Bölümler 2Şu an: 1.Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Emriye hala'nın adili boşanması için tehdit etmesi üzerine herkes Koçari’ye doğru yola çıkmıştı. Yolda bir anda İso arabasını Adil’in önüne kırıp onu durdurdu.
Fadime— N’oluyor ula, yol mu kesiyorsun?
İso— (Adil’e bakarak) Bak, zamanı değil biliyorum ama benim kafam almıyor artık. Sen benim ailemi altı delik gemi ile denizin ortasına mı bıraktın?
Adil— (Sesi yükselerek bağırır) Ulan, bütün Koçari satılıyor, senin derdin bu mu?
İso— Evet bu! Ben bunun cevabını istiyorum, sen mi yaptın?
Fadime— Diyelim ki yaptık; haksız mıyız, hak etmediler mi senin ailen?
İso— Fadime, konu hak edip etmedikleri değil; cezalarını kestiniz, üstüne onları ölüme mi terk ettiniz?
Fadime— (Sinirle İso'yu kışkırtmak için yalan söyler) Ettik ula! Keşke seni de o gemiye koysaydık da sen de onlarla birlikte ölseydin.
İso, Fadime’nin bu sözünden sonra içinde bir şeylerle kırılır.
Adil— (Bağırarak) İster sürgün ederiz, ister öldürürüz! Benim kızımdan yirmi yıl çaldılar; benim kızımdan yirmi yıl annesini, babasını çaldılar. Ne yapsam az onlara! Hapiste sürünmeyi hak ediyorlar, hepsi!
İso’nun gözleri dolmuştur. Bu söz, ondaki biten düşmanlığın onda nasıl yaralar açtığını bir kez daha hatırlatır.
İso— Keşke... Keşke 21 yıl önce, ben çocukken benden babamı çalan adama karşı da böyle deseydin be Adil abi!
İso’nun bu sözü üstüne Adil ve Fadime suçlu hisseder. Onlar babalarını ne kadar sevse de ortada bir gerçek vardı: Onların babaları da üç çocuğun babasını çalmıştı. Ama onlar Koçari’ydi; sadece onlar haklıydı her durumda, o yüzden geri adım atmadılar.
Adil— Koçari, hayde gidiyoruz!
İso kendi arabasına binip ters yöne gitmeye başladı. Birkaç saat sonra bir yol kenarında durdu. Yine nefes sıkıntısı çekmeye başlıyordu. Arabanın içinde biraz nefes almak için camı açtı, sonra başını direksiyona yaslayıp derin nefes almaya başladı. Ama bir anda İso’nun olduğu tarafa bir araba çarptı. İso bayılmak üzereydi; son gördüğü şey arabanın yanında yazan "Koçari" yazısıydı, ardından bilinci kapandı.
İso uyandığında nerede olduğunu anlayamadı. Hareket etmeye çalıştı ama elleri ve ayakları bir sandalyeye bağlıydı; ağzında ise bir bant vardı, konuşamıyordu. Aklına bayılmadan önce gördüğü Koçari logosu geldi. Aklına tek bir ihtimal gelmişti: O hıyar onu kaçırmıştı! Açılan kapının sesi ile kapıya bakınca tahmininde yanılmadığını anladı. Yüzünde pişkin pişkin sırıtarak İso’nun yanına geldi ırz düşmanı.
Irz Düşmanı: Benden sevdamı aldın, patronun gözündeki itibarımı aldın, yetmedi kolumu aldın. Bunu sana ödetmem mi sandın lan?
Eyüphan kapıdan dışarı çıkıp elinde iki adet benzin bidonu ile geldi. İki bidondaki bütün benzini kulübeye döktü. İso ne yapacağını anladı. Eyüphan çıkıp üçüncü bir bidon getirdi; bidondaki bütün benzini İso’nun üstüne döktü, ardından bütün eşyalarını çıkarmaya başladı. İso bu gerizekalının onu bağladığı iplerin biraz gevşek olduğunu anladı; düğüm atmayı bile becerememişti. Düğümü çözmeye başladı. İso o sırada Eyüphan kapıdan içeri girdi, elindeki çakmağı çaktı ve kulübenin ortasına attı, ardından hemen oradan kaçtı.
Alevler İso’ya doğru gelmeye başladı. Dumanlar bütün kulübenin içini sarmaya, nefes alınmayacak duruma getirmeye başladı. İso’nun ciğeri delik olduğu için dumandan daha çok etkileniyordu. Düğümü çözmeye çok yaklaşmıştı ama nefesi bitmişti. Duman yüzünden bilincini kaybetmeye başladı. Kulübenin çatısından yanan tahtalar düşmeye başlamıştı. İso artık dayanamadı; bilinci kapandı, gözleri kapandı, bir daha açılmamak üzere........
İsmail Furtuna, o gün kimse yanında yokken, ona yardım edecek kimse yokken alevler içinde can verdi.
4 Saat Sonra
Fadime’yi bilinmeyen bir numara aradı. Telefonu açtı; arayan jandarmaydı.
Jandarma— Alo, Fadime Koçari ile mi görüşüyorum?
Fadime— Buyurun, benim.
Jandarma— Fadime Hanım, bugün öğlen saatlerinde Koçari’de bir kulübede yangın çıktı, bütün kulübe yandı. Kulübenin içinde eşiniz İsmail Furtuna da vardı, maalesef. Olay yerine geç kaldı itfaiye, başınız sağ olsun.
Fadime’nin elinden düştü telefon. Duyduklarını anlamlandıramıyordu. "Başınız sağ olsun" demişlerdi ona; neden demişlerdi? İso ölmüş müydü? Ama Fadime’ye söz vermişti, İso hep yanında kalacaktı Fadime’nin, onu bırakmazdı İso?
Fadime’nin aklına adamın "Yangın çıktı" dediği geldi. İso yanarak mı ölmüştü? Kendisinin tek bir acı çekmemesi için dünyaları yakan kocası, acı içinde yanarak mı ölmüştü? Ne zaman akmaya başladığını bilmediği gözyaşları yüzünden yere doğru düşmeye başladı. Bacaklarını hissetmiyordu artık, onu taşıyamıyordu bacakları. Yere düştü. İçindeki bütün düşünceler ona kafayı yedirtecek gibi geldi. Her birine karşı gelmek istiyordu: İso ölemezdi! Haniyadu İso dediğinde her zaman gelecekti Fadime’nin yanına? Söz vermişti Fadime’ye, hani hiçbir fırtına karısını bırakmayacaktı? Daha affedecekti İso’yu, daha yeniden düğün yapacaklardı, Fadime’nin onun için gelinlik giyeceğini görecekti İso, daha kına yapacaklardı.......
Bulanık görmeye başlamıştı dünyayı Fadime. İso’sunu öldüren, onu yetim, kimsesiz, İso’suz bırakan dünyaya bütün gücüyle bağırdı Fadime. Sanki ne kadar bağırsa içindeki sesler susacak, İso onu duyup yanına gelecek, ona "Ölmedim ben, seni bırakmadım" diyecekti sanki. Ama İso gelmedi. Ne kadar bağırdıysa, bağırmaktan kıpkırmızı olsa da İso gelmedi. Konağında onun çığlıklarını duyan abisi, yengesi ve yeğeni geldi yanına ama İso gelmedi. Fadime’ye sarılıp "Geçti" demedi, onu alıp ıssızlıktan kurtarmadı o ıssızlık birdaha hiç geçmeyecekti...........
Devamı gelsin mi?
Bölüm etkileşimi
