Bölüm-9

Dersler bittiğinde okul yavaş yavaş boşalmaya başlamıştı.
Ben her zamanki gibi Moon Caffe'ye gitmek için okuldan çıktım. Hızlı adımlarla eve gitti üzerimi degiştirdim ve caffeye gittim kimse yoktu yani alperen yoktu oyalanmadan
önlüğümü giydim ve siparişleri hazırlamaya başladım
Aradan yarım saat geçmişti siparişimi götürürken
Kapının zili çaldı.
Başımı kaldırınca içeri girenin Emir olduğunu gördüm. görmez olaydım okulda gördügüm yetmiyor birde iş yerime geliyordu okulda 7/24 gördügüm kişileri iş yerindede görmek zorundamıydım
Hafifçe gülümsedim ve elimdeki tepsiyi müşterilere götürdüm ve kasaya dogru gittim emrede yanıma geldi
"Naper Eylül."
"İyi senn." Dedim onu görene kadar iyiydim ama nerden çıkmıştı bu şimdi
"Bugün biraz proje üzerine konuşabilir miyiz?" dedi
"Tabii."dedim bide bu çıkmıştı başıma işimin oldugunu görüyor'du böyle bir şey sorması çok saçma sanki derslere önem veriyor gibi bide proje diyor
Emir cam kenarındaki masaya geçti.
Ben de kasadaki siparişleri hazırlamaya devam ettim.
Emirin kahvesini hazırlarken kapının zili çaldı.
Alperen'di. Bugün geç gelmişti kesin minasıyla geziyordur bunu düşünürken
Bir an göz göze geldik.
Sonra ikimiz de hiçbir şey olmamış gibi davrandık.
Alperen her zamanki gibi kasaya geçti
Siparişeri verdikten sonra gözleri Emir'e kaydı.
Onunda benim gibi düşündünü adım kadar eminim nerden çıktı bu gene der gibiydi
emirin kahvesi hazırdı tam götürecekken
"Dur."dedi
Alperen'e baktım.
"Noldu"dedim
"Ben götürürüm."
Kaşlarımı çattım.
"Neden?"
"Zaten ayağa kalkmışken yardım etmiş olurum."
Cevabını beklemeden tepsiyi elimden aldı.
Emir'in masasına doğru yürüdü.
Ben de uzaktan onları izliyordum.
Alperen kahveyi masaya bıraktı.
"Buyur" Dedi
Emir hafif şaşırdı.
"Teşekkür ederim."
Alperen küçük bir gülümsemeyle başını salladı.
Ama gözlerindeki ifadeyi sadece ben anlayabiliyordum.
Masama dönerken murat bey sessizce yanıma yaklaştı.
"Eylül..."
"Efendim" dedim ona dönerek
"Sanada mı öyle geliyor..."
"...yoksa Alperen biraz kıskandı mı?"
İstemeden Emir'e, sonra Alperen'e baktım.
"Yok canım ne kıskanması hem iş arkadaşıyız sade."dedim.
Ama bunu söylerken bile...
Kalbim hiç olmadığı kadar hızlı atıyordu. Murat bey genç biriydi biraz da komikti ama böye demesi şaşırtmıştı açıkcadı
Murat bey güldü " Pek inanamadım ama neyse "dedi ve gitti