2. Bölüm: GÖREVE GİDİŞ YOLU

Timi toplayip lojmandan çıktığımızda disarida yagmur vardi. Heryer karanlik oldugu icin bir tik tırstım. Emir yanima gelip:
"Korkuyor musun? Bence korkma. Göreve şu yönden bak; cocuklar kurtulacak,"dedi. Bense basimi sallayip :
"Evet haklisin. Umarım o piçler cocuklara birşey yapmamıştır." dedim. Ben bunu söyleyince Ali abi bana dönüp" İnşAllah" dediğinde tehlikeli bir göreve gitmemize rağmen gülümsedim.
Yarim saat sonra:
Daha görev yerine varamamistik. Ben ise yarim saattir konuşmayan şu adamlarla ayni yerdeydim. Onların hic konusmamasi hosuma gitmiyordu. Hemen hızlıca bir seyler sorup ortami yumuşatmam lazim diye düşündüm. Ardından hizlica arkamdan sessizce yürüyen Ali abime döndum.
"Ali Abi?"
"Hı?"
"Sana birsey sorucam da soruyum mu?"
"Sor Alara komutan çekinme" diyince gülümsedim.
"Senin kız vardi ya."
"He" dedi.
"Adıda Gökçen'di sanirim."
"Evet Gökçen, nolmus Gökçen'ime?"
"Yok abi bişey olmamış. Sen göreve gitmeden once onlarla konusuyordun ya."
"Evet?"
"İste ben o konusmaya kulak misafiri oldum. Gökçen'in doğum günüymüş. Doğum günü kutlu olsun dicektim"
"Saol ablası. Senin böyle dedigini duysa hemen arkadaşı Murathan'in yanina gidip 'bak babamin arkadasi benim dogum gunumu kutladi' derdi kesin" diyince kahkaha atmamak icin zor durdum. Yusuf abime dönüp:
"Varya senin bu Murathan da az değil he" dedigimde bana sanki beni öldürecekmis gibi bakti.