5. BÖLÜM: ÖLÜM SANDIĞIMIZ ŞEYLER GERÇEKTEN ÖLÜM MÜDÜR?

Yaramın iyileşmesine daha cok vardi. Ama kalbimdeki yara asla gecmeyecekti. Bunu herkes biliyordu. Lojmanın önünde oturmuş yıldızlara bakıyordum. Arkamdan biri geliyordu. Normalde kim oldugunu anlardim ama kafam allak bullak olmuştu. Birisi yanima oturunca kafamı cevirip baktim. Emir gelmişti. Ve yarası hala iyileşmemisti. Ona baktığımda bu düşüncemi anlamış gibi kafa salladi. Sonra konuşmaya başladık. Öylesine.
"Neden ayaklandin? Yaran henüz iyilesmedi"
"Abilerin birinin senin yanına gelmesini söyledi sonrada beni yolladılar"
"Bu halinle?"
"Aslında gelmeyi ben istedim"
Bir süre sessizlikten sonra bana;
"Baksana Alara Komutan yıldızlar yine parlıyor"dediğinde geçmişe gittim. Emir'in olduğu zamana...
18 YIL ÖNCE FLN:
"Napiosun salak duvarın üzerine?" diye bana bağıran Emire ters ters baktim ve arkamı döndüm. Bu gece çok yıldız vardı. Çünkü onun babası şehit olmustu. Benim babamsa yurt dışına gitmişti. Yani yanlız kalmıştım.
"Yıldızlara dileklerimi söylüyorum belki sesimi duyarlar diye"
"Yıldızlara güvenmek aptallıktır onlar sadece parlar Dalga" demişti. Hayatın zor olacağını o zaman anlamıştım. Ama bu kadar zor olamazdı...
ŞİMDİKİ ZMN:
O Emir'i hatırlayınca sakince gülümsedim. Çünkü onu özlemiştim. Belki ölmüştü, belki kendine yeni bir hayat kurmustu. Ay bide ona aşık oldugumu unutmamak elde değildi. Belkide kendimi kandırmam lazimdi bunun icin.
bana Dalga diyen çocuğu özlemiştim...