Bölüm-11

Alperen Anlatıyor

Caffeden çıkmıştım.
Eylül birkaç dakika önce eve doğru yürümüştü.
Ben de onun arkasından aynı yoldan gidiyordum.
Aslında konuşmak istiyordum...
Ama konuşursam yine kırıcı olacağımı biliyordum.
Derin bir nefes aldım.
"Boş ver..." diye mırıldandım kendi kendime.
Tam o sırada arkamdan ayak sesleri geldi.
Dönüp baktım.
Emir di
Ellerini cebine koymuş, bana doğru yürüyordu.
Yanıma kadar geldi.
"Konuşabilir miyiz" dedi.
Omuz silktim.
"Konuş."
Bir süre sustu.
Sonra gözlerini bana dikti.
"Bugün caffede yaptığın hareket hoş değildi."
Kaşımı kaldırdım.
"Hangisi"dedim
"Eylülün elinden kahve alıp getirmeler bardak kırmalar"dedi
"Ha kahveyi kimin getirdigi çok önemli yani ikimizde işte çalışıyoruz ya hani ha o getirmiş ha ben ne farkeder bunun içinmi takip ettin gerçekten"dedim
"Sadece o değil."dedi
Gülümsedim.
Ama bu gülümseme sinirliydi.
"O zaman anlat."
Emir derin bir nefes aldı.
"Eylül'ü zor durumda bırakıyorsun."
Bir an sessizlik oldu.
Sonra istemsizce güldüm.
"Ben mi bırakıyorum?"
"Evet."
"Komikmiş."
Emir'in yüzündeki ifade sertleşti.
"Her fırsatta kıskançlık yapıyorsun."
Artık sabrım tükenmeye başlamıştı.
Bir adım ona yaklaştım.
"Sen gerçekten hiçbir şeyin farkında değilsin."dedi
"Neyin"dedim
"Eylül'ün."
"Ne demek istiyorsun"
"Eylül son günlerde mutlu görünmüyor "dedi
"Çünkü sen onu sürekli sıkıştırıyorsun sürekli peşindesin."dedim
"Hayır."Dedi
Emir kaşlarını çattı.
"Ben ona kötü davranmadım."
"Belki Ama onu rahat da bırakmadın Proje bahanesiyle sürekli yanındaydın Bugün de caffeye geldin. Daha ne var evine de gidecekmisin"dedim
"O istedi diye geldim evine gidecegimde seni ilgilendirmez" Dedi
"O mu istedi..."
Başımı iki yana salladım.
"Yoksa sen mi öyle düşündün?"dedim
Emir'in sesi yükseldi.
"Ne demeye çalışıyorsun?"
"Şunu."
Dedim gözlerinin içine bakarak.
"Eylül seni kırmamak için birçok şeye ses çıkarmıyor Ama bu, istediği anlamına gelmez."
Bir anlığına sustu.
Sonra bana doğru bir adım attı.
"Sen de kendini onun koruyucusu sanıyon galiba"
Bir zamanlar öyleydim canım pahasına korudugum kiz için şimdi 'evet her konuda koruyanıyım' diyemedim
Sustum.

Emir bunu fark etmiş gibi hafifçe gülümsedi.
"Demek gerçekten hoşlanıyorsun."
Cevap vermedim.
Sessizlik...
Sonra Emir tekrar konuştu.
"Eylül kimi isterse onunla konuşur.Sen buna karışamazsın. Belkide aklında artık sen degil başka biri var"dedi beynime kan gitmişti resmen
Bu sefer ben gülümsedim. sinir gülüşüydü
"Senmi oluyorsun bu sen sence eylülün tipimisin dön aynadan bak lan kendine yabına eylülü yakıştıra biliyormusun" Dedim yüksek sesle
İkimiz de birkaç saniye birbirimize baktık.
Sonra Emir omzuma sertçe çarptı.
"Bir gün bizden olunca bakarsın yakıştına."dedi çıldırmıştım resmen
Dengem bozuldu.
Refleksle onun kolunu tuttum.
"Sen tahmın etigimdedn de salaksın aç gözünüde bir etrafa bak sence eylül seviyormu seni "
Kolumu itti. Gibi vurdu acısını hissetmemiştim dogrulup bende ona vurdum yere düşünde üstüne çıkıp yumruk atmaya başladım

Yumruklar...
İtişmeler...
Tekmeler
Kısa sürede ikimizin de nefesi kesilmişti.
Emir'in dudagı patlamış kaşı yarılmış gözü hafif morarmıştı
Benim de kaşım aaçılmış dudagım patlamıştı
İkimiz de birkaç adım geri çekildik.
Emir kanı elinin tersiyle sildi.
Son kez bana baktı.
"Belli ki bu burada bitmeyecek."
Ben de gözlerimi ondan ayırmadan cevap verdim.
"Hayır.Bitmeyecek."
Arkasını dönüp yürüdü.
Ben olduğum yerde kaldım.
Canım yanan yer kaşım değildi.
İçimde ilk defa korktuğum bir düşünce vardı.
Ya bir gün Eylül gerçekten onu seçerse...
Eylülle ilk sevgili oldugunuz zamanlar da böyle düşünüyordum galiba bu düşüncem yüzünden buralara gelmiştik