1. Bölüm: HİÇBİR ŞEY OLMASIN İSTEDİK

1. Bölüm
"Anne!"diye bı çığlık kopardım. Yine saçma olduğunu söyleyecegi bı hayal kurmuştum. Asker olmak...
"Ne var Alara?"diyince ben hemen "Asker olcam" dedim.
O ise bana "boş boş hayaller kuracagina git ders çalış yine sınavdan kalmışsın"dedi.
Oflayarak odama geldim. Annem karşı çıktı ama benim arkadaşım Emir karşı gelmez aksine beni desteklerdi. Bunlar aklıma gelince hızlıca evden çıktım.
Lojmanın arka tarafındaki evlere gelince sırıttim. Çünkü Emir arkadaslari ile oyun oynuyordu. Hızlıca koşup sırtına atladım. Bu hep yaptığım bir şeydi zaten. O ise bana dönüp baktı ve:
"Bu bakışı tanıyorum gene ne hayaller kurdun acaba?" dedi.
Beni gerçekten çok iyi taniyodu. Ben ise hızlıca cevap verdim çünkü vermezsem beni akşama kadar kovalardi.
"Asker olmak istiyorum" dedim ama o mutlu olmadı aksine üzüldü. Nedenini düşününce onun babasının şehit oldugunu hatırladım. Özür diledim çünkü babasını hatırlayınca ağlamak istiyodu...
15 yıl sonra:
"Anne" dedim mezarın kenarına oturarak. Üç yıl olmuştu ama ben onu unutamamistim. Oysaki o ölmeden iki yıl önce beni unutmuştu. Babam eve sarhoş gelmişti. Abimi ölesiye dovmustu. Oysaki o bişi yapmamıştı. Annem araya girmeye çalışınca babam onu merdivenden itti. İki yıl yatalak kaldı. Abim ise o gece can vermişti. Polisi arayan bendim ancak onlar yetisememisti. Babam abimi öldürmüştü. Polis gelince babami tutukladılar,annemi hastaneye kaldırdilar. Abimin cenazesini götürürken beni o evde gece tek başıma bırakmışlardı. Annem geri döndüğünde bana "seni istemiyorum"demişti. Ve beni evlatlık vermişti. Beni alan kadın bana o kadar iyi davranmıştiki ona anne demekten cekinmiyodum. Ama annemi de özlüyodum. Şimdi ise hak ettiğini yaşamıştı. İlk defa...
Babam... Onu seviyodum ama bana yasattiklari anlaşılır değildi. Onun mezarının başında sadece bunu düşündüm. Abimin mezarına doğru yürüyüp ağlamaya başladım. Abim benim herseyimdi...
14 yıl önce:
"Abi üşüyoyum" diye sizlaniyordum gene. Babam ceza olarak bizi evin en soğuk odasına kitlemisti. Biz sadece dışarıda oyun oynamak için izin istemiştik. Abim bana "bekle" diyerek dışarı çıktı. Yarım saat... Yarım saat o odada tek başıma bekledim. Abim geldiğinde elinde bir paket bisküvi ve iki battaniye vardı. Bizim için bunlar hazine gibiydi. Ama abimin yüzü kandı. "Abi" dedim ağlayarak. "Benim için bunu yapmış olma" diye ağlamaya devam ettim. Babamdan dayak yemişti. Benim için..
Şimdiki Zaman:
Abimin mezarına bakarak ağlarken aklıma onun hayali geldi. Pilot olmak... Onun için pilot olmaya çalışmıştım ama asker olmuştum. Hayalimdeki gibi...
1. Bölüm ikinci kesit:
6 GÜN SONRA:
Rehin alındım. Yine. Allah'ım yarabbim neden ben? Mesela bizim karşı timdeki gerizekalı Mahmut'u da alabilirlerdi. Neden ben be ?
Tim demisken biz kimmiydik?
Kıdemli üsteğmen Alara
Üsteğmen Emir
Teğmen Mehmet
Astsubay Başçavuş Hüseyin ve Yiğit
Astsubay Kıdemli Üstçavuş Ali ve Yusuf
Biz ATEŞ TİMİYDİK.
"Niye ben?"diye sizlandim beni rehin alanlara. Bana sadece "susucak misin?"dediler. Ben ise pazarlık yaparak "yemek ver susuyum" dedim. Bana ters bı bakış atıp arka tarafa gitti. Bu başıma koydukları adamda çok salak he. Bilmiyolar ki timdeki ipleri tek eliyle bile açabilecek olan bendim. Bu aklıma gelince gülmemek için zor tuttum kendimi. Hızlıca elimi iplerin arasindan geçirmeye çalıştım ve başardım. Adam yanıma geldiğinde ellerim sanki bağlıymis gibi yapmak zorunda kaldım. Gece olunca adam uykuya daldı. Ben ise ipleri açıp kapıya baktım. Ama silahsız cikamazdim. Yanımdaki adamın belindeki ve yanındaki malzemelerin benim olduğunu görünce kaşlarımı çattım. Hızlıca altı bomba ve bir tüfeği alıp dışarı çıktım. Salaklar dışarı iki adam koymuşlar. Onlarda zaten en güçsüzleriydi. Hızlıca iki leş indirip kaçmaya başladım. Sol taraftan bir ıslık sesi gelince gülümsedim çünkü bu ıslık Ali'nin ıslığıydı. Hızlıca onun yanına koşup ona sarıldım. Ona sarılınca kendimi tutamayıp ağlamaya başladım. "Abi daha geç gelseydin öldüreceklerdi beni" diye. Bana bakıp iç çekti ve "Timin kalanı arkada bekliyor hemen gitmemiz lazım" dedi. "Tamam" diyerek arkasından onu takip ettim.
O sırada ensemde soğuk bir şey hissettim. "Ali Abi" diye fısıldadım. Abim arkasını dönünce kendi timimizin anlaşma şekliyle "eğil" dedi. Ben hızlıca dediğini yaptım ve o hızlıca bir leş indirdi. Arkamı döndüğümde yerde bı adam yatıyordu. Abime bakıp teşekkür eder gibi kafa isareti yaptım. Yarım saat sonra Timin yanına geldiğimizde tüm tim bana bakmıştı. Çünkü beni tam beş gün rehin almışlardi. Hepsine sırayla gülümseyip yerime geçmek için hareket ettim ama timin en büyüğü Hüseyin abim yanıma gelip bana sarıldı. Bende napiyim ona sarıldım.
Bı kaç saat sonra odama çıktım. Yatağımın altındaki fotoğraf albümünü aldım. Bu albüm beni sevmeyen ailemin benimle ilgili tek sevdiği şeydi. Hızlıca albümü açıp içindeki fotoğraflara bakmaya başladım. Bı kaç sayfa sadece annem ve babamla doluydu. Sonra abim ve ben geldik. Onu görünce ağlamamak için zor durdum. En son gene benim fotoğraflarım vardı ama yanımdaki çocuk abim değildi. Başka biriydi. Bu albümü annemlerden gizli yapmaya başladığımda beni görecekler diye çok korkardım. O kadar korkardım ki bu albümü evin yanındaki küçük kulübeye saklardim. Annem ilkbahar geldiğinde kulübeyi temizliyecekti. Ben yine çok korkuyordum. Albümü bulacaklar diye. Annem en son albümü buldu beni yanına çağırıp "neden bundan bana bahsetmedin?" dedi. Bense birşey söylememiştim. Annem yanıma eğilip iyi anne rolüne bürünerek bunları ondan saklamamam gerektiğini anlattı. Bense tamam diyerek geçiştirmistim onu. En son gözüm fotoğrafların altındaki küçük tarih ve notlara takıldı. Albüm kalındı çünkü her sayfada bir fotoğraf ve bir yazı vardı. O kim olduğunu merak ettiğim kişi belki bu notlarla ortaya çıkardı. Fotoğraftaki kişi sarı saçlı yeşil gözlüydü. Hızlıca kağıdın altındaki notlara baktım. Söyle yazmıştım:
"Sevgili albüm bugün arkadaşım Emir ile çok eğlendik. Sürekli saç baş kavga etmemiz biraz garip. Ama biz bundan keyif alıyoruz. Bugün yine kavga ederken ablası Ecrin abla bizim fotoğrafimizi çekmiş sonrada buraya yapıştırmış. Neyse önemli olan bugünün güzel geçmesi."
Bu yazıyı görünce duygulandım çünkü Emir'i hatirlidimim. O iste benim abim... Onu özlemiştim. Onu özlediğimi yeni fark ediyordum ama zaten kafamda belli belirsiz bir silüet vardı onunla ilgili.
1. Bölüm üçüncü kesit:
Yatağımda boş boş yatıp duvara bakarken kapı çaldı. Yerimden kalkmadan 'gel' diye seslendim. İçeri Ali abimin girmesini bekliyodum çünkü timdeki en yakınım oydu. Onunla ilkokulda tanışmıştık. Onu beklerken içeri Emir abi geldi. Onunla da yakındık ama diğerleri kadar değil. Yanıma gelip "Abla"dedi. Bu çocuk bana zaten hep abla derdi. Oysaki o benden dört yaş büyüktü. "Efendim"diye seslenerek yataktan kalktım. Bana "yeni görev geldi. Bı mağaradan çocuk sesleri geliyo ve bu mağara geçen gün senin rehin alındığın maagara" diyince ayağa kalkıp"Timi topla hazirlansinlar" dedim.