7. BÖLÜM: GERİDE KALANLAR

O gün sadece o terk edilmiş eve girecektik. Bizim ekip hep yedi kişiydi. O güne kadar...
Bizim ekip kim miydi?
Ben yani Alara Komutan(evet soyadım komutan),
Ülkü Taşkıran,
Emir Siyah,
Ada Dündar,
Mete Haksızoğlu,
Berkay Maden,
Emir Güz....
Evet sadece bu yedi çocuk. Birbirine sıkıca bağlanmış, asla ayrılmayan yedi çocuk...
O gün o eve girme fikri Haksızoğlundan çıktı. Evet birbirimize soyadimizla sesleniyoruz. Okuldan çıkınca koşarak oraya gittik. Ülkü en heyecanlimizdi. Her konuda. Çünkü hastaydı. Ülkü otizimliydi. Ama yinede seviyoduk. Çünkü bizim ekibin neşesiydi...
O eve girip üst kata çıktık. Ama o evde yanlış birşeyler vardı. Bunu Niloyalar'a söylediğimde bana abarttığımı söylediler. Evet bizim ekibin adi Niloyalar. Tabii benim ve Ülkü'nun sayesinde...
Evin içinde cidden birşeyler vardı. Herkes kendi halinde bir şekilde dolanıyordu. Tam o anda bir patlama sesi...
Bu sesi iyi bilirdim çünkü askeriyedeydik. Koşun diye bağırarak koşuyordum. Ülkü'nun bacağı bir taşın altında kalmıştı. Onu çıkarmak için çok uğraştım ama olmadı. En son bian üzerimize çöktü. Diğerleri kurtuldu ama biz kaldık.
O anlarda Ülkü cok stres olurdu. Bunu herkes cok iyi biliyordu.
Bana mor bişey uzattığını gördüm. Elime aldığımda bu bir tokaydi. Onu saçıma taktım ve üzerimizdeki o kocaman taş yığınını yittirmeye calistim.
Yapabilecek gibi...
Kaç saat orda kaldık bilmiyodum ama astımı ve otizimi olan bi kızın cok dayanamayacagini biliyordum.
Bi kaç saat sonra bizi buldular. Ama Ülkü ölmüş ben ise ağlamaktan bayılmıştım. O hafta cenaze yapıldı. En önde ben vardım.
Herkes gitti bi ben kaldım o mezarın başında...
Her zaman yanlız kalmamızı isterdi...
Ama bu şekilde değil...
O günden sonra terk edilmiş yerlerden uzak durdum. Her fırsatta ağladım.
Herşeyimi kaybetmiştim...