0.1

Kitap 2016 yılından başlıyor, çok sürmüyor 3 bölüm sonra şimdiki zamana gidiyoruz, haberiniz olsun.

Kızlar bu arada kitap ilk Kereme yazıldı, sonradan Berkan diye değiştirdim, herhangi bir yerde Kerem ismi geçiyorsa yanlış anlamayın lütfen

İyi okumalarrr

&

19/07/2016

Hep sessiz bir çocuk olmuştum, arkadaş edinmeye çalışan, fakat sürekli yüz üstü kalan biriydim ben.

Okullar yeni açılmıştı, son yılımdı, bu okulda sürekli dışlanan biri olmuştum ama artık bitecekti, her şey de son sene başlamıştı ya zaten.

İlk gün her zaman ki gibi en arka sıraya oturmuştum, sınıfa gelir gelmez birbirine kâğıttan uçak yapıp fırlatan sınıf arkadaşlarıma baktım, hepsi çok mutluydu, oysaki ben değildim.

Kafamı pencereye çevirince çantasıyla birlikte okulun bahçesine giren Keremi gördüğümde neredeyse mutluluktan çığlık atacaktım.

Berkan Kutlu

Berkanla 2010 yılından beri aynı mahallede oturuyorduk, o zamanlar mahalleye yeni taşınıyorduk, sokağın ortasında oynayan Berkan’la göz göze gelmiştim o an, 10 yaşındaydım ama her şeyi çok net hatırlıyordum, gerçi şu an da 16 yaşındaydım ama her neyse.

6 yıldır aşık biriydim ben, küçücük bir çocukken başlamıştı bu aşkım, Berkan ise beni hiç fark etmemişti, sanırım etmeyecekti de.

Oturduğum yerden hızlıca kalkıp kapıya gittim ve sanki hocamızı bekliyormuş gibi etrafa bakınmıştım, asıl beklediğim hoca değildi tabii ki.

Berkan yavaş adımlarla merdivenlerden çıktığında gülümsedim ve ona bakmıyormuş gibi yaptım, ne kadar salak göründüğümün farkında bile değildim.

Tam o sırada kafama kâğıttan uçak yememle derin bir nefes verdim.

“Ben dikkat et diyecektim ama çok geç oldu.” dedi Berkan dalga geçer gibi, ardından kendi sınıfına girdi ve kapıyı kapattı.

Berkan kapıyı kapattığı gibi arkamda duran topluluğa döndüm. “Ya siz aptal falan mısınız be?!”

“Arkadaşlarınla düzgün konuşuyorsun sanıyordum İremciğim” sınıf öğretmenimizin sesini duyduğumda yutkunarak arkamdan beliren kadına baktım.

“Özür dilerim hocam”

&

Okul zili çaldığında her zamanki gibi çantamı alıp başımı önüme eğdim. Kalabalığın arasından görünmeden sıyrılmaya çalışıyordum.

Tam bahçeye çıkmış ilerliyordum ki, karşımda bir anda Berkan’ın durmasıyla duraksadım, neredeyse çarpışıyorduk.

“Okullar açılalı neredeyse 2 hafta olacak, sen hâlâ aptal gibi ezikleniyorsun, korusana kendini artık” dedi soğuk bir tavırla

Bir an afalladım. “Sen nereden biliyorsun ne yaşadığımı?” dedim, sesim titreyerek ama biraz da meydan okuyarak.

“Görüyorum işte bir şekilde” dedi, ikimizde bir an donarak birbirimize baktık, Sınıf arkadaşlarım yanımızdan geçerken fısıldaşıyordu ama o anda dünya sadece ikimizin etrafında dönüyordu.

“Sen görüyorsun ama ben her gün yaşıyorum, Berkan.” dedim, gözlerimi kaçırmadan, İlk kez ona böyle dik bakıyordum. İlk kez içimdeki kelimeler ağızımdan çıkıyordu.

“demek ki kendini ezdirmek yerine karşı çıkabilirmişsin” ardından omzuma dokundu. “Hadi bugünlük seni evine ben bırakayım.”

“Eve bırakmak mı? Berkan evlerimiz karşı karşıya zaten” deyip göz devirdim.

“Seninle yan yana yürümem için illaki kilometrelerce mesafe mi lazım?” dedi, başını hafif yana eğerek, şu an heyecandan ölebilirdim.

Yan yana yürümeye başladık, Berkan arada sırada bana bakıyordu, fark etmediğimi düşünüyordu ama görüyordum, Ben de konuşmadım, Evin köşesine geldiğimizde durdu.

“Görüşürüz” dedi.

“Görüşürüz” dedim.

hızlı adımlarla eve girdim ve koşarak merdivenleri çıktım, evin kapısını anahtarla açıp odama gittim ve kapımı kapatıp mutlu bir şekilde olduğum yerde zıpladım.

Evde kimsenin olmamasının en güzel yanıydı sanırım, annem ve babam işte oluyordu ve ben de böyle anlar için çocuk gibi davranabiliyordum.

Yatağıma oturdum, elimle saçlarımı geri attım, “Ne yapıyorsun İrem…” dedim kendi kendime fısıldayarak.

Gözlerim masamın üzerinde duran günlüğe gitti, gülerek çalışma masamın sandalyesine oturdum ve rastgele bir sayfa açıp yazmaya başladım.

“Bugün yine her zamanki gibi okuldan mutsuz dönerim diye düşündüm ama öyle olmadı günlük, Berkan önüme çıktı.

“Korusana kendini artık” dedi bana. Dışarıdan soğuk görünüyor ama gözleri başka şeyler söylüyor. Sinirimden konuşacaktım, sonra konuşmuşum zaten.

Berkan bana ilk kez böyle konuştu. Hatta bana yürüyüş teklif etti desem daha doğru olur.

Evlerimiz karşı karşıya ama çocuk “bugünlük seni eve ben bırakayım” dedi. Yani? Kafam almadı.

Ondan önce beni zorbalayanlara öyle bir baktı ki, çocuklar kaçtı gitti resmen. Ben de baka kaldım. Neyse, sonuç? Berkan’la yan yana yürüdük. Sessizdi. Ben de sessizdim.

Evimizin köşesine kadar geldi. “Görüşürüz” dedi. Baya dümdüz “görüşürüz”. Sanki her gün yan yana yürüyormuşuz gibi.

Ben de salak gibi “görüşürüz” dedim ama eve girer girmez maraton koşucusu gibi odama fırladım.

Neyse günlük, Berkan’ı düşünerek uyumak istiyorum”

Son satırı da yazdıktan sonra defteri kapattım ve gülümsedim.

&

Çok tatlıyız çok.