6

BURAK BULUT
Umayın söylediği hastaneye mirayla beraber ulaştığımızda ben direk hastanenin önünde durup indim miray arabanın ön koltuğuna geçip arabayı park etmiş hastaneye girdiğimde danışma kısmına doğru koştum danışmada ki kadına " Hüseyin Şaşmaz bu hataneye getirilmiş ameliyathanede olması lazım kaçıncı katta " dedim kadın " 7. kattaki ameliyathanede" dedi "tamam teşekkürler" dedim kadının verdiği cevabı dinlemeden oradan asansöre doğru ilerledim asansörün dolu olduğunu görünce mervidenlerden çıkmaya başladım sonunda 7. kata ulaştığımda ameliyathanenin kapısına çökmüş dizlerini kendine çekmiş başını dizlerine gömmüştü içini çeke çeke ağlayan kardeşimi gördüm "umay" başını kaldırdı bana baktı ayağa kalktı hemen bana sarıldı ağladığından dolayı konuşmakta güçlük çekiyordu" a.abi h.hüseyin amcayla kon.konuşurken birden düştü ne yapacağımı şaşırdım elim ayağıma dolaştı ambulansı aramak aklıma geldiğinde 5 dakika geçmişti sen doktorsun bilirsin bişey olmaz dimi " umaya baktığımda beni göğsümden itti " abi susma konuş bişey olmayacak de senin yüzünden değil de konuş bişey de ama konuş" dedi " umay hüseyin amcayı bilirsin işini vatanını milletini çok sever emekli olduğundan dolayı üzülmüş ve bunları kimseyle konuşmamışsa eğer bu onu yer bitirir senin suçun yok ama bu tür hastalıklarda net konuşmak biraz zor" dedim umay başını göğsüme gizleyerek ağladı ona annemin yaptığını anlatıcaktım onun bu hale gelebileceğini düşünmeden ameliyathanenin kapısı açılınca içeriden bir doktor çıktı gidecekti ki önüne geçtim "pardon bi bakabilirmisiniz" dedim "tabii buyrun "dedi "içeride ameliyat olan hastanın yakınlarıyız ve ben doktorum herhangi bir aksilik varsa söylemenizi rica ediyorum sizden" dedim ameliyathanenin kapısına baktı sonra bana döndü "siz de bilirsiniz ki hastamız biraz yaşlı bu durumu çok üzüldüklerinde görüyoruz hastamız bir şeye falasıyla içerlenmiş olmalı kalbi birkaç kez durdu ama geri döndürmeyi başardık"dedi "hayati tehlikesi sürüyor ama bundan sonra üzülmemesi gerekiyor kalbi bir daha böyle bir durumu kaldıramayabilir artık yaşlandı yani stresten uzak ailesiyle yaşamalı" dedi onun ailesi yoktu onun ailesi biz olduk diyemedim başımı salladım umayın yanına oturdum " hayati tehlikesi hala sürüyormuş ama yaşıyor birkaç gün burada dinlenmesi gerek " dedim umay başını omuzuma yatırdı "benim yüzümden değil dimi" dedi derin bir nefes aldım umayı hep kendini suçlu görmesini sağlayacak şekilde büyümesinden nefret ettim "hayır güzelim senin suçun değil niye böyle düşünüyorsun ki senin suçun yok" dedim onaylayan bir mırıltı çıkardı biz ikimiz biraz daha ameliyathanenin kapısına çökmüş şekilde kaldık unayın başı omzumda benin başım kapıya dayalı gözlerimi kapattım şu iki günde yaşadıklarım çok ağırdı göğsümün tam ortasında bir sızı vardı ama geçmiyordu ben bu yükü tek başıma mı taşıyordum yoksa onlarda biliyormuydu umaya anlatmaya karar verdim ama nasıl ve ne zaman yapacağımı bilmiyordum umay kaldırabilir miydi böylesine ağır bir yükü en güvendiği kişinin çocukluğunu çaldığını öğrense çok üzülürdü benim kardeşim ama umay profesyonel şekilde de eğitim almıştı düşerse geri kalkabilirdi bugün söyleyecektim ya şimdi ya hiç di karşıdan gelen mirayı görünce kafamı kaldırdım neden bu kadar geç kalmıştı ki ne düşündüğümü anlamış ki " park alanı yok denecek kadar az ancak bulabildim" dedi "burak ben umayın yanında dururum sen istersen çatıya çık hava al biraz " dedi umayın yanında yanlış bir kelime söylememek için kelimelerini seçerek ve yavaş konuşuyordu umay başını kaldırdı " bana kahve alabilir misin başım ağrımaya başladı da" dedi umay 2 buçuk saatten fazla kahve içmeden duramazdı başı ağrırdı kahveni getireyim öyle giderim olur mu ?"dedim başını salladı mirayla birlikte kantine inerken bir kadın beni durdurdu "bi bakarmısınız " dedi ilk miraya dediğini sandığımdan kadına bakmadım " beyfendi?" dedi kadına döndüğümde kumral orta boylu ho şbir kadındı Allah sahibine bağışlasın " numaranızı verirmisiniz " dedi kaşlarımı çattım "neden "dedim "böyle yakışıklı tabiri caizse taş gibi birr beyefendiyle konuşmak isterim " dedi ağzımı açtım ki " malesef " dememe kalmadan "malesef onun başı bağlı canım başka kapıya " dedi kadının yüzü düştü miraya ters bakışlar ararken bana döndü "başının bağını çözüldüğünde tekrardan karşılacağız emin ol" dedi ve gitti " ben bu kadını yolarım " dedi "başım bağlı demek" "Allah Allah başımı ne zaman bağladım hiç haberim yok" dedim sırıtarak " burak kıza olan sinirimi senden çıkarırım valla yolarım seni " "aa iyilikde yapılmıyo sana" dedi önden önden yürümeye başladı arkasından sırıtarak ilerledim seviyodum bu kızı yanlış anlamayın arkadaş anlamında umaya kahvesini aldım ve umaya götürdüm miray umayın yanında kalmak istedi yoğun bakımın önündeki koltuklara oturmuştu ben de hastanenin çatısına çıktım arkamdan açılan kapıyla miray geldi sandım arkamı döndüğümde gördüğüm yüz beni afallatmıştı

UMAY BULUT

Abim beni hüseyin amcayla yolladığında arabaya bindik "nereye gidiyoruz kızım" dedi hüseyin amcam " eve gidelim mi şu emeklilik işini konuşalım eğer sana da uygunsa üzülmeyeceksen sıkılmayacaksa konuşalım" dedim " olur kızım gidelim de dertleşelim" dedi gülümsedim sonraa eve geldik amcamla biraz sohbet ettik amcamla birlikte mutfağa geçtik kahve yapmak için bardakları çıkardım amcam türk kahvesi severdi ama cezveyle yapılanından cezveyi çıkardım kahveyi cezveye döktüm suyunu koydum biraz karıştırdım ocağın altını açmak için bir hamle yapacağım sırada amcamlada sohbet ediyorduk sonrasında amcama bir mesaj geldi tok bir ses arkamı döndüğümde amcam yerdeydi önce biraz telaşlandım " amca amca " kolonya koklattım saçma ama denedim dürtükledim "amca hadi kalksana " elim ayağım birbirine
dolaştı ambulansı aramak aklıma sonradan geldi aradım adres, verdim " salak ,salak, salak umay salaksın kızım sen arayamadın ambulansı o salak kafan basmadı" kendi kendime sayıklıyordum kapının çalmasıyla kapıya nasıl gittiğimi bile hatırlamıyorum sedyeyle içeriye girdiler onu sedyeye yatırdılar ambulansa bende onunla beraber bindim hastaneye geldiğimizde onu sedyeyle indirdiler ben de beraber peşlerinden gittim ameliyathanenin önüne gelince hemşire "malesef sizi buraya alamıyoruz "dedi başımı salladım kapanan kapının ardından abimi aradım olanları anlattım telefonu kapattım ameliyathanenin kapısının önüne çöktüm dizlerimi kendime çektim başımı gömdüm kapının açılmasını bekliyordum "umay" abimin sesini duyunca kafamı kaldırdım hemen kalktım ona sarıldım ağladığımdan dolayı "a.abi h.hüseyin amcayla kon.konuşurken birden düştü elim ayağım birbirine dolaştı ne yapacağımı şaşırıdım 5 dakika gibi bir süre sonunda ambulansı aramak aklıma geldi sen doktorsun bilirsin bişey olmaz dimi " dedim abimin bana olan bakışlarını görünce benim yüzümden bişey olacağını sanmıştım onu göğsünden ittim " abi konuşsana bişey de senin yüzen değil de konuş abi lütfen" dedim" umay hüseyin amcayı bilirsin işini , vatanını , milletini çok sever bu emeklilik durumu onu üzmüş olmalı bu konuyuda kimseyle konuşmadığı için bu onu yer bitirir bunda senin suçun yok ama bu tür hastalıklarda net konuşmak biraz zor" dedi
(konuşma kısmı aynısı yukarıda da var zaten uzatmayacağım)

BURAK BULUT

Miray geldi sanmıştım arkamı döndüğümde gördüğüm yüz beni afallatmıştı anlık yaşadığım şokla konuşamadım "burak"