmişti; göğsündeki deriler yanmış zipt gibi simsiyahtı derinin üstündeki kanlar kurumuş onlar da siyah bir renk almıştı , göğüs kafesindeki kemikler görünüyordu. Daha birkaç gün önce ilk kez kocasına sarıldığında okşadığı saçları da yanmıştı İso’nun, sadece birkaç yanmış teli kalmıştı İso’nun başında. İsonun sapsarı güneş gibi saçlarından sadece 7-8 yanık tel kalmıştı başında. Kafa derisi yanmış, kafatası görünüyordu bazı yerlerde. Yüzü tanınmayacak hâldeydi; ağzındaki dudaklar yanmış, dişleri ve çene kemikleri görünüyordu, birkaç gün öptüğü yanağı yerine bir boşluk vardı kocasının yüzünde....

Tam kalbinin üstündeki deri tamamen erimiş, oradaki kemikler net bir şekilde görünüyordu. Kemiklerin altında artık atmayan, yanmış, etrafındaki damarlar yanarak kopmuş bir kalp vardı. Yüzünden ne zaman akmaya başladığını bilmediği gözyaşları düşmeye başladı yine o kalbin üstüne. Bazı damlalar kalbin üstündeki kemiklere çarpıyordu.

Fadime’nin aklına İso’nun "Ha burayadur, İso" deyip Fadime’nin iki elini de kendi kalbine bastırdığı an gelmişti. Şimdi o kalbi gerçekten görüyordu Fadime ama İso yoktu, İso’su gitmişti! Fadime onun kalbini kırdıktan sonra gitmişti İso’su, yetişememişti kocasına. Artık içinde hiç geçmeyecek bir ıssızlık vardı........

Fadime’nin eli tekrar örtüye gitti. Kocası çıplaktı, kemikleri görünüyordu. "İso üşüyordur" diye düşündü; kocası üşüyordu, kemiklerine kadar üşüyordu İso. Fadime üşümesin diye, Fadime mutlu olsun diye her şeyi yapan İso, şimdi buz gibi bir odada metal bir sedyede yatıyordu, üşüyordu kocası! Fadime istemiyordu kocasının üşümesini. İlk ve son kez örtmek istedi kocasının üstünü üşümesin diye. Örtü ile İso’nun üstünü örttükten sonra dizlerinin üstüne çöktü. Ellerini metal sedyenin üstüne koydu, kocasının parmağındaki yüzüğe bakıyordu Fadime. Kocası ölürken bile çıkarmamıştı o yüzüğü........

Her şeyin bir rüya olmasını, hemen uyanmak istedi Fadime. Aklına akşamları İso’ya söylediği cümle geldi; İso hep cevap verirdi Fadime’ye. İçinde son bir umut vardı Fadime’nin, İso ona cevap verecek, her şeyin bir rüya olduğunu söyleyecekti. Kalkıp bütün gücünü kullanarak dudaklarından o iki kelimeyi çıkardı:

"Uyudun mu?"

Cevap gelmedi. O cümle buz gibi odada yankılanıp boşluğa karıştı fadimeye her saniyesi cehennem gibi gelen bir yavaşlıkta. Fadime her şeyin gerçek olduğu gerçeği ile yeniden yüzleşti. Gözlerinden akan yaşlar durmuştu artık çünkü akacak gözyaşı kalmamıştı. Artık dayanamayarak yere çöktü Fadime. Hıçkırarak, gözyaşları akmadan ağlamaya başladı. O buz gibi odada metal sedyenin üstünde yatan bir ceset ve hıçkırıkları duyulan bir kadın vardı sadece.........

Devamı gelsin mi?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

27okunma 2beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…